La La Land (Âşıklar Şehri) ve Aşkta ‘Keşke’ Dememenin Önemi

La La Land –Türkçe ismiyle Âşıklar Şehri– üzerine konuşacağız. Ancak bu klasik bir film incelemesi değil; filmin bize o meşhur finaliyle aslında neyi fısıldadığını, neden “yarım kalan” her aşkın aslında bir zafer sayılabileceğini kendi penceremden anlatacağım. Hazırsanız, o tozlu Hollywood bulvarlarına doğru kısa bir yolculuğa çıkalım.

Sinemadan çıktığınızda, zihninizde dönüp duran o tanıdık ama bir o kadar da hüzünlü melodiyi hatırlıyor musunuz? Hani sanki kendinizi 1930’ların tozlu ama ışıltılı Hollywood bulvarlarında, üzerinizde coral rengi bir elbiseyle vals yaparken bulduğunuz o an? La La Land tam olarak böyle bir his; hem nostaljik hem de insanın içini ürperten bir güzelliğe sahip. Ama itiraf etmeliyim, o gün sinemadan çıkarken içimde bir burukluk vardı. Hayır, filmin teknik başarısından değil, o finalden… O “mutlu son”un yaşanmamasından bahsediyorum.

Mia ve Sebastian’ın hikayesi, bir oyuncu adayıyla tutkulu bir caz piyanistinin tesadüflerle başlayıp epik bir aşka evrilen yolculuğuydu. Ama krediler akarken, o mucizevi “plot twist” gerçekleşmediğinde kendimi ihanete uğramış gibi hissetmiştim. Singin’ in the Rain gibi neşeli bir final beklerken, karşımda Casablanca’nın o ağırbaşlı ayrılığını bulmuştum.

MIA VE SEBASTIAN’NIN HAYALİ

Yanımda oturan arkadaşım ise sanki Mia ve Sebastian’ın hayali sokaklarında yürümeye devam ediyordu. Ona bu durumu sorduğumda, bana verdiği ders aslında sadece bir film eleştirisi değil, bir yaşam felsefesiydi. Arkadaşım, o koca ömrünün içinden süzüp getirdiği bilgece bir tavırla dedi ki:

“Bir anın bittiğine üzülmek yerine, o anın içinde var olabildiğin için şükretmelisin.”

Peki, neden aşkın bittiği noktayı bir “kayıp” olarak kodluyoruz? İşte La La Land’in bize fısıldadığı, o naif ama derin dersle birlikte, yarım kalan hikayelerimizin aslında neden birer zafer olduğunu hatırlayalım.

MEVSİMLİK YOL ARKADAŞLIKLARI

Bazen bir insan hayatınıza sadece bir mevsim için girer. Sebastian, Mia’ya kendi hikayesini yazma cesareti vermeseydi, o tek kişilik oyun ve sonrasında gelen Paris kapısı hiç açılmayabilirdi. Sebastian onun için sadece bir sevgili değil, bir katalizördü. İlişkinin bitmiş olması, o büyüme sürecini değersiz kılmaz. Bazen bir başkasının “yapabilirsin” demesi, kendi içimizde susturduğumuz o en büyük korkuyu öldürür. Bazı insanlar bize, kendi hayallerimize giden yolu aydınlatmak için ödünç verilmiş ışıklardır.

BAKIŞ AÇIMIZI GENİŞLETİP, DEĞİŞTİREN AYNALAR

Cazı gerçekten anlamak için Sebastian’ın o tutkulu parmaklarını izlemek gerekmişti. Mia, Sebastian’ın o naif ama sert dünyasına dokunmadan önce, hayatı bu denli ciddiye almayı; Sebastian ise Mia’nın hayat neşesini görmeden önce, “o anı” yaşamayı öğrenemezdi. Bir ilişkiden ayrıldığınızda elinizde kalan şey sadece anılar değildir; o kişinin size kattığı yeni bir estetik, yeni bir kitap, daha önce bakmadığınız bir penceredir. Başka bir ruh, dünyayı görme biçimimizi zenginleştirir. Bu zenginliği yanınıza alıp yola devam etmek, en büyük kazançtır.

KENDİNE SADIK KALMANIN ÖZGÜNLÜĞÜ

En zoru da bu belki: İki insanın, birbirlerini çok severken bile, kendi potansiyellerini gerçekleştirmek için ayrı yollara sapmaları. Eğer Mia ve Sebastian bir arada kalsalardı, belki de birbirlerini o yarım kalan hayallerin sorumlusu olarak göreceklerdi. Ayrılıkları, aslında birbirlerine duydukları en büyük saygının kanıtıydı. Kendi hayallerimizin peşinden gitmek, “bencillik” değil, “kendine sadakattir”.

Editörün Son Sözü:

İlişkiler bittiğinde kendimize yüklediğimiz o “keşke”lerle dolu suçluluk duygusu ne kadar da yersiz, değil mi? “Daha iyi görmeliydim”, “işaretleri okumalıydım”… Oysa hayat, bir tahmin oyunu değil, bir deneyim toplamıdır. La La Land, bir ilişkinin bitişinin, o aşkın yaşanmışlığını asla değersizleştirmediğini bize kanıtlıyor.

Bazen en büyük aşk, “sonsuza kadar” süren değil, bizi olduğumuz kişiden, olmak istediğimiz kişiye dönüştüren aşktır. Sizin de geçmişinizde, acı verse de iyi ki yaşanmış dediğiniz o “yarım kalan” hikayeler var mı?