4 Ayda Ateist Olmak

9.sınıfın ilk döneminde, bir din dersinde hocamızın sorgulamayın kafanız karışır ve dinden çıkabilirsiniz demesi ile başladı benim serüvenim ve hala devam etmekte. O güne kadar her şey o kadar kolaydı ki.. Kendimi bildim bileli müslümandım. Aksini düşünmemiştim bile. Doğduğum günden beri bana anlatılan şeyleri sorgulamamıştım hiç. İlk defa sorguladığım zamanı çok iyi hatırlıyorum. Ya Allah yoksa ? Ya her şey yalansa ? Üzüldüğümde geceleri derdimi duvara mı anlattım yoksa ? Korktuğumda nefesimi boşa mı harcadım dua ederek ? Durdum ve nelere inandığımı düşündüm. O dakikaya kadar bana anlatılan her şeyi. Şaşırdım. Çocuk masallarıydı çoğu. Denizin ikiye yarılması, asanın yılana dönüşmesi, bakire birinin çocuğunun olması, peygamberin göğe yükselmesi.. Kendime bunu yapmış mıydım gerçekten. İlk sorguladığımda kabullenemedim korktum. Cehennemde yanmak istemiyordum sonuçta. Ne kadar safmışım.

Düşünmeyi çok seven bir insanım. Çünkü düşüncelerimi kimsenin görmediğini bilmek bana güven veriyor. Kimse beni suçlayamaz veya korkutamaz. Sadece ben, biraz müzik ve bilinç altım.. Kuranı, tefsirleri, mealleri okudum ve bir çok youtube videosu izledim çünkü inanmak istiyordum. Fakat araştırdığımda her şey daha da zorlaşmıştı. Kim kuranı okuduğu halde müslüman olabilirdi ? Tabii bilmediğiniz bir dilde anlamadan okuduysanız ayrı. Gel gör ki bir bir şeyi fazla düşündüğünüz zaman 15 yıl cehennem ateşi ile korkutulsanız bile gerçeklerden kaçamıyorsunuz.

Bu sorular ve düşünceler beraberinde farklı soruları ve düşünceleri de getirdi. Diğer dinleri, felsefi görüşleri vs. araştırmaya başladım. İlk başlarda deizm çok mantıklı gelmişti çünkü beni yaratan biri olmak zorunda diye düşünüyordum. Beni yaratanı kim yarattı sorusu geldi ardından. Deizmi geçtim. Okulumuzda çok sevdiğim bir felsefe hocam vardı. Kemal hocam. Derslerdeki kurduğu cümlelerden dolayı hocanın müslüman olduğunu düşünmüyordum ve bir gün yalnızken Agnostizm hakkında ne düşündüğünü sordum bana ya inanırsın ya inanmazsın agnostizmi saçma buluyorum demişti. Hak verdim. Ama ben ateist olamazdım ki. Çevremdeki herkes müslümandı..

Bütün bunlar olurken ben ilginçtir ki hala müslümandım. Allah’a ve dinlere olan inancım günden güne azalıyordu çünkü korkmuyordum artık. Ateizmi araştırmaya da başlamıştım ve evrim hakkında bilgi sahibi olmam uzun sürmedi. Richard Dawkins gibi alanında ünlü yazarların kitaplarını okumaya da başlamıştım. Her şey yavaş yavaş da olsa kafamda oturmaya başlıyordu. Eksik kalan yerleri doldurabilecek tek şeyin de bilim olduğunu anlamıştım.

Dinimi ve inandığım diğer değerler aynı adım gibi verilmişti bana. Ben seçmemiştim ama değiştirebilirdim. Ateist olmaya karar verdiğinizde çoğunlukla 2 his yaşanır. Ya içinizde bir yerlerde korkarsınız ve ya varsa diye düşünürsünüz ya da benim ve bir çok ateist gibi diğer insanlardan farklı olduğunuzu hissedersiniz. Bir şeylerin farkına vardığınızı hissetmek çok güzel bir duygu gerçekten.

Kısa yazımı okuduğunuz için çok teşekkür ederim ilk yazım olduğu için atladığım yerler ve hatalarım çok olabilir özür dilerim. Hikayemi paylaşmak istedim. Belki ileride daha nasıl ateist olduğumu daha kapsamlı anlattığım bir yazı yazabilirim diğer dinler hakkındaki düşüncelerimi vs. İLGİNİZ İÇİN TEŞEKKÜRLER…