[Öykü] LÜTFEN KAPTAN SEÇİNİZ

Çocukken okul kitaplarında merkezdeki kara deliğin ve yıldızların o dev girdabın içinde usulca sürüklendiğini görmüştüm.

Galaksimiz Samanyolu’nun döndüğünü herkes gibi ben de biliyordum.

İnsan, evrenin devasalığı karşısında ne kadar küçük olduğunu öğrenince tuhaf bir rahatlık hissediyor; küçüksen sorumluluğunun da küçük olduğunu sanıyor.

Ancak yanılmışız.

Küçük olmak, görünmez olduğumuz anlamına gelmiyormuş.

Bunu ilk fark ettiğim gece, yalnız başıma gözlem yapıyordum. Karanlık odanın tek ışığı önümdeki ekranlardı.

Yıldız kümelerinin dönüş hızlarını karşılaştırıyor, verideki gürültüyü ayıklıyordum. İşte o an “çizgiyi” gördüm. Her 17,3 yılda bir, galaksinin sarmalındaki yıldız kümeleri aynı anda çok hafifçe yavaşlıyor, sonra yeniden hızlanıyordu. Bu bir doğa olayı değildi; bu, bilinçli bir sistem müdahalesi olmalıydı.

Bunu hemen belgeledim ve yayımladım.

Makalem yayımlanınca dünya tüm sesiyle üzerime çullandı. Sahtekâr dediler, istatistik bilmez dediler. Bir televizyon yorumcusu, Türk olduğum için “dramatize etmeye yatkın” olduğumu bile iddia etti.

Galilei’nin uğradığı tepkiler yanında benimkiler hafif kalabilirdi ama unutmamak gerekir ki onun döneminde sosyal medya yoktu.

Tepkilerin hiçbirine cevap vermedim çünkü galaksinin merkezinden ikinci bir veri gelmişti.

Radyo patlamaları bu kez 1, 2, 3, 5, 7 gibi asal sayılarla geliyordu.

Birleşmiş Dünya Konseyi beni Cenevre’ye çağırdı. Penceresiz bir odaya alındım.

Helikopter yolculuğu oldukça sarsıntılıydı, henüz kendime gelemeden masanın başında Baş Sekreter Eva Strat oturduğunu fark ettim. Önüme yeni verileri koydu: “Dr. Omar,” dedi. Severlerdi Orta Doğu telaffuzunu.

“Bize yardımcı olacağınızı düşünüyoruz. Yeni verilere baktığımızda rotanın yüzde sıfır nokta sıfır iki derece yön değiştirdiği görülüyor.”

Bu küçücük açı, galaksi ölçeğinde devasa bir manevraydı. Strat, dehşet içinde, “Gemiyiz! Koskoca galaksi bir araç ve biz de buna dâhiliz.” dediğinde o an zihnimde taşlar yerine oturmaya başlamıştı.

“Hayır,” dedim, “biz sadece kargoyuz. Ve kargoya asla bilgi verilmez.” Bunu tesadüfi olarak keşfetmiştik. Bir yere mi taşınıyorduk? Kutunun içerisinde bir yerden diğer yere aktarılan bir paket miydik sadece? Bu insanlık tarihindeki en büyük keşifti.

O gece gerçek dünyaya duyurulduğunda beklenen panik gelmedi. Sabah fırınlar yine açıldı, otobüsler kalktı.

Kozmik dehşet bile hayatın sıradanlığını yenememişti. İnsan türünün bu inatçı yapısını görünce ilk kez umut hissettim. Ama asıl kırılma, merkezden gelen sinyallerin içindeki gizli katmanı çözdüğümüzde yaşandı: UYUYAN TÜRLER ENVANTERDİR.

Bu mesajla birlikte galaksi merkezinden yayılan frekanslar değişmeye başladı. Bu frekanslar sadece birer ses değil, galaksinin “kumanda paneline” giden birer komut dizisiydi.

Fark etmiştik.

Nesne olduğumuzu anladığımız an, özne olma şansını yakalamış gibiydik. “Kargo” olduğumuzu kabul etmemizle birlikte, o zamana kadar “gürültü” sandığımız radyo dalgaları, rotayı yönlendirebileceğimiz birer veri akışına dönüştü. Bilinç, sistemin kilidini açan tek anahtardı.

O sıralar laboratuvarında yıldızları izleyen kendimin bir uzay roketine binip Ay’a götürüleceğini tahmin edemezdim. Frekansları daha net analiz edebilmek için Ay’ın yakınlarındaki Artemis İstasyonu’na yerleştirildim.

ChatGPT ile oluşturuldu.

Gelen sinyaller yıllar içerisinde çözümlendikçe, nöral yollarla yani bilinç ile yönlendirilen teknolojik bir aletin kullanım kılavuzu sinyaller arasından deşifre edildi. Yapılan alet, kafaya oturacak şekilde dizayn ediliyordu. Adına YELKEN denildi.

Yıllar geçti, ben yaşlandım, insanlık ise bu yeni frekansları okumayı öğrendi. Daha uzun vadeli planlar yapan, savaşları küçülten, daha dürüst bir türe dönüştük.

Yaşam uzatma çalışmalarından yararlansam da ruhum yaşlıydı. 111 yaşımda son kez Artemis İstasyonu’na gittim.

Tam o anda merkezden yeni bir mesaj geldi ve tüm dünyadaki ekranlar tek bir frekansta birleşti: BİLİNÇ TESPİT EDİLDİ. YÖNETİM HAKKI DEĞERLENDİRİLİYOR.

Samanyolu’nun kolları artık inkâr edilemeyecek bir belirginlikle yeniden hizalanıyordu. Devasa bir gemi uyanıyordu ve dümende ilk kez bir boşluk vardı. Ekranlarda o son satır belirdi: LÜTFEN KAPTAN SEÇİNİZ.

Artemis’in camından dünyaya baktım. Milyarlarca insan aynı anda ekranlarına, yani bana bakıyordu. O an anladım; kaptan seçmek bir oylama değildi. Herkes bu keşfi yapan ve süreç boyunca yönetimini gerçekleştiren beni tanımış ve belki de temsilci olarak görmüştü.

Kaptanlığı alacak ve hayatımın geri kalanına, tüm insanlık adına karar veren bir KAPTAN olarak mı devam ettirecektim? Sonra bir başkası bu yetkiyi alacak, sonsuz ve aynı zamanda sonsuza genişleyen evrende sonsuza kadar seyahat mi edecektik?

Bunun tamamına şahit olmak isterdim. Bana ayrılan zaman diliminin tadını çıkarmaya karar verdim. Araç kullanmayı bile bilmezdim. Hayatım boyunca bir bisiklet bile sürmedim, şimdi ise 200 milyar yıldızı sürmem gerekiyordu.

YELKEN’i aldım ve kafama taktım. Artık sürüklenmiyorduk.