TAŞINMAK; FİZİKSEL VE DUYGUSAL ANLAMDA

31 yaşıma aylar kala hayatımda bir ilki yaşadım. İlk defa çekirdek ailemle taşındım. Bu kararı vermek aslında bizim için zor olmadı. Birçok sebebi vardı, eve artık sığamamamız, çevresinin artık bizim için uygun olmaması gibi. Aslında tüm sebeplerin ortak paydası oğlumuzdu, ona hem ev içinde hem de ev dışında daha güzel bir ortam sağlayabilmek. Eşimle ara ara konuşurduk, acaba bu evden ne zaman taşınacağız, taşınmak bizim için çok zor olur eve çok yerleştik diye. Sanırım bu konuşmalarda kendimizde o gücü bulamayacağımızı düşünürdük, en azından ben öyle düşünürdüm. Taşınmak nasıl bir şeydir bilmiyordum ama çok zor olacağı kesindi. Ama ben o gücü kendimde bulamam herhalde, diye düşünürken hayatımıza müthiş bir güç kaynağı gireceğinden ve hatta ondan kaynaklı sebeplerle taşınacağımızdan habersizdim.

Birlikte ev arama sürecimiz aslında benim için bir hafta sonu aktivitesi gibiydi. Bakıyorduk, dolaşıyorduk ama o günün geleceğini hiç tahmin etmiyordum. Derken birden kendimi taşınmadan bir önceki günün gecesinde buldum. Halılar bir köşede toplanmış, kişisel eşyalar paketlenmiş, arabaya konmuş, kalan eşyalar nakliyeciler için hazırlanmış, yavaş yavaş ruhu ortadan kaybolmaya başlamış sessiz bir ev manzarası vardı karşımda. O evde içilen son çayımız son kalan işleri yaptıktan sonra gecenin bir yarısını bulmuştu.

Gündüz olduğunda ise nakliyeciler dedikleri saatten de erken geldi ve apar topar biz oğlumla evden çıktık. Her şey tahmin ettiğimden çok mekanik bir şekilde ilerledi.

Çok yorulduğumuz ve daha da yorulacağımızı bildiğimiz için eşim ve ben duygularımızı mı bastırdık bilmiyorum ama oğlumuzun evin boş halini gördükten sonra ikimize sarılması, gözlerini ovalaması, sakinleşmesi, bastırdığımız o duygusallaşmayı bir anda yüzeye çıkardı. Evin boş hali beni evi ilk gördüğüm güne götürdü, 7 yıl öncesine, yepyeni bir hayata hazır o dört duvara. İşte şimdi başkalarının yeni bir hayatı için hazırdı.

Yeni evimize yerleşmek, oğlumun ihtiyaçlarını, rutinlerini aksatmadan bunu yapmaya çalışmak müthiş bir fiziksel yorgunluktu ama oğlum iyi oldukça, ev yerleştikçe içimize sindikçe hepsine değiyordu. Şimdi iki aydır bu evdeyiz ve inanır mısınız bir an bile ben 7 senemin geçtiği o evi özlemedim. Bu neden olabilir?

O evde kırgınlıklarımı, kızgınlıklarımı bırakmak, umutlarımı, mutlu anlarımı yanıma almak istedim. Şimdi bunu başardım mı diye baktığımda kesinlikle hayır. Hala benimleler ama beni o evdeki kadar etkilemiyorlar. Çünkü taşınmak sadece fiziksel olarak değil duygusal anlamda da oluyormuş; hissedilen duygular, yaşanılan anlar da seninle birlikte taşınıyor. Ama şu an çok daha iyi hissettiğimi söyleyebilirim. Bu süreç bizi yordu ama güçlendirdi. Eşimle başbaşa yepyeni bir meydan okumanın üstesinden geldik, oğlum bu süreçte yeni bir deneyim yaşadı ve akışının üzerinde büyüdü. Yani bize iyi geldi.

Sanırım evrende her şeyin bir ömrü var, yaşanılan evlerin de.