Valizler, Uçuş Modu ve Havalimanı Sarsıntısı

Cuma: Valizler ve Ev Panikleri

Cuma akşamı her evden ayrı bir feryat yükseliyordu. Yiğit, Rüzgar’ı görüntülü arayıp damatlık gömleğinin kaç derecede ütüleneceğini tartışırken; Zeynep kendi evinde Azra ile “Monopoly’yi valize mi koyalım yoksa el bagajına mı?” krizini çözmeye çalışıyordu. Zeynep heyecandan elleri titreyerek elbiselerini katlarken, Azra bir yandan otel odasında kuracakları o büyük oyun masasının stratejisini planlıyordu.

Gecem ve Darya ise çoktan stratejik ortaklıklarını kurmuş, “İlk biz varmalıyız, Zeynep gelmeden her şeyi kontrol etmeliyiz” diyerek valizlerini kapının önüne koymuşlardı bile.

Cumartesi: Havalimanında Büyük Buluşma

Cumartesi sabahı terminale ilk ayak basanlar, söz verdikleri gibi Gecem ve Darya oldu. Onlar daha kahve sırasına girmeden, uzaktan bir gümbürtü duyuldu. Yiğit, bir eliyle kendi devasa valizini, diğer eliyle de bitkin düşmüş Can’ı çekerek kapıdan içeri girdi.

Can, daha check-in kontuarına varmadan yere yığılır gibi yaptı: — “Yiğit… bittim ben… açım! Kan şekerim Datça sınırına varmadan sıfırlandı, bırakın beni burada…”

Derken diğerleri de sökün etti. Bartu, Alek, İpek Ö, İpek B, Selim, Liva, Lal, Arya, Aren, Cansın, Kayra, Rodin ve Doğu tam kadro terminalin ortasında buluştular.

Kahve Enerjisi ve “Deprem” Kaosu

Ekip uçağı beklerken büyük bir masaya doluştu. Kahveler alındı, şekerler damarlarda dolaşmaya başladı ve beklenen o “kahve enerjisi patlaması” gerçekleşti.

Yiğit, Bartu ve Alek birden ayağa kalkıp havalimanının ortasında garip bir şov başlattılar. Selim masanın üstüne çıkacak gibi olup bağırmaya başladı: — “N’oluyo lan! Ooooohhhhh! Geliyoruz Datça! Herkes baksın, damat ekibi burada!”

Zeynep ve Darya bu enerjiye dayanamayıp çocukların etrafında dönerek onlara eşlik ederken, olanlar oldu.

Can, kahve sırasından aldığı devasa çörekle masaya doğru koşarken ayağı bir valize takıldı. Can’ın o heybetli gövdesi büyük bir gürültüyle yere kapaklanınca terminal resmen sarsıldı.

İpek B. bir anda masaya tutunup etrafa bakmaya başladı: — “Oğlum! Deprem oldu! Vallahi deprem oldu, yer kayıyor!”

Liva ve Lal panikle çantalarına sarılırken, Kayra ve Doğu “Harbiden yer titredi lan!” diye bağırdılar. Rodin ve Aren şaşkınlıkla etrafa bakarken, Selim hala bağırıyordu: — “Ooooohhh! Can yerçekimine meydan okudu! Deprem değil, Can düştü!”

Can yerden kafasını kaldırıp, elinde hala sıkıca tuttuğu çöreğinden bir ısırık aldı: — “Sakin olun… sadece biraz hızlı iniş yaptım. Ama cidden… zemin biraz dayanıksızmış.”

Zeynep kahkahalar arasında Gecem’in omzuna yaslanırken, havalimanındaki diğer yolcular bu 20 kişilik grubun hem gürültüsüne hem de neşesine hayretle bakıyordu. Henüz uçağa bile binmemişlerdi ama Datça yolculuğu şimdiden efsaneleşmişti.

Havalimanındaki o meşhur “Can sarsıntısı” ve kahve kaosu yüzünden zamanın nasıl geçtiğini anlamadılar. Anonslar yapıldı, son çağrılar geçildi ama bizimkiler hala Selim’in performansına gülüyordu.

2. Bölüm: Kaçan Uçak ve “Altılar” Hava Yolları

“Uçak Gitti Beyler!”

Kapıya koştuklarında görevli kadın soğukkanlı bir şekilde “Maalesef kapılar kapandı,” dediğinde Zeynep’in gözleri fal taşı gibi açıldı. “Düğünüm kaçıyor! Damat burada ama uçak yok!” diye feryat ederken, Yiğit hemen telefonuna sarıldı. “Sakin olun, plan B! Babamın arkadaşının özel jetini ayarlıyorum!”

Yarım saat sonra ekip, apronda kendilerini bekleyen ultra lüks bir özel jete doğru havalı (ama bir o kadar da dağınık) bir giriş yaptı. İşte o uçakta yaşanan 6 büyük olay:

Can’ın “Koltukla İmtihanı”

Can, uçağa biner binmez en geniş deri koltuğa kendini fırlattı. Ancak koltuk, Can’ın o meşhur cüssesine ve iniş hızına dayanamayıp bir “çat” sesiyle geriye doğru yattı ve o pozisyonda takılı kaldı. Can, ayakları havada, gövdesi aşağıda bir şekilde mahsur kaldı. Selim hemen tepesine dikilip: “N’oluyo lan! Can ters döndü! Ooohhhh, manzaraya bak!” diye bağırmaya başladı.

Monopoly Savaşları (Hava Sahasında İflas)

Azra, Zeynep, Gecem ve Darya uçağın ortasındaki masaya hemen Monopoly’yi kurdular. Ama uçak hafif bir türbülansa girince tüm evler ve oteller Bartu’nun kucağına uçtu. Azra, “Hile var! Bartu tapularımı çaldı!” diye bağırırken; Alek, Bartu’nun saçlarının arasına sıkışan “Karaköy” tapusunu çıkarmaya çalışıyordu.

İpek B. ve “Hayali” Türbülans

Uçak aslında pürüzsüz ilerliyordu ama İpek B. hala havalimanındaki düşüşün etkisindeydi. Hostes içecek servisi yaparken uçağın motor sesi değişince İpek B. fırlayıp: “Oğlum yine mi deprem! Gök gürlüyor, yer titriyor, kesin düşüyoruz!” diye bağırdı. İpek Ö. yanından sakince cevap verdi: “Kızım gökyüzündeyiz, ne depremi? Can hapşırmıştır o.”

