Dinle Küçük Adam…

Sana bakıyorum.

Uzun süredir bakıyorum aslında. Terapi odasında, koridorda, aynada. Bazen sende kendimi görüyorum bu yüzden sana kızamıyorum uzun süre.

Sen ipi kendin sardın bedenine. Biliyorum, bunu söylemek zalimce geliyor. “Hayır” diyeceksin, “Hayat sardı, insanlar sardı, koşullar sardı.” Evet. Onlar da sardı. İnkâr etmiyorum. Ama bir sabah kalktın ve o iplere alıştın. Daha kötüsü: onlara ihtiyaç duymaya başladın.

Çünkü ip sarar ama aynı zamanda tutar.

Ve sen tutulmak istiyordun.

Özgürlükten bahsediyorsun her fırsatta. “Keşke şöyle olsaydım, keşke böyle yapabilseydim.” Ama sana bir sır vereyim: Özgürlük seni beklerken sen gecikmeler üretiyorsun. “Daha hazır değilim.” “Doğru zaman değil.” “Biri bana yardım etmeli önce.”

Reich bunu yıllar önce söylemişti zaten sen küçük adamın düşmanı değilsin, sen kendinsin. En derin zindan dışarıda değil.

Şimdi gözlerinin içine bakıyorum.

Orada bir şey var. Küçük, titrеk, ama var. Hâlâ var. Bütün o iplerin altında, bütün o yorgunluğun dibinde bir şey hâlâ nefes alıyor.

İşte oraya konuşuyorum.

Sana bir kurtarıcı gelmeyecek. Bunu söylemek benim işim değil belki, ama söylüyorum: Gelmeyecek. Ne bir terapist, ne bir sevgili, ne bir sabah uyanışı seni kurtaracak. Çünkü kurtuluş bir olay değil bir karar.

Ve o kararı yalnızca sen verebilirsin.

Küçük adam küçük değildir aslında.

Küçük olan korkusu.

Ama korku geçer. Ya da geçmez ve sen yine de hareket edersin. İşte o an, o tam o an, ipler gevşemeye başlar.

Senden başka hiç kimse senin kurtarıcın olamaz.

Bu bir yük değil.

Bu en büyük özgürlük.

— B.K.