ALES’ten Thales’e Giderken

Bir sorudan ilhamla neler konuştuk neler!

Dedik ki, AB yaşam çizgimizin O merkezindeyiz, denge arayışında, hareketliyiz.

x gibi yükseliyoruz.

14 kadar gitmişiz; DC kadar gitmeliyiz.

D noktasında bir köprüye tutunuyoruz; tamamlanmayı umuyoruz.

Kafamız meşgul: “bu oranlar adaletli mi?”.

Bağlantılar, aracılar, yardımcılar olmasa yolculuk da olmazdı.

Ufukta şafağın aydınlığını görmek ne güzel.

Birkaç soru üşüştü üzerimize; “bizi yanıtlamazsanız yarım kalırsınız,” dediler.

1. Uzağa mı savruldum; olmam gereken yer neresiydi? Terazim bozuldu mu, güçlendi mi?
2. Tamamlanmaya çok mu yakınım; el uzattığım dayanak beni iter mi, çeker mi?
3. Oranların bozulduğu bir dünyaya mı uyandık; görmezden gelmenin maliyeti nedir?
4. Yoksa köprü ben miyim? Neyi neye bağlarım? Köprülerin yükünü kim çeker?
5. Ne tam rasyonelim, ne tam duygusal; yarım dairede mümkün mü bütünsel bir visal?

-gk.-