Yiğit ve Rüzgar’ın “Damat Tıraşı” Provası

Uçağın banyosunda Yiğit, Rüzgar’ı koltuğa oturtmuş, türbülansta bile titremeyen eliyle hayali bir tıraş provası yapıyordu. Yiğit, “Dostum, Datça’ya indiğimizde jilet gibi olmalısın,” diyerek Rüzgar’ın yüzüne fındık ezmesi sürmeye kalktı (çünkü tıraş köpüğünü valizde unutmuşlardı). Rodin ve Aren kapıda bu manzarayı videoya çekip gruba atarken gülmekten yerlere yattılar.

Kayra, Doğu ve Cansın’ın “DJ Seti”

Kayra ve Doğu, uçağın ses sistemini ele geçirip son ses bir oyun havası patlattılar. Cansın, uçağın koridorunu podyuma çevirip yürüyüş yaparken, Liva, Lal ve Arya da koltukların üzerinde tempo tutmaya başladı. Hostes hayatında böyle bir yolcu grubu görmemişti; uçak resmen havada giden bir pavyona dönmüştü.

Selim’in “Anons” Skandalı

Selim, bir boşluktan yararlanıp kokpitin interkom telefonunu kaptı: “Sayın yolcular, şu an kaptanınız Selim konuşuyor! N’oluyo lan orada arkada? Ooohhhh! Kemerleri bağlamayın, oynamaya devam edin! Datça’ya az kaldı, buzları hazırlayın!” Pilotlar Selim’i kokpitten nazikçe (ve biraz da korkarak) dışarı çıkarırken, uçak kahkahalardan dolayı gerçekten sallanıyordu.

“Darya ve Can Nerede?” ve Pizza Savaşı

Datça Havalimanı — Büyük Şok

Özel jeti havalı bir şekilde indirdik, herkes valizlerini aldı ama Yiğit tam ekibi sayarken bir anda donup kaldı. — “Beyler, bayanlar… Bir saniye. Darya nerede? Gecem, yanındaydı en son!” Gecem panikle etrafa baktı: “Uçakta Monopoly mi topluyordu en son? Eyvah, İstanbul’da mı unuttuk kızı!” O sırada Zeynep de bağırdı: “Can da yok! Valizlerin arasında uyuyor sanmıştım!”

Pizzacıdaki Sürpriz

Havalimanının hemen çıkışındaki o meşhur pizzacının önünden geçerken içeriden bir bağırış çağırış yükseldi. Ekip kapıya daldığında ne görsünler? Darya ve Can, büyük boy bir “Extra Karışık Pizza”nın son dilimi için birbirlerine girmişler!

Meğer bunlar uçağın kapısında “Açlıktan öleceğiz” deyip çaktırmadan ilk buldukları pizzacıya dalmışlar. Can, son dilimi kapmaya çalışırken Darya elindeki peçeteyle onun eline vuruyordu: — “Can! Bu dilim benim, çiçekçi kızın enerjiye ihtiyacı var, sen zaten uçağı sarsacak kadar yedin!” Can ise ağzı dolu bir şekilde cevap veriyordu: — “Darya, bu dilimi alamazsam Datça’ya kadar yürüyemem, kemiklerim eriyor!”

Domates Sosu ve Büyük Düşüş

Yiğit hemen yanlarına gidip kaşlarını çattı: — “Oğlum siz deli misiniz? İstanbul’da kaldınız sandık! Bir daha sakın gruptan ayrılmayın, düğün başlamadan birinizi kaybedeceğiz yoksa!”

Yiğit tam pizzalara ortak olup bir dilim alacaktı ki, Can son dilimi ağzına tıkmaya çalışırken yanlışlıkla ketçap ve domates sosu şişesine çarptı. “PAT!” diye bir ses çıktı ve Can’ın tüm yüzü, beyaz tişörtü ve hatta gözlükleri kıpkırmızı domates sosuyla kaplandı. Can, soslu yüzüyle boş boş bakarken tam bir korku filmi karakterine benziyordu.

Bunu gören Darya, hayatının en büyük kahkahasını patlattı. Öyle bir güldü ki, dengesini kaybetti ve oturduğu plastik sandalye kayınca “GÜÜÜMM” diye sırtüstü yere kapaklandı.

Selim hemen içeri daldı: — “N’oluyo lan! Can kurban kesmiş, Darya yeri öpmüş! Ooohhhh! Eğlence şimdi başlıyor!”

Zeynep ve Gecem, Darya’yı yerden kaldırmaya çalışırken gülmekten konuşamıyorlardı bile. Can ise yüzündeki sosu diliyle temizlemeye çalışıp “En azından sosun tadı güzelmiş” diyordu.

Darya’nın Gizemli Baygınlığı ve Tek Başına Firar

Otel Girişi ve Yerleşme Kaosu

Otelin önüne geldiklerinde, Yiğit herkesin anahtarını dağıttı. Gecem ve Darya anahtarlarını alıp heyecanla odalarına çıktılar. Zeynep ve Azra da hemen yan odadaydı. Ancak odanın kapısını açıp içeri girmeleriyle her şeyin değişmesi bir oldu.

Darya’nın “Dönüşü”

Darya odaya girer girmez valizini bir kenara bıraktı, yatağa doğru bir adım attı ve sanki bir film sahnesindeymiş gibi küt diye yatağın üzerine kapaklandı. Gecem önce şaka yapıyor sandı: — “Hadi Darya, kalk da şu elbiseleri asalım, Monopoly masasını kuracağız!”

Ses gelmeyince Gecem yanına gitti. Darya’nın gözleri kapalıydı ve hiçbir tepki vermiyordu. Gecem panikle koridora fırladı: — “YİĞİİİT! ZEYNEP! KOŞUN DARYA ÖLDÜ!”

Bir anda koridor ana baba gününe döndü. Zeynep ağlayarak içeri daldı, Can elinde kalan son pizza dilimiyle kapıda dondu kaldı. Selim arkadan bağırıyordu: — “N’oluyo lan! Ooohhh, daha düğün başlamadı kız gitti!”

Doktorun Teşhisi

Hemen otelin doktoru çağrıldı. Herkes nefesini tutmuş beklerken doktor Darya’yı muayene etti ve gülümseyerek ayağa kalktı: — “Sakin olun arkadaşlar, hayati bir durum yok. Sadece aşırı heyecan, kahve enerjisinin çöküşü ve pizzacıdaki o gülme krizi bünyesini yormuş. Yorgunluktan bayılmış, yani aslında çok derin bir uykuya dalmış.”

