Bir Gün Peşinden Koşmayı Bırakıyorsun

Bir şeyi gerçekten çok istediğini hatırlıyor musun?

Photo by Sally K on Unsplash

(ücretsiz link)

Belki aylarca, belki yıllarca peşinden koştun. Zihninde defalarca canlandırdın. O hayali yaşadın. “Buna sahip olunca her şey değişecek.” dedin. Bir ilişki, bir iş, yeni bir şehir, bir araba… Ya da sadece ulaşman gereken bir hedef.

Sonra bir gün gerçekten oldu.

İlk birkaç gün güzeldi. Belki birkaç hafta. Ama çok geçmeden hayat eski ritmine geri döndü. O büyük heyecan sessizce sönümlenmeye başladı ve zihnin bu kez çaktırmadan yeni bir şey aramaya başladı.

Uzun zamandır bunun üzerine düşünüyorum.

Belki de bizi yoran şey, hiçbir şeye ulaşamamamız değil.

Belki de ulaştığımız hiçbir şeyin bizi sandığımız kadar uzun süre doyuramaması.

Haz ve Acı Aynı İpin İki Ucu

Uzun zamandır fark ettiğim bir şey var.

Haz ve acı sandığımız gibi birbirinin zıttı değil. Aynı ipin iki ucu gibi çalışıyorlar.

Bir şeyi istemek zaten hafif bir acı. Çünkü ortada bir eksiklik hissi var. O şeye kavuştuğunda kısa süreli bir haz geliyor. Ama o haz kalıcı olmuyor. Çünkü doğduğu yer yine aynı eksiklik hissi.

Sonra haz sönüyor. Ve zihnin yeni bir eksiklik buluyor. Yeni bir hedef. Yeni bir insan. Yeni bir şehir. Yeni bir materyal.

Yeni bir “bir sonraki”.

İstemek… kavuşmak… alışmak… yeniden istemek.

Bu döngüyü bir kez gerçekten gördüğünde, artık eskisi kadar kolay kandırılamıyorsun.

Bunun Bir Kısayolu Yok

Eskiden bu döngüden düşünerek çıkabileceğimi sanıyordum. Olmuyor. Çünkü zihin mantıklı kararlarla arzularından vazgeçmiyor. Sadece onları bastırıyor.

Ve bastırılan her şey, başka bir kapıdan geri geliyor.

Hayat bana bambaşka bir şey öğretti.

Bazı arzular ancak yaşanarak bitiyor. Gerçekten yaşayarak.

Yeterince yaşayarak.

Bir şeyi bir kere elde edip hazzın sönüşünü görmek yetmiyor. Bunu yeterince çok kereler yaşaman gerekiyor, farklı alanlarda, farklı isteklerde, ta ki zihnin artık kandırılamayacak kadar bu örüntüyü tanıyana kadar.

Bu yüzden “her şeyden vazgeç, hiçbir şey isteme” gibi tavsiyeler bana hep sahte gelmiştir. Çünkü bu bir zihinsel karar değil. Zihin karar vererek isteklerinden vazgeçemez, sadece bastırır. Ve bastırılan şey, her zaman bir yerden PATLAR.

Gerçek olan şu: yaşarsın, görürsün, ve zamanla o şeyler seni artık eskisi kadar çekmemeye başlar. Zorlayarak değil, kendiliğinden. Organik !

Bunu İlk Kez Ne Zaman Fark Ettim?

Ben bunu en net alkolü ve gece hayatını bıraktığım dönemde yaşadım.

Bir zamanlar haftamı ona göre planladığım, kaçırmak istemediğim gecelerin içine yıllar sonra tekrar baktığımda garip bir şey hissettim.

Hiçbir şey.

Aynı müzik çalıyordu.

Aynı insanlar eğleniyordu.

Aynı masalar doluydu.

Eskiden içinde olmak için sabırsızlandığım her şey oradaydı. Eksiksiz!

Ama içeride bende hareket eden hiçbir şey kalmamıştı. İlk başta bunun beni korkuttuğunu hatırlıyorum. “Acaba bende bir sorun mu var?” diye düşündüm.

Sonra anladım. Sorun yoktu. Ben değişmiştim. Orada beni ilgilendirecek bir şey kalmamıştı.

Daha doğrusu…

O döngüyü yeterince yaşamıştım.

Ve ilginç olan şu: Kendimi zorlayarak bırakmamıştım.

