Giorgio Agamben / Yahudiliğin Sonu

Çev.: Yusuf Enes Karataş

Siyonizmin, Yahudiliğin tarihsel gerçekliğinin çifte inkârı olduğunu anlamayan biri, bugün İsrail’de yaşananların ne anlama geldiğini anlayamaz. Siyonizm sadece Hıristiyanların ulus-devletini Yahudilere devretmekle kalmıyor, aynı zamanda 18. yüzyılın sonlarından bu yana Yahudi kimliğini yavaş yavaş ortadan kaldıran asimilasyon sürecinin doruk noktasını temsil ediyor. Amnon Raz-Krakotzkin’in ibret verici çalışmasında gösterdiği gibi, Siyonist bilincin temelinde başka bir olumsuzlama, Galut’un, yani bildiğimiz Yahudiliğin tüm tarihsel biçimlerinde ortak bir ilke olan sürgünün olumsuzlanması yatmaktadır. Bu sürgün anlayışının öncülleri İkinci Tapınak’ın yıkılmasından önceye dayanır ve Kutsal Kitap literatüründe halihazırda mevcuttur. Sürgün, Yahudilerin yeryüzündeki varoluş biçiminin ta kendisidir ve Mişna’dan Talmud’a, sinagog mimarisinden İncil’deki olayların anısına kadar tüm Yahudi geleneği sürgün perspektifiyle tasarlanmış ve yaşanmıştır. Ortodoks bir Yahudi için İsrail devletinde yaşayan Yahudiler de sürgündedir. Ve Yahudilerin Mesih’in gelişiyle bekledikleri ve Tevrat’ta bahsi geçen devletin modern bir ulus-devletle hiçbir alakası yoktur, öyle ki özünde İsrail devletinin duymak bile istemediği Tapınak’ın yeniden inşası ve kurbanların telafisi yatmaktadır.

Ve unutmamalıyız ki Yahudiliğe göre sürgün sadece Yahudilerin durumu değil, bir bütün olarak dünyanın noksanlığıyla ilgilidir. Luria da dahil olmak üzere bazı Kabalistlere göre sürgün, kendini kendinden sürgün ederek dünyayı yaratan tanrısallığın durumunu tanımlar ve bu sürgün Tiqqun’un gelişine, yani orijinal düzenin restorasyonuna kadar sürecektir.

Yahudilerin devletle uzlaşan dinler ve halklar karşısındaki üstünlüğünü tesis eden şey, tam da sürgünün bu kayıtsız şartsız kabulü ve bunun beraberinde getirdiği mevcut tüm devlet biçimlerinin reddidir. Yahudiler, Çingenelerle birlikte, devlet biçimini reddeden, savaşmayan ve elini asla başka halkların kanıyla lekelemeyen tek halktır.