Doktor gitmeden önce ilginç bir tavsiyede bulundu: — “Uyandığında biraz kendi başına kalması, kalabalıktan uzaklaşıp temiz havada bir yürüyüş yapması iyi gelir. Grup enerjisi onu biraz fazla çarpmış.”

Darya’nın Gizli Firarı

Birkaç saat sonra Darya gözlerini açtığında başında bekleyen 15 kişiyi görünce önce bir ürktü. Doktorun dediklerini ona anlattılar. Darya, “Tamam, iyiyim ben,” dedi ve herkes Monopoly hazırlığı için diğer odaya geçtiğinde, o yavaşça yataktan kalktı.

Ekip içeride Monopoly paralarını sayarken ve Can gizlice bankadan para çalmaya çalışırken, Darya kimseye haber vermeden odadan süzüldü. Grubun o gürültülü ama eğlenceli havasından biraz uzaklaşıp Datça’nın o meşhur rüzgarını yüzünde hissetmek için sahil yoluna doğru tek başına yürüyüşe çıktı.

Arkada bıraktığı ekip, Darya’nın “firar ettiğini” fark ettiğinde Yiğit’in “Yine mi birini kaybettik!” diye bağırması tüm otelde yankılandı.

Kumsaldaki Sessizlik: Darya’nın Zor Gecesi

Datça’da gece yarısı rüzgar uğuldarken, otelin lobisinde tam bir kaos hakimdi. Darya’nın saatlerdir kayıp olması herkesi dehşete düşürmüştü. Yiğit, yerinde duramıyordu; gözleri kapıda, elleri titreyerek ekibi organize etti.

— Yiğit: “Daha fazla bekleyemeyiz! Erkekler, benimle gelin! Gecem, Zeynep, siz de geliyorsunuz. Diğerleri otelde kalsın, bir haber gelirse anında arayın!”

Grup, yanlarına fenerleri alıp karanlık Datça sokaklarına dağıldı. Saatlerce sahil şeridini, ara sokakları, limanı ve tepeleri aradılar. Her köşe başında “Daryaaa!” diye bağırdılar ama cevap veren tek şey dalgaların sesiydi. Vakit ilerledikçe umutlar tükeniyordu. Ekip bitkin düşmüş, çaresizlikten birbirine tutunur hale gelmişti.

— Rüzgar: “Yiğit, bakmadığımız yer kalmadı. Belki de bir yere sığındı, sabahı beklemeliyiz. Herkes perişan oldu.”

Çaresizce, boyunları bükük bir şekilde otele döndüler. Lobide bekleyen İpek B., Lal ve diğerleri ekibin yüzündeki o boş ifadeyi görünce yıkıldı. Zeynep hıçkırarak koltuğa yığıldı:

— Zeynep: “Darya yoksa bu düğün falan olmayacak Rüzgar! En yakın arkadaşım buralarda bir yerde acı çekerken ben evlenemem!” diyerek odasına koştu.

Herkes odalarına çekilip sessizce ağlamaya başlarken, Yiğit lobide öylece dikiliyordu. Pes etmeye niyeti yoktu. O sırada kapı açıldı; Zeynep, montunu giymiş, gözyaşlarını silerek geri gelmişti.

— Zeynep: “Yiğit, oturamıyorum. İçimden bir ses sahilde, kayalıkların o tarafta olduğunu söylüyor. Bir kez daha bakalım, ne olur.” — Yiğit: “Ben de tam bunu düşünüyordum Zeynep. Hadi, kimseye söylemeden gidelim.”

İkili, kimsenin cesaret edemediği o en uzak sahil burnuna doğru yürümeye başladı. Rüzgar kumları yüzlerine çarpıyordu. Fenerin ışığı zayıflarken, Zeynep birden durdu ve ilerideki beyazlığı işaret etti.

— Zeynep: “Yiğit! Orada! Bak, kumun üzerinde yatıyor!”

Koşarak yanına gittiler. Darya, denize çok yakın bir noktada, kumların üzerinde öylece uzanıyordu. Yiğit hemen yanına diz çöküp elini Darya’nın alnına koydu ve irkilerek geri çekti.

— Yiğit: “Zeynep, bu kız yanıyor! Ateşi patlamış resmen!” — Zeynep: “Darya! Canım, aç gözlerini! Bak biz geldik!”

Yiğit, Darya’yı kucağına aldığı gibi hızla otele doğru koşmaya başladı. Zeynep önünden kapıları açıyor, bir yandan da ağlayarak diğerlerine haber veriyordu. Odaya daldıklarında tüm ekip koridora döküldü. Darya’yı yatağa yatırdılar. Gecem hemen ıslak havlularla yardıma koştu, herkes Darya’nın etrafına doluştu.

— Zeynep: “Darya, lütfen duy bizi… Yiğit seni buldu, yanındayız bak!” — Gecem: “Hadi Darya, şaka bitti, uyan artık!”

Selim kapıda donmuş kalmıştı, o meşhur “Ooohh”larından eser yoktu. Sadece “Hadi be kızım…” diyebildi kısık bir sesle. Darya ise sayıklıyor, titriyor ama ne kadar seslenseler de o güzel gözlerini bir türlü açmıyordu. Düğüne sadece bir gün vardı ve “Altılar” ekibi için hayat durmuştu.

— Yiğit: “Doktoru arayın! Çabuk! Bu sefer durum çok ciddi!”

Karanlıktaki İz: Datça’da Kanlı Gece

Doktor, eldivenlerini çıkararak Yiğit ve Zeynep’e döndü. Sesi titriyordu:

— Doktor: “Arkadaşlar, durum sandığınızdan çok daha farklı. Darya’nın ateşi yorgunluktan değil, vücudundaki ağır enfeksiyondan çıkmış. Karnında derin bir bıçak darbesi var. Biri onu bıçaklamış.”

Oda bir anda sessizliğe gömüldü. Gecem elindeki havluyu yere düşürdü, Rüzgar olduğu yere çivilendi. Yiğit şok içinde kekeledi:

— Yiğit: “Nasıl yani? Bıçak mı? Ama biz hiç kan görmedik… Üstü başı temiz gibiydi!”

