Bekleyen Olmak

Bekliyor muyum? Bilmiyorum. Bazen bir durup dalıyorum ve sonra fark ediyorum: yine bir şeyi bekliyorum. Ama neyi?

Birini değil. Bir şeyi değil. Bir yere gitmeyi, bir kapının açılmasını, birinin dönmesini de değil. Ne olduğunu bilmiyorum. Ama bir boşluk var içimde. Ve o boşlukta sürekli bir bekleyiş var.

İçimde sanki geri sayım yapan bir saat var ama neyi saydığını bilmiyorum. Zaman akıyor ama hızlı mı, yavaş mı bilmiyorum. Einstein der ya: zaman mutlak değildir. Evet Einstein’a göre zaman görecelidir. Bana göreyse… bulanık. Akıyor mu, duruyor mu emin olamıyorum. Bir yere gitmiyor, bir yerden de gelmiyor. Sanki zamanın içinde değilim artık ya gerisindeyim ya da çok önünde. Bazen bir saniye yıllar sürer, bazen yıllar bir göz kırpışı kadar çabuk geçer. Belki de beklemek dediğim şey, sadece zamanla ilişkimi kaybetmemdir. Belki de ben… zamansızım artık.

Bir bitiş mi bekliyorum? Yoksa bir başlangıç mı? Bilmiyorum. Ama beklemenin ne kadar yorucu olduğunu biliyorum.

Kimi gün her şey normalmiş gibi davranıyorum. Gülüyorum. Konuşuyorum. Uyum sağlıyorum. Ama içimde hep aynı soru: “Bu mu yani? Bu muydu?” Sanki biri gelecek, bir şey olacak da o zaman her şey açıklığa kavuşacak. Ama ne zaman? Ve ne?

Bazen beklememeye ikna ediyorum kendimi. Ama içimde bir kıpırtı oluyor. Minicik. Hemen yine kabarıyor içim. Çünkü beklemek benim üstüme yapışmış adeta.

Beklentim sonuç bulacak mı bilmiyorum. Ama biliyorum… Son bulsa bile, ben yine bir şeyleri beklerim