Ağaçlar Farklı Oldukları için Utanmazlar

Peki sen neden kendin olduğun için rahatsız oluyorsun?

Photo by Bernardine Cantwell on Unsplash

Üye değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.

Hepimiz bazı zamanlar yaşarız hayatta. Ne hissettiğimizi tamamen veremiyor olsak da diğer insanlardan farklıymışız gibi hissederiz.

Sanki bizim dertlerimiz farklıdır.

Sanki bizim ihtiyaçlarımız ve isteklerimiz diğerlerinden farklıymış da bunları istemememiz gerekiyormuş gibi hissederiz.

Son zamanlarda bu hislerin çok içindeyim ve bu hisler beni içine çekmeden onları anlamak için bu konu üzerine ayrıntılı olarak düşündüm.

Yani herkes farklı olduğu için rahatsız oluyor mu yoksa belli kişiler mi bunlar rahatsız oluyor diye.

Image from Author

Bunları düşünürken yürüyüşteydim. Etrafımda bir sürü farklı ağaç vardı ve onların güzelliğini izliyordum.

Ağaçların varlığı beni hep rahatlatıyor, anda kalabilmek için yürürken ağaçlara odaklanmayı seçiyorum.

Çünkü anda olmak için müzik bile dinlememek gerekiyor. Yani yürürken vücudunu hissetmen, nefesini fark etmen, etrafında neler oluyor duyularını kullanman gerekiyor ki bu her zaman kolay olmadığı için insanlar ya bir renge ya bir ağaca ya da bir nesneye aslında odaklanıp anda kalmaya çalışmanın ne kadar değerli olduğunu söylüyorlar.

Benim için gökyüzüne, ağaca ve denize bakmak hep en keyif aldığım şeyler olduğu için bunu yapıyordum.

Gerçi dün ağaçların bir fraktal olduğunu ve fraktalların stresi azalttığını öğrendim. Bunun hakkındaki kaynakçayı cümle içine ekleyeceğim.

Mesela kar tanesi de bir fraktalmış.

Acaba ağacı sevmemin sebebi gerçekten beni rahatlatıyor olması mı yoksa ağacı ağaç olduğu için mi seviyorum?

Bu sorunun cevabından çok emin değilim ama bir yandan da ağacı ağaç olduğu için sevdiğimi düşünüyorum.

Çünkü hepsi birbirinden farklı ama hiçbir ağaca yok bu diğerinden daha kısa, işte bu daha yeşil, işte bu ağaç çoktan çiçek vermiş bunu daha çok seveyim gibi düşüncelerle yaklaşmıyoruz.

Ağacı ağaç olduğu gibi kabul ediyoruz ve hepsinin güzel olduğunu düşünüyoruz.

‘’O zaman insanlar için neden aynısını yapamıyoruz?’’ diye sordum.

Yani doğada farklılık doğalken ve kabul gören, normal olan bir şeyken neden biz insanlar farklılığa bu kadar tepki verip dışlıyoruz?

Ben günün sonunda birçok konunun bilisel çarpıtmalara dayandığını düşünüyorum.

Biz hayata nasıl bakıyorsak hayatı o şekilde görüyoruz.

Ben farklılık kötü diyorsam farklılığı kötü görüyorum.

Ben farklılığın güzel, özgün ve kişiye özel bir şey olduğunu düşünüyorsam eğer bunu güzel olarak görüyorum.

Dedim ki yani farklılık bize hep yanlış bir şey gibi öğretiliyor. Aman çocuğum sivrilme, aman fikrini söyleme gibi söylemler duyuyoruz ve sanki kurallara uyup aynı zamanda kendimiz olamazmışız gibi bir algı var.

Korku kültürünün de kendini öne çıkarmaya engel olduğunu ve fikirlerini gizleme baskısı içerdiğini düşünüyorum. Bu konu hakkında da bir yazı yazacağım.

Bunun tek sebebi bu olmasa da bir tane sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum.

O yüzden diyorum ki aslında farklı olmak kötü bir şey değil.

Farklı olmak aslında özgün olmak demek.