Doktor, Yiğit’in titreyen ellerine işaret etti: — Doktor: “Karanlıktı Yiğit, fark etmediniz. Kumlar ve koyu renkli kıyafetleri kanı gizlemiş. Ama bak, ellerine bak…”

Yiğit ellerini havaya kaldırdığında dehşete düştü. Avuç içleri ve parmak araları tamamen kurumaya yüz tutmuş, koyu renkli bir kanla kaplıydı. Darya’yı kucağında taşırken kan tamamen ona bulaşmıştı. Altılar ekibi bir anda ayaklandı; Selim bile bu sefer bağırmadı, sadece “Uff… Ne olmuş böyle? Kim yaptı bunu bu kıza?” diye fısıldadı. Can ve Bartu korkuyla birbirlerine bakarken, Arya ve Liva ağlamaya başladı.

Doktor ekledi: “Neyse ki hayati organlarına gelmemiş. Eğer burada, bu odada iki gün boyunca sıkı bir tedavi görürse iyileşebilir. Ama iki gün kıpırdamaması lazım.”

Zeynep gözyaşlarını silip ayağa kalktı. Artık o korkan kız gitmiş, yerine intikam isteyen bir gelin gelmişti.

— Zeynep: “İki gün mü? Düğün yarın! Ama düğün falan umurumda değil. Kim benim arkadaşıma, benim çiçek kızıma dokunduysa bunu ödeyecek!”

— Yiğit: “Zeynep haklı. Bu iş burada bitmeyecek. Doğu, gel benimle! O sahile, Darya’yı bulduğumuz yere geri gidiyoruz. O bıçağı kimin vurduğunu bulmadan bize uyku yok!”

Doğu, Yiğit’in yanına geçti. Zeynep de aralarına katıldı. Üçü, otelin ışıklı koridorundan çıkıp karanlık ve gizemli Datça sokaklarına, olayı araştırmaya doğru kararlı adımlarla ilerlediler. Arkada kalanlar ise Darya’nın başında nöbet tutarken, “Altılar” grubu ilk kez bu kadar büyük bir tehlikeyle karşı karşıyaydı.

Yiğit, Zeynep ve Doğu, otele doluşan o ağır havadan sıyrılıp kendilerini tekrar Datça’nın karanlık sokaklarına attılar. Yiğit’in ellerindeki kan kurumuştu ama kalbindeki öfke taptaze ve sıcaktı. Sahile, Darya’nın bulunduğu o ıssız kayalık bölgeye vardıklarında deniz her zamankinden daha hırçın görünüyordu.

Gece Yarısı Sorgusu: Kumdaki Kan İzleri

Fenerlerin ışığı kumların üzerinde dans ederken, üçü de nefeslerini tutmuştu. Doğu, elindeki feneri kayalıkların dibine tuttuğunda bir parıltı gördü.

— Doğu: “Yiğit! Zeynep! Buraya bakın, kumların arasında bir şey var!”

Koşarak gittiler. Kumun üzerinde, ucu kanlı küçük bir meyve bıçağı ve hemen yanında parçalanmış bir fotoğraf duruyordu. Zeynep eğilip fotoğrafı aldı; fotoğraftaki yüzleri görünce eli ağzına gitti. Bu, Altılar grubunun havalimanında çekildiği neşeli bir fotoğraftı ama birinin yüzü karalanmıştı.

— Zeynep: “Bu… bu sadece bir hırsızlık değil Yiğit. Biri bizi takip etmiş! Biri özellikle Darya’yı hedef almış.”

O sırada kayalıkların arkasından bir hışırtı duyuldu. Yiğit feneri o yöne çevirdiğinde, siyah kapüşonlu birinin hızla uzaklaştığını gördü.

— Yiğit: “Kaçıyor! Doğu, sağdan git! Zeynep, sen burada kal, sakın ayrılma!”

Yiğit ve Doğu, kumların üzerinde adeta uçarcasına koşmaya başladılar. Karanlıkta sadece nefes alışverişleri ve dalgaların sesi duyuluyordu. Kapüşonlu figür tam limana doğru sapacakken, Doğu bir kestirme kullanarak önünü kesti. Yiğit de arkadan gelip adamın üzerine atıldı. İkisi birden kumlara yuvarlandılar.

— Yiğit: “Kimsin lan sen! Konuş! Darya’ya ne yaptın?”

Yiğit, adamın kapüşonunu hızla geriye çekti. Karşılarında duran kişi, havalimanında onları takip eden, pizzacıda yan masada oturan o garip garson kılıklı adamdı!

— Adam: “Ben sadece bir mesajcıyım… O kız, yanlış şeyi gördü! O fotoğraf… sizin sonunuz olacak!” diye kahkaha attı adam.

O sırada Zeynep yanlarına nefes nefese yetişti. Elindeki bıçağı ve fotoğrafı adama gösterdi.

— Zeynep: “Hangi mesajdan bahsediyorsun? Düğünümüzü mü mahvedeceksiniz? Kim gönderdi seni?”

Adam cevap vermedi, sadece ürpertici bir şekilde gülmeye devam etti. Yiğit, adamın yakasından tutup onu ayağa kaldırdı. O sırada Doğu, adamın cebinde bir not buldu. Notta sadece şu yazıyordu: “Altılar eksilecek. İlki çiçek kızdı.”

Yiğit sinirden titreyerek Doğu’ya baktı: — Yiğit: “Bunu hemen polise teslim ediyoruz. Ama önce… Darya’nın ne gördüğünü öğrenmemiz lazım. Zeynep, otele dönüyoruz. Darya uyanmalı, hemen!”

Üçü, yakaladıkları adamı sürükleyerek otele doğru yürürken, Datça’nın o neşeli düğün havası artık tam bir suç mahalli gizemine dönüşmüştü. Altılar artık sadece bir arkadaş grubu değil, hayatta kalmaya çalışan bir ekipti.

Gerçeklerin Kıyısında: Darya’nın İlk Kelimeleri

Yiğit, elindeki o korkunç notu masanın üzerine fırlattı. Selim notu okur okumaz yüzünün rengi attı: — Selim: “Oğlum… ‘Altılar eksilecek’ ne demek? Biz sadece düğün yapmaya geldik lan! N’oluyo bu dünyaya?”

Gecem içeriden çıktı, gözleri şişmişti ama yüzünde hafif bir umut ışığı vardı. — Gecem: “Sessiz olun… Darya gözlerini araladı. Sayıklıyor ama sadece Yiğit ve Zeynep’i istiyor.”

Yiğit ve Zeynep, nefeslerini tutarak odaya girdiler. Darya, bembeyaz çarşafların arasında küçücük kalmıştı. Gözlerini zorlukla açtı, elini titreyerek Yiğit’e uzattı.

