Kimse yirmili yaşların bu kadar yorucu olacağını söylemedi.

Kimse yirmili yaşların bu kadar yorucu olacağını söylemedi.

Bize hep gençliğin en güzel zamanlar olduğu anlatıldı. Enerjik, özgür, cesur… Oysa 20’li yaşlar; ne çocuk kalabildiğin ne de tam yetişkin olabildiğin o garip boşluk. Ne koşup oynayacak kadar hafifsin ne de mantığınla her şeyi çözebilecek kadar sağlam.

20–25 arası, büyümenin ilk sancıları çıkıyor aslında. “Ne iş yapmak istiyorum?” “Kim olmak istiyorum?” “Gerçekten bu hayat benim mi?”

Bu soruların peşinden koşarken bir bakmışsın 26 olmuşsun. Artık ne çocuksun ne de tam yetişkin. Bir “birey”sin. Sorumlulukları olan, faturaları düşünen, yarını planlayan bir birey.

Akşam işten yorgun argın döndüğünde ses bile duymaya tahammülün kalmıyor. Oysa birkaç yıl önce gecenin bir yarısı plan yapabilecek enerjin vardı. Sen daha bu değişimi anlamlandıramamışken, hayatına 20’li yaşların başında biri giriyor: Cesur, atak, enerjik, sosyal… Ve o an fark ediyorsun.

Sen artık eski sen değilsin.

Hayatının rutinleri var artık. Yaşam sürmenin ağırlığı omuzlarında. Sevdiğin şeyleri yapmak için enerjin kalmıyor. Sadece biraz dinlenmek ve belki ayda bir, boşluğunu zor yakaladığın arkadaşlarınla kahve içmek istiyorsun.

Buna “büyümek” diyorlar. Ama sen yaşlanmış gibi hissediyorsun.

Ağlamak istiyorsun ama “koca kız!” denmesinden korkuyorsun. Kahkaha atmak istiyorsun ama “deli olma” denmesinden çekiniyorsun.

Zamanla duygularını içine gömüyorsun. Dışarıdan bakıldığında her şey normal: Çalışıyorsun, gülüyorsun, uyuyorsun. Fizyolojik ihtiyaçların karşılanıyor. Ama ruhun aç.

Ve bir gün bunun adıyla tanışıyorsun: Maskeli depresyon.

Ben kendimi, soğuk bir şubat akşamı yürürken fark ettim. Soğuk içime işlerken düşündüğüm tek şey şuydu: Mutlu olduğumu sandığım her şey, aslında mutsuzluğumun düzenli hâliymiş.

Ben 26 görünümlü bir 36’ydım.