Hayat, o dünyanın bana verebileceği şeyi zaten vermişti. Artık aynı kapıyı çalmanın bir anlamı kalmamıştı. Hatta insanların oradaki olağanüstü kendini gösterme, karşıdan onay alma çabası, o koca koca insanların…

Hafif bir tebessüme yol açmıştı. Bir zamanlar ben de öyleydim.

Ve herkesin doğru zamanı bir gün gelecek.

En azından öyle umuyorum…

Derinlik, Miktardan Daha Güçlü

Bence mesele her şeyi yüzlerce kez yaşamak değil. Bazı şeyleri gerçekten yaşamış olmak. Bir şehri anlamak için elli ülke gezmen gerekmiyor.

Bir ilişkiyi anlamak için yüz kişiyle birlikte olman gerekmiyor.

Bir arzunun nasıl çalıştığını görmek için de hayatındaki her isteğin peşinden koşman gerekmiyor.

Rastgele her şeyi kovalamak yerine, içinde gerçekten “bunu deneyimlemem lazım” diyen, güçlü bir çekim hisseden şeyleri seçip onları yaşamak. Yüzeyde gezinip bir sonrakine atlamak değil. Bazen tek bir deneyim bile, sana onlarca kitabın öğretemeyeceği bir şeyi öğretiyor.

Bunu yaptığında dikkat etmen gereken iki aşama var: önce beklentinin, hayalini kurmanın kendi başına bir tadı var, bazen asıl keyifli olan kısım bu bile olabiliyor. Sonra gerçek deneyim geliyor. Ve sonra o deneyimin hazzı zamanla soluyor, sıradanlaşıyor, hatta bazen can sıkıcı hale geliyor.

Bunu yeterince kez, yeterince derinlemesine yaşarsan, döngünün tamamını görmüş olursun.

Yani

mesele miktar değil.

Derinlik.

Sonra Garip Bir Boşluk Geliyor

Kimsenin pek konuşmadığı kısım burası. Bazı arzular seni bırakmaya başladığında hemen huzur gelmiyor.

Önce bir boşluk geliyor.

Çünkü yıllarca zihnin hep bir sonraki hedefle meşguldü. Hep bir sonraki heyecanla.

Bir anda o gürültü azalınca…

Sessizlik yükseliyor.

İlk başta insan bunu can sıkıntısı sanıyor.

Çünkü aslında o huzursuzluk yeni ortaya çıkmadı, hep oradaydı. Sadece daha önce onu sürekli yeni hedeflerle, yeni uyaranlarla bastırıyordun, fark etmeden.

Şimdi kaynağını kestiğin için, o biriken huzursuzluk yüzeye çıkıyor ve eriyor.

Bu can sıkıcı bir ara dönem, ama atlanacak bir engel değil, geçilmesi gereken bir aşama. Çünkü o sessizlikten geçmeden daha sakin bir hayata varılmıyor.

İnsanlar Seni Anlamayabilir

Bunu yaşarken fark ettiğim bir şey daha var: etrafındaki insanlar seni anlamıyor.

İşin ilginç tarafı şu.

Sen artık eskisi kadar kovalamadığında, bazı insanlar bunu yanlış yorumluyor.

“Hedeflerini mi kaybettin?”

“Motivasyonun mu düştü?”

“Neden eskisi kadar hırslı değilsin?”

diyorlar iyi niyetle.

Belki de mesele motivasyon değildir.

Belki sadece aynı döngüyü bir kez daha yaşamaya ihtiyaç duymuyorsundur.

Bu pes etmek değil.

Bu doymak.

Ve ikisi birbirine uzaktan çok benziyor.

Son Bir Şey

Belki mesele arzularla savaşmak değildir.

Belki mesele onları yeterince yaşamaktır.

Çünkü bazı şeyleri sen bırakamazsın.

Onlar seni bırakır.

Bir gün dönüp baktığında fark edersin.

Bir zamanlar uğruna gecelerini verdiğin, üzerine hayaller kurduğun, zihnini meşgul eden, onsuz mutlu olamayacağını düşündüğün şey…

Artık sadece bir hatıraya dönüşmüştür.

Ve sen, bunun ne zaman olduğunu bile fark etmemişsindir.

İşte o gün anlarsın.

Özgürlük, istediğin her şeye sahip olmak değildir.

Bir zamanlar seni yöneten şeylerin artık seni yönetememesidir.

+1 Everyday