— Darya: (Kısık bir sesle) “Yiğit… Zeynep… O adam… o sadece bir başlangıç…” — Zeynep: “Canım, buradayız. Yakaladık onu, güvendesin. Ne gördün sahilde? Neden sana saldırdı?”

Darya yutkundu, gözlerinden bir damla yaş süzüldü. — Darya: “Sahilde tek başıma yürürken… Kayalıkların arkasında bir gemi gördüm. Düğünün yapılacağı gemiye birileri bir şeyler yüklüyordu. Siyah çantalar… Çok fazlaydı. Telefonumla fotoğraf çekecekken arkamdan geldi. ‘Görmemen gerekeni gördün küçük çiçek’ dedi ve sonra… sonrası karanlık.”

Yiğit ve Zeynep birbirlerine dehşetle baktılar. Düğün gemisi! Saldırının sebebi düğünü durdurmak değil, gemideki karanlık işi gizlemekti.

O sırada aşağıdan bir gürültü yükseldi. Doğu içeri daldı, nefes nefeseydi: — Doğu: “Yiğit! Polisi aradık ama yolların kapandığını söylüyorlar! Heyelan olmuş diyorlar ama yalan, sanki birileri şehre girişi çıkışı bilerek engellemiş. Otelin önünde siyah araçlar dolaşıyor!”

Selim kapıdan bağırdı: — Selim: “N’oluyo lan! Kuşatıldık mı? Ooohhh diyeceğim ama bu sefer cidden ayvayı yedik!”

Yiğit, Darya’nın elini sıkıca tuttu ve ekibe döndü: — Yiğit: “Dinleyin beni! Darya’nın hayatı ve bizim düğünümüz bir oyunun parçası olmuş. Ama biz ‘Altılar’ız. Can, korkma! Bartu, Alek, silah namına ne varsa (şemsiye, oklava, ne bulursanız) toplayın. Zeynep, sen Darya’nın başından ayrılma. Doğu, benimle gel. O gemide ne olduğunu ve bu otelin etrafındaki adamların kim olduğunu çözeceğiz.”

Dışarıda şimşekler çakarken, Datça’daki o romantik düğün atmosferi yerini tam bir hayatta kalma savaşına bırakmıştı. Gemi sahilde onları bekliyordu ve içindeki sırlar, hepsinin hayatını değiştirmek üzereydi.

Çiçek Kız’ın Dönüşü: Gemiye Baskın

Darya, doktorun “iki gün kalkamaz” uyarısına rağmen, Zeynep’in elini sıkarak yataktan doğruldu. Yüzü hala solgundu ama gözlerinde o eski kararlı parıltı vardı.

— Darya: “Benim yüzümden kimse burada saklanmayacak. O gemide ne olduğunu görmeden bu yara kapanmaz. Beni kaldırın!”

Gecem ve Zeynep’in yardımıyla Darya ayağa kalktı. Yiğit, Darya’nın ayağa kalktığını görünce önce itiraz edecek oldu ama Darya’nın “Düğününü kurtaracağız Zeynep” deyişiyle sustu. Altılar ekibi, yanlarına Bartu, Alek, Selim, Can ve diğerlerini de alarak sessizce otelden sızdılar.

Sahile vardıklarında, düğün için süslenmiş o devasa beyaz gemi, sislerin arasında bir hayalet gibi duruyordu.

— Selim: “N’oluyo lan! Gemi düğün gemisi değil, sanki suç gemisi! Ooohhh diyeceğim ama gemi çok tekinsiz duruyor.” — Can: “Beyler, ben çok korkuyorum. Ayrıca acıktım, heyecandan midem bulandı…” — Yiğit: “Sessiz ol Can! Herkes beni dinlesin. Zeynep, sen Darya ile arka güverteden sız. Bartu ve Alek, siz kaptan köşküne bakın. Selim, sen ve Can dikkat dağıtacaksınız. Bir gürültü koparın, sanki sarhoş turistlermişsiniz gibi yapın!”

Selim ve Can’ın “Büyük” Operasyonu

Selim ve Can, geminin ön girişine gidip bir anda bağırmaya başladılar. — Selim: “Ooooohhhh! Nerede bizim düğün? Kaptan! Aç kapıyı, dans edeceğiz!” Can, Selim’e ayak uydurmaya çalışırken yanlışlıkla geminin halatlarına takılıp denize doğru sendeledi: “İmdat! Gemi titriyor! Deprem oluyor!”

Güvenlikçiler bu ikiliyle uğraşırken, Yiğit önderliğindeki asıl grup gizlice ambara daldı. İçerisi Darya’nın dediği gibi siyah çantalarla doluydu. Doğu çantalardan birini bıçakla yardı. İçinden antik eserler ve parlayan taşlar döküldü.

— Yiğit: “Bu… bu tarihi eser kaçakçılığı! Bizim düğün gemimizi kalkan olarak kullanıyorlar!”

O sırada ambarın ağır demir kapısı büyük bir gürültüyle kapandı. İçeride kilitli kalmışlardı. Karanlığın içinden bir ses yankılandı:

— “Darya… Keşke o sahilde uyumaya devam etseydin. Şimdi tüm Altılar bu gemiyle birlikte batacak.”

Zeynep öne atıldı, elindeki el fenerini sesin geldiği yöne tuttu: — “Biz eksilmeyeceğiz! Biz Altılar’ız ve bu gemi bugün batmayacak, bizim düğünümüzle şenlenecek!”

Darya, acısına rağmen dik durdu. Elini yarasının üzerine koyup gülümsedi: — “Çantaları bulduk Yiğit. Şimdi bu gemiyi onlardan temizleme vakti!”

İhanetin Gölgesi: Altı Günlük Karanlık

Tam altı gün geçti… Datça emniyeti, sahil güvenlik ve tüm ekip her taşı kaldırdı ama Yiğit’ten iz yoktu. Zeynep düğününü tamamen unutmuş, her gün ağlamaktan harap olmuştu. Selim’in sesi soluğu kesilmiş, Can yemekten içmekten kesilmişti.

Darya, karnındaki bıçak yarasına ve doktorların “Kesinlikle dinlenmelisin” uyarılarına rağmen bir dakika bile durmadı. “O beni o kumsalda buldu, ben de onu bulacağım!” diyerek Datça’nın en sarp kayalıklarına, en ıssız mağaralarına tek başına girdi.

