Sönmeyen Şafaklar

Korkma! Bu vatan senin, bu ulus senin. Korkma ey Türk gençliği! Bu geçmiş senin, gelecek senin. Damarlarında akan kan ecdadının mirası, zihniyetin cumhuriyetin sarsılmaz iradesi. Ne diye korkarsın bu şiddetten, bu celalden? Sen ki bu millet uğruna bayrağı al renge boyayanların torunu, sen ki bu ülkenin aydınlık yarınlarısın.

Mehmet Akif bu dizeleri yazarken eminim ki sadece düşmana karşı olan korkudan bahsetmiyordu. Onun zihnini meşgul eden bir diğer korku şüphesiz ki cehalet ve onun getirdiği karanlıktı. Türklere yönetilen namlulardan daha tehlikeli bir şey vardıysa bu da cehalet, umutsuzluk ve fakirlikti. İstiklal Marşı sadece kahraman ordumuza hitap etmiyordu, karamsarlık içindeki bütün Türklere sesleniyordu: mektepteki öğrencisinden tarladaki çiftçisine, fabrikadaki işçisinden evdeki kadınına, milletimin üzerinde tüten her bir ocağa sesleniyordu. İstiklal Marşı’nın seslendiği topluluk öylesine geniş ve kapsayıcıdır ki, bugün bile tüylerimiz diken diken olur “Korkma!” nidasını duyduğumuzda. Ancak Batı’nın ufuklarını sarmış çelik silahların karşısında imanıyla dimdik duran Türk milletinin asıl mücadelesi, “medeniyet” adı altında gerçekleştirilen zulüm ve vahşetti. Mehmet Akif batının medeniyetini tek dişi kalmış, vahşi bir canavara benzeterek alay ediyordu çünkü medeniyet denilen şey dökülen kanlarla değil, çağı aydınlatan düşüncelerle sağlanırdı.

Mehmet Akif gerçek medeniyeti yaşatacak kişilerin gençlik olduğunun bilincindeydi. Ona göre milletimiz, sarsılmaz bir ağaç idi: “İki üç balta ayırmaz bizi mazimizden / Ağacın kökü madem ki derindir cidden / Dalı kopmuş, ne olur? Gövdesi gitmiş, ne zarar? / O, bakarsın, yine üstündeki edvarı yarar.”

Ağacın gövdesi gitse bile, yine toprağı yararak geçer ve büyür. O kökten fışkıran dallar ise, şüphesiz, Türk gençliğidir. Bugün “Gençliğin ruhu burada!” diye haykırışımız bundandır. Çünkü o ağaca ne kadar çok balta vurulursa vurulsun yeniden filizlenecek. Nitekim bize vurulan hiçbir balta ne özgürlüğümüzü, ne de imanımızı elimizden alabilmiştir. Filizlenen her yeni daldan doğacak olan fikri hür, iradesi hür, yarınların ta kendisiyiz. Bizleriz, baltalansa da ayakta kalmaya devam eden bir neslin devamıyız. Gerçek medeniyeti kanımızda ve ruhumuzda taşıyan gençlik biziz.

Ancak bu ruh sadece soyut bir kavram olmanın dışında, omuzlarımızdaki birer sorumluluktur. Gerçek medeniyet azimle ve çalışmayla elde edilir, Türk gençliği ise bunu yapmaya ant içmiştir. İlkemiz özümüze sahip çıkmak, ebedî amacımız daima ileri gitmektir. Marşımızda sönmez sancağımızı ilelebet payidar kılacak olan laboratuvar masalarındaki her bir çalışma, evrenselliğe uzanan her bir sanat eseri, mühendislik ile gerçek medeniyet uğruna atılan her bir temeldir. Gençliğin ruhu buradadır, milletin her meselesini kendi meselesi sayan sarsılmaz iradelerin bulunduğu dinamik zihinlerde yaşar. Bizler sadece atalarımızın torunu değil, geleceği inşa edecek olanların bizzat kendisiyiz.

Sonuç olarak yıllar önce atılan “Korkma!” nidası günümüzün nabzıdır, yurdumdaki her bir insanın boğazındaki tınıdır. Ders başında çalışmaktan bitkin düşenlerin, ülkesi için canını dişine takan herkesin ruhundadır. Kütüphanedeki derin sessizlikte, bir öğrencinin kalemini her oynatışında, bir öğretmenin her sınıfa girişinde, vatan sevgisiyle çarpan her yürektedir. Zira bizim olduğumuz yerde yeis yoktur; ancak yarınlara bu asil ruhu taşıyan, şafakları aydınlatacak azmimiz vardır. Bu şafaklarda yüzen al sancak sönmeyecek, bu ağaç kurumayacak; çünkü gençliğin ruhu burada.