Ve eğer özgün olmayı, farklı olmayı sevmiyorsan birisi sana farklı olmanın kötü olduğunu öğretmiş olabilir ve sen bunu içselleştirip bugünlere hala inanç olarak taşıyor olabilirsin.

Şu an yetişkin olduğumuz için artık hayatımızın sorumluluğu bizde yani gidip başka insanları, olayları suçlamak bizim aslında iyileşme sürecinin başında olduğumuzu ya da bu noktada takılı olduğumuzu gösterebilir.

Çünkü derler ki iyileşmenin ilk adımı başkalarını suçlamaktır.

İkinci adımı kendini suçlamaktır.

Üçüncü adım artık suçlamadan özgürleşmektir. Bunu nerede okuduğumu maalesef ki hatırlamıyorum eğer bulursam ekleyeceğim.

Cümleler tam bu şekilde de olmayabilir ama temelde bahsettiğim anlaşılmıştır diye düşünüyorum.

Bence de ilk önce insanın içindeki o bastırdığı hisleri öfke olarak yansıtmaya başlıyor.

Ve dünyaya ve diğer herkese karşı yoğun bir öfke beliriyor. Daha sonra kişi kendi içine dönüyor ve kendisine öfkelenmeye başlıyor.

Çünkü ben şöyle yapsaydım şöyle olurdu, şu şöyle olsa böyle olurdu deyip olan her şeyin bedelini kendisine ödetmeye başlıyor.

Belli bir yerden sonra ise hem dışarıyla hem de kendinle barışmaya başlıyorsun.

Ve evet olan oldu, bundan sonra ne yapabilirim kısmına geçiyorsun.

Eğer bu noktadaysanız tebrik ediyorum çünkü herkes bu noktaya gelemiyor.

Hayatta bazı noktalarda o kadar çok takılıyoruz ki ileri gidemiyoruz ve sorunun ne olduğunu da anlamayabiliyoruz.

O yüzden bir şeyleri anlayıp ileri gitmek bence çok değerli ve herkesin yapabildiği şeyler değil.

Ve bu noktadayken ‘’Neden farklı olmak benim için kötü bir anlama geliyordu?’’ deyip durmak, düşünmek ve bu hikayeyi değiştirmek için bir seçim yapmak gerekiyor.

Belki farklı olmanın kötü olduğunu çocukken öğrendiniz ve içselleştirdiniz, hala da peşinizden geliyor.

Peki o olay sizin için olumsuz değil de olumlu olsa ne değişirdi?

Sizin hislerinizde ve hayatınızda neleri değiştirirdi?

Benim için şu an farklı olmak çok değerli bir şey çünkü kendimi bulmuş ve kendi içime dönmüş hissediyorum.

Bence bir insan kendisini seçtiyse hayatta bir gün bile ömrü olsa o günü kendisi için yaşamış oluyor ve bu çok kıymetli.

Yani öyle insanlar görüyoruz ki bir gün bile kendini seçmeden hep başkaları için bir şey yaparak ölüyor.

Bu insan gerçekten bir hayat yaşamış oluyor mu?

Belki çok negatif bir motivasyon olabilir ama ben hayatta kendimi seçmek istiyorum.

Ve şu andan keyif almadıktan sonra ne kadar şeye sahip olduğum, hayatımda kimlerin olduğunu çok da bir önemi olmuyor.

Ben olduğum yerden, olduğum kişiden mutlu değilsem hiçbir şey bana yetmiyor.

Olduğum kişinin bana yetmesi için de benim özgünlüğümü kabul etmem, özgünlüğümü anlamam, kendime değer vermem, kendimi sevmem, kendime şefkatli olmam gerekiyor.

O halde şimdi size soruyorum, sizin böyle bir deneyiniz var mı?

Siz iyileşme sürecinde kendinizi nerede görüyorsunuz?

[embed]Ufacık Bir Ayrıntının Tüm Günü Mahvetmesi Bir anlık hayal kırıklığı, aslında ufak anların birleşip taşınamayacak kadar büyümesidir.medium.com