6. Gün: Yüzleşme

Altıncı günün sonunda Darya, eski bir zeytinyağı fabrikasının terk edilmiş deposuna ulaştı. Kapıyı zorlayarak içeri girdiğinde, Yiğit’i bir sandalyeye bağlı halde buldu. Yiğit’in yüzünde sadece küçük bir çizik vardı ama bitkin görünüyordu.

— Darya: “Yiğit! Tanrım, yaşıyorsun!”

Darya hemen ipleri çözmeye çalışırken karanlık köşeden bir alkış sesi yükseldi. Adımlar yavaş yavaş yaklaştı ve ışığın altına giren yüz, Darya’yı dondurdu: Doğu.

— Doğu: “Etkileyici… Gerçekten etkileyici Darya. Bu yarayla burayı nasıl buldun?”

Darya şok içinde bir Doğu’ya bir Yiğit’e baktı. Doğu, her zaman yanlarında olan, araştırmaya yardım eden o sakin çocuk… Şimdi elinde bir silahla karşısındaydı.

— Darya: “Doğu… Sen mi yaptın? Tüm bunları sen mi planladın? Gemideki o çantalar, heyelan yalanı…” — Doğu: “Sadece biraz para ve güç meselesi Darya. Altılar çok kalabalıktı, birilerinin aradan çekilmesi gerekiyordu. Yiğit çok akıllıydı, onu devre dışı bırakmam gerekiyordu.”

Darya’nın zihninde bir şimşek çaktı. Karnındaki sızıyı hissetti ve gözlerini Doğu’nun gözlerine dikti:

— Darya: “O zaman kumsalda beni arkamdan bıçaklayan da sendin! Karanlıkta yüzünü görmemiştim ama o soğukluğu hatırlıyorum. Beni öldürmeye çalışan sendin Doğu!”

Doğu sadece hafifçe gülümsedi: “İşimi yarım bırakmışım demek ki.”

Tehlikeli Bir Anlaşma

Yiğit o sırada kendine gelmişti. Darya ile göz göze geldiler. Yiğit, Darya’nın elini sıktı. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu: Doğu’yu şu an polise verirlerse, arkasındaki asıl şebekeyi asla öğrenemeyeceklerdi. Doğu’nun tek başına olmadığını biliyorlardı.

— Yiğit: “Doğu… Demek oyun bu kadar büyük.” — Darya: (Yiğit’e bakarak sakinleşti) “Biliyor musun Doğu? Şaşırdık ama bitti. Şimdilik…”

Yiğit ve Darya, Doğu’nun nereye kadar gideceğini, asıl amacının ne olduğunu çözmek için sessiz kalmaya karar verdiler. Yiğit’i serbest bıraktılar ve otele sanki Yiğit kaybolmuş ve kendi başına kurtulmuş gibi döndüler.

Zeynep ve diğerleri Yiğit’i görünce sevinçten çıldırdı. Selim, “N’oluyo lan! Yiğit döndü! Ooohhhh be!” diye yeri göğü inletirken, masanın bir ucunda Doğu hiçbir şey olmamış gibi gülümsüyordu.

Yiğit ve Darya ise masanın altından birbirlerinin elini sıktılar. Sır aralarındaydı: Arkadaş grubunun içindeki yılanla aynı masada oturuyorlardı ve oyun asıl şimdi başlıyordu.

Gecenin Derinliği: Ege’de Hesaplaşma

Gemi, Datça’nın açıklarında ağır ağır ilerlerken müzik sesi dalgalara karışıyordu. Doğu, gece boyunca Darya’nın etrafında bir gölge gibi dolanmış, her fırsatta onu huzursuz etmişti. Darya ise yarasının sızısına rağmen pes etmiyor, Yiğit ile göz ucuyla haberleşiyordu.

Gece yarısına doğru gemi ıssız bir koya yaklaştığında, Doğu planını devreye soktu. Darya, biraz hava almak için geminin arka korkuluklarına doğru yürüdü. Tam o sırada arkasında o soğuk sesi duydu:

— Doğu: “Darya… Kumsalda işimi yarım bırakmıştım ama deniz hataları affetmez.”

Darya arkasına döndüğünde Doğu’nun gözlerindeki o karanlık ifadeyle karşılaştı. Doğu, tek bir hamleyle Darya’yı geminin korkuluklarından aşağı, zifiri karanlık sulara itti!

— Darya: “HAYIIIIIRRR!”

Darya’nın çığlığı motor sesinde boğuldu. Darya yüzmeyi biliyordu ama hem yarası hem de kıyafetlerinin ağırlığı onu aşağı çekiyordu. Panikle suya gömüldü.

İkinci Hamle ve Soğuk Sular

Sesi duyan Yiğit, koşarak arka güverteye geldi. Korkuluklara yapışıp suya baktığında Darya’nın çırpınan elini gördü. Tam atlayacakken arkasından Doğu’nun sert darbesi geldi.

— Doğu: “Onu yalnız bırakma Yiğit, madem çok seviyorsun beraber batın!”

Doğu, Yiğit’i de sertçe itti. Yiğit havada bir an boşlukta süzüldükten sonra buz gibi suya çakıldı. Doğu, sanki hiçbir şey olmamış gibi elini kolunu sallayarak içeriye, kalabalığın arasına döndü. Selim içeride hala “Ooohhh! Gemi akıyor be!” diye bağırırken, dışarıda iki can pazarı yaşanıyordu.

Su Altında Mücadele

Yiğit suyun yüzeyine çıkar çıkmaz nefes nefese bağırdı: — “Darya! Neredesin?”

Darya, birkaç metre ötede suyun üzerinde kalmaya çalışıyordu ama kramplar girmeye başlamıştı. Yiğit, tüm gücüyle ona doğru kulaç attı.

— Darya: (Su yutarak) “Yiğit… bacağım… çekemiyorum…” — Yiğit: “Bana tutun! Bırakma sakın! Darya, gözlerime bak, seni bırakmayacağım!”

Yiğit, Darya’yı kolunun altına aldı. Gemi uzaklaşmaya başlamıştı. Işıkları küçülürken, Altılar ekibi içeride dans etmeye devam ediyordu. Kimse iki kişinin eksik olduğunu fark etmemişti.

— Yiğit: “Darya, sakin ol. Kıyıya doğru yüzmeliyiz. Oraya yakınız.” — Darya: “Doğu… O bizi öldürmeden durmayacak Yiğit…” — Yiğit: “Eğer bu sudan çıkarsak Doğu için Datça’nın sonu gelecek. Söz veriyorum.”

Darya, Yiğit’in omzuna sıkıca tutundu. Karşısında zifiri karanlık bir sahil şeridi, arkasında ise hızla uzaklaşan bir ihanet gemisi vardı. Yüzme seviyesi orta şekerliydi ama hayatta kalma arzusu her şeyden büyüktü.

Ege’nin Kucağında Veda: Derin Sessizlik

Yiğit tam elini uzatıp Darya’yı yakalayacakken, Darya’nın yüzünde korku dolu bir ifade belirdi. Suyun altında, eski bir balıkçı ağının kalıntıları ya da paslı bir gemi zinciri… Bir şey Darya’nın ayağına dolanmıştı.

— Darya: “Yiğit… Ayağım! Bırakmıyor!”

Darya’nın son çığlığı bir hava kabarcığına dönüştü ve suyun soğuk karanlığına gömüldü. Yiğit hiç düşünmeden ciğerlerindeki son nefesle dibe daldı. Suyun altında gözlerini zorlayarak Darya’yı aradı. Onu buldu; Darya aşağı çekiliyordu. Yiğit, Darya’nın elini yakaladı, var gücüyle yukarı çekmeye çalıştı ama nafile. Darya’nın gözleri yavaşça kapandı, bedeni ağırlaştı. Yiğit suyun altında sessizce haykırdı, elleriyle ağı koparmaya çalıştı ama nefesi tükeniyordu.

Son bir hamleyle Darya’yı kurtarmaya çalışırken, dalgalar onları birbirlerinden ayırdı. Yiğit suyun yüzeyine çıktığında artık sadece ay ışığının vurduğu boş bir deniz vardı.

Yedi Gün Sonra: Sessiz Datça

Yiğit kıyıya vurmuş, sahil güvenlik tarafından bulunmuştu. Ama o günden sonra ne güneş aynı doğdu ne de deniz aynı mavilikte kaldı. “Altılar” ekibi dağılmıştı. Zeynep ve Rüzgar’ın düğün fotoğrafları, üzerine siyah bir perde çekilmiş hatıralara dönüştü.

Yiğit, her sabah gün ağarmadan o ıssız kayalığa gidiyor, saatlerce denize bakarak sessizce ağlıyordu. Gözyaşları Datça’nın tuzlu suyuna karışıyordu. Artık o neşeli, plan yapan Yiğit gitmiş; yerine gölge bir adam gelmişti.

Doğu ise hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordu. Olay gecesi için “Ben görmedim, hava almak için çıkmışlardı herhalde” yalanını uydurmuş, herkesi buna inandırmıştı. Ama Yiğit ile göz göze geldiği her an, içindeki o karanlık sırrın altında eziliyordu.

Otele döndükleri bir akşam, Doğu masada Yiğit’in yanına oturdu: — Doğu: “Yiğit… Yemek yemiyorsun. Darya için biz de üzgünüz ama…”

Yiğit, Doğu’nun cümlesini bitirmesine izin bile vermedi. Tek bir kelime etmedi. Sadece başını çevirdi ve Doğu’ya öyle bir baktı ki; o bakışta binlerce suçlama, saf bir nefret ve bir gün gelecek olan adaletin sözü vardı. Yiğit sandalyesini gürültüyle itip masadan kalktı.

Yiğit o günden beri Doğu ile tek bir kelime konuşmadı. Onun olduğu hiçbir odaya girmedi, onun sesini duyduğu her yerden kaçtı. Selim ve Can, aradaki bu buz gibi sessizliği anlamaya çalışsalar da Yiğit gerçeği şimdilik kalbinde, Darya’nın yokluğuyla beraber saklıyordu.

Yiğit her gece rüyasında Darya’nın o son elini uzatışını görüyor ve her sabah yastığı ıslak uyanıyordu. Doğu, kazandığını sanıyordu ama Yiğit’in sessizliği, fırtına öncesindeki o en korkunç sessizlikti.

Onuncu Gün Mucizesi: Kayalıktaki Gölge

Yiğit, hırkasının cebinden bir seker çıkaracakken eline sert bir şey çarptı. Çıkardı; bu, Darya’nın ayağına dolanan o ağlardan kurtulmaya çalışırken cebinden düştüğünü sandığı çelik anahtarlıktı. Keskin bir ucu vardı. Yiğit, anahtarlığa bakıp “Keşke seni o an kullanabilseydim,” diye fısıldayarak hıçkırdı.

Tam o sırada, kayalıkların alt tarafındaki küçük mağara girişinde beyaz bir karaltı kıpırdadı. Yiğit önce hayal gördüğünü sandı. Ama sonra bir kızın yavaşça doğrularak denize baktığını gördü. Kalbi göğsünden fırlayacakmış gibi çarpmaya başladı. Kayalıklardan aşağı adeta yuvarlanarak indi.

— Yiğit: “Darya?..”

Kız arkasına döndü. Üstü başı yırtılmış, bacağı sargılıydı ama o tanıdık, hüzünlü gözlerle Yiğit’e bakıyordu.

— Darya: “Yiğit… Geldin.”

Yiğit, Darya’ya ulaştığı an dizlerinin üzerine çöktü ve ona sıkıca sarıldı. İkisi de dakikalarca hıçkırarak ağladılar. Yiğit inanamıyordu; elleriyle Darya’nın yüzüne dokunuyor, gerçek olup olmadığını kontrol ediyordu.

Mucizenin Sırrı

Darya, Yiğit’in elindeki o keskin uçlu anahtarlığı gösterdi ve o geceyi titreyen bir sesle anlattı:

— Darya: “Ayağım o ağlara takıldığında her şeyin bittiğini sanmıştım Yiğit. Sen bana ulaşmaya çalışırken cebinden o anahtarlık düştü. Su altındayken avcumun içine çarptı. Son nefesimle o keskin ucu ağın ipine sürttüm ve tam sen beni çekerken bağ koptu! Ama dalga o kadar sert vurdu ki bizi farklı yerlere savurdu. Ben akıntıyla bu mağaraya sürüklendim. Günlerdir burada kendime gelmeye çalışıyorum.”

Hesaplaşma Vakti

Yiğit, Darya’yı yavaşça ayağa kaldırdı. Gözlerindeki o on günlük yas, yerini bir aslanın öfkesine bırakmıştı.

— Yiğit: “Artık saklanmak yok Darya. Doğu’nun bu zaferi kutlamasına daha fazla izin vermeyeceğiz. Herkes gerçeği öğrenecek.”

Ele ele, otelin kahvaltı salonuna doğru yürüdüler. İçeride tüm Altılar ekibi; Zeynep, Gecem, Selim, Can ve tabii ki masanın başköşesinde hiçbir şey olmamış gibi çayını yudumlayan Doğu vardı.

Kapı büyük bir gürültüyle açıldı. İçeriye el ele, sanki ölümden dönmüş iki hayalet gibi giren Yiğit ve Darya’yı gören herkes donup kaldı. Zeynep çığlık atarak ayağa fırladı, Selim’in elindeki çay bardağı yere düşüp paramparça oldu.

— Selim: “N’oluyo lan! Darya? Darya yaşıyor! Ooohhh be! Vallahi mucize!”

Doğu’nun yüzü bir anda kireç gibi bembeyaz oldu, elleri titremeye başladı. Yiğit, masanın ortasına kadar yürüdü ve Doğu’nun tam karşısında durdu.

— Yiğit: “Şaşırdın mı Doğu? Ölmemizi bekliyordun değil mi?” — Darya: (Doğu’nun gözlerinin içine bakarak) “Beni önce bıçakladın, sonra gemiden attın. Arkadaşlığımızı, her şeyi bir kenara ittin. Ama bak, buradayız.”

Tüm ekip şok içinde Doğu’ya döndü. Yiğit, masadaki herkesin duyacağı şekilde bağırdı: — Yiğit: “Bu adam bir katil! Gemideki kaçakçılığı da, Darya’yı bıçaklayanı da, bizi gemiden iteni de tek tek açıklayacağız. Altılar eksilmedi Doğu… Sadece fazlalıkları atıyoruz!”

O an Datça’nın o sessiz sabahı, Altılar ekibinin adaletiyle yankılandı. Doğu’nun kaçacak yeri kalmamıştı.

Final Bölümü: Uzayda Hesaplaşma — Kızlar vs. Erkekler

Otel lobisinin en geniş masasına yayılmışlardı. Herkesin elinde telefonlar, şarj kabloları prize takılı, yüzlerde ise o tanıdık rekabet ateşi…

Yiğit: “Bakın beyler, Darya döndü, grubumuz tamamlandı. Ama bu oyunda babamı tanımam. Herkes lobide mi?” Selim: “Oğlum ben girdim! Adımı ‘OooohhhSelim’ yaptım, pembe renk benimdir, kimse dokunmasın!” Zeynep: “Rüzgar, sakın beni öldürme, yoksa düğün takılarını iade ederim!”

1. Tur: İkili Takımlar Modu (Güven Testi)

İlk el, takımlar halinde oynanıyordu. Yiğit & Darya, Gecem & Alek, Rüzgar & Zeynep… Katiller (Imposter) ise Yiğit ve Darya olmuştu!

• Oyun İçi: Yiğit, “Darya, sen elektrik odasına git, ben depoda pusudayım,” diye fısıldadı. Darya, yaralı olmasına rağmen oyunda tam bir profesyoneldi. Gecem’i havalandırmanın önünde yakalayıp işini bitirdi.
• Acil Toplantı: Selim bağırdı: “Beyler, Alek’in yanında ceset gördüm ama Alek değil diyor!”
• Alek: “Abi yemin ederim task yapıyordum, Gecem yanımda öldü!
• Darya: (Sesi çok masum) “Alek, bence yalan söylüyorsun. Az önce havalandırmadan çıktığını gördüm sanki…”
• Sonuç: Herkes Darya’nın masumiyetine kanıp Alek’i uzaya fırlattı. Yiğit ve Darya sinsi bir gülüşle birbirlerine çaktılar. İlk raundu katiller kazandı!

2. Tur: Büyük Kapışma (Kızlar vs. Erkekler)

Hava iyice gerilmişti. Zeynep masaya vurdu: “Yeter! Şimdi gerçek savaşa giriyoruz. Kızlar bir tarafa, erkekler bir tarafa! Katiller sadece kızlardan veya sadece erkeklerden çıkacak!”

Oyun başladı. Katiller bu sefer Erkekler (Yiğit ve Can) oldu. Kızlar ise (Zeynep, Darya, Gecem, Lal, Liva) masum rolündeydi.

Oyunun Kaosu:

• Can, panikle yanlışlıkla Zeynep’in önünde birini öldürdü. Zeynep çığlık attı: “CAN! GÖZÜMÜN ÖNÜNDE YAPTI! CAN KATİL!”
• Can: “Hayır! Ben sadece pizza yiyordum telefonun ekranı yağlanmış, yanlış tuşa bastım!”
• Selim: “N’oluyo lan! Can, oğlum bu kadar belli edilmez!”

Can elenince Yiğit tek başına kaldı. Yiğit, birer birer kızları avlamaya başladı. Önce Lal, sonra Liva… Tam Darya’yı köşede sıkıştıracakken, Darya oyunu durdurdu.

3. Tur: Büyük Final ve İtiraf

Son turda herkes tek başınaydı. Ama öyle bir şey oldu ki, oyunun ortasında kimse görev yapmayı bıraktı. Telefonlar masaya bırakıldı.

Darya: “Biliyor musunuz?” dedi telefonunu kapatarak. “Şu oyunda birbirimizi arkadan bıçaklıyoruz ama gerçek hayatta Doğu’nun bizi gerçekten arkadan bıçaklamasına izin vermedik. Yiğit, o gün anahtarlığı düşürmesen…” Yiğit: “Sen o anahtarlığı yakalamasan Darya, bugün bu masada Among Us oynayacak bir ‘Altılar’ olmayacaktı.”

Zeynep gözleri dolarak ekledi: “Bu tatil kaosla başladı, bıçakla devam etti, denizle bitti. Ama bakıyorum da, hala buradayız. Selim hala bağırıyor, Can hala acıkıyor, Yiğit hala hepimizi korumaya çalışıyor.”

Selim: “O zaman son bir ‘Ooooohhhh’ çekelim de Datça inlesin!”

Bütün ekip, otel odasının balkonuna çıktı. Gece yarısı, Datça’nın o meşhur rüzgarı esiyordu. Doğu artık bir anıydı, tehlike geçmişti. Hepsi bir ağızdan bağırdı:

“ALTILAR ASLA EKSİLMEZ!”

O gece Datça sokaklarında sadece rüzgar değil, bir dostluğun zafer çığlığı yankılandı. Among Us’ta kimin imposter olduğu önemli değildi; çünkü gerçek hayatta birbirine sadık kalabilen tek grup onlardı.

MUTLU SON.