Kamil İnsan Rıza Ardıç’ın Ardından

23 Nisan 2017'de, Rıza Ardıç ağabeyimin vefatının hemen ardından kaleme aldığım yazım

Foto: Mihrimah Sultan Camii; Kaynak: Abdullah Öğük / Unsplash

Bugün Miraç Kandili… Kendimizi hesaba çekmemiz, mazlumları hatırlamamız ve ellerimizi gözyaşları ile gecenin sessizliğinde göğe kaldırmamız gereken, bize bahşedilen önemli bir fırsat…

Her insanın kendisine özgü huyu ve karakteri vardır. Can çıkar huy çıkmaz derler… Gerçekten de öyle galiba… İnsanların sahip olduğu özellikler kolay kolay değişmez ancak iyi ya da kötü yönde kullanılmaya yönlendirilebilir. Kişi içe kapalıdır… Onu açmak, dışa dönük hale getirmek çok zordur. Ancak kişi bu özelliğini avantaja çevirebilir, iyi yönde kullanılabilir.

Ashab-ı Kiramda bunun birçok örneği var… Ashabın, Müslüman olmadan önceki ve sonraki hayatları arasında bariz farklar görülür. Ancak kişilik karakterleri çok değişmez. Örneğin, Hz Ömer çok hiddetli bir yapıya sahipken Hz Osman son derece halim selimdir. Her ikisi de Hulefa-i Raşidindendir. Her ikisi de kendi kişilik özellikleri ile insanlara değişik açıdan örnek oluşturmuşlardır.

Ashab-ı Kiram, tabiin ve selefi tabiin… Ve daha sonrasında onların yolundan gidenler. Tasavvufi akımlar, kâmil insan yetiştirme, nefis terbiyesi ve tezkiyesi… İşte bugünün insanının kurtuluş yolu…

Tasavvuf ile tanışıklığımın yaklaşık olarak bir kırk yılı var… Bu dönemde gerçek anlamda tasavvufu yaşayanlara hep hayranlık duydum. Onlar kadar hiç bir zaman başarılı olamadım ancak onlara karşı hep bir sevgi ve hayranlık duydum. Birçok insan-ı kamil tanıdım bu süreçte…

Ancak iki insan var ki… Gerçekten bir Yunus Emre gibi derviş diyebileceğim iki insan… Birisi Hz Ömer (ra), diğeri ise Hz Osman (ra) karakterine sahip. Birisi; dışa dönük, deli dolu, sosyal, fedakâr ve adil… Diğeri ise içe dönük, sakin, sessiz ve hizmet ehli… İlki hayatta olduğu için ismini vermeyeceğim ancak ikincisi… Onu ve eşini dün kaybettik.

Rıza abiyi, yaklaşık olarak otuz beş yıldır tanırdım. Dün maalesef eşi ile birlikte elim bir trafik kazası neticesinde Hakk’a yürüdü. Oğulları Esad’ın Erzurum’daki İlahiyat Fakültesi mezuniyet törenine giderlerken Aşkale’de kaza meydana geliyor ve orada vefat ediyorlar.

Yola çıkmadan önceki akşam geç saatlere kadar vakıf toplantısına katılıyor. Kendi arabası ile yolculuk yapacaklarını söylediğinde, “Mesafe uzak, sen de yorgunsun, otobüs veya uçakla gitseniz” dediğimde şu cevabı vermişti: “Hocam, bu yaşımıza kadar hanımla hiç baş başa bir yolculuk yapmadık. Bu da bir fırsat oldu.” dediğinde hak vermiş ve itiraz edememiştim. Nefesler sayılı ve hiç kimse onu bir saniye ile geciktiremez…

Kazayı yaptığı saatte bir vakıf organizasyonu etkinliği için kendisini iki defa peş peşe aramıştım bilmeden… Bir kaç saat sonra acı haber geldi ve o zaman anladım kendisini tam da o saatte aradığımı ve cevap alamadığımı… Tam da o saatte onu aramak… O mu istedi?! Hikmeti neydi? Bunu bilmek mümkün değil artık…

Rıza abimi ve eşleri değerli hanımefendiyi bugün defnettik. Böyle bir cenaze töreni kalabalığını çok az hatırlıyorum. Herkes hayırla yad ediyor onu… Alabildiğine yüksek sesle, candan haklarını helal ediyorlar…

Bu şahitlikler gerçekten önemli. Sanki mahşer yeri… ve onların hesabı görülüyor… ve insanlar senin iyi biri olduğunu haykırıyorlar. İnsan, bu dünyada istedikleri sonucu aldıklarını düşünüyor. Onu (onları) ebedi alemde iyi bir son beklediğini hissediyor, biliyor. İnsana ayan olur derler ya hani… Öyle bir şey işte…

Ortam, ortamdaki hava; yazılı veya sözlü hiç bir şey olmasa da, sadece hissediyorsun… Biliyorsun ki o an defterleri sağlarından verildi kendilerine… Mevcut duyularımızla bunu hissetmemiz mümkün değil, sadece yaşarsınız ve bilirsiniz…

İşte Rıza abimi ben Hz Osman (ra) karakterinde, Yunus Emre tarzında bir çağdaş derviş olarak nitelendiriyorum. İnsan hiç mi kızmaz?! Hiç mi aleyhte konuşmaz, bıkmaz, para hesabı yapmaz??? Bu kadar halis, munis ve tevekkül ehli nasıl olunabilir? Herhalde ancak tasavvufi bir terbiye ile… Tasavvuf yolunda olduğunu iddia edip, makam, mevki ve para peşinde koşanlar için ibret ve örnek olmalı Rıza abi… Gönül verdiği sivil toplum kuruluşlarında daha fazla hizmet edebilmek, bunu da bedelsiz, hiç bir karşılık beklemeden yapmak için emekli oldu. Görevindeyken çoktan hak ettiği müdürlük kendisine hiç verilmedi; kendisi de asla talep etmedi… Belki daha iyi hizmet edebilmek için arzulamış da olabilirdi. Ancak bunun için aracılar kullanmak, hele de siyasilerle temasta bulunmak onun için ölmekti…

Sadece bir emekli maaşı alabildi ama can siperane, gece-gündüz Allah için hizmet etti, sadece veren el oldu. Vaktini, parasını, aracını, evini… her şeyini bu yolda harcamaya başladı. En son üniversiteden bir grup uluslararası öğrenciyi evinde ağırladı, onlara aile sıcaklığını yaşattı.

Eminim ki uzun yıllar bu azim ve şevkle, karşılıksız olarak gençleri yetiştirmeye kendini adamak istiyordu. Birlikte yapmayı düşündüğümüz güzel projelerimiz vardı… Ancak bir ay sürdü. Ama niyetini biliyorduk biz. Az yaptı, çok kazandı. Bir ayda belki de otuz yıllık yapılmamış ancak yapmaya azmedilmiş işlerin karşılığını aldı… Ne büyük kazanç!!! Demek ki tüm mesele kalpte bitiyor… Saflık, ihlas, niyet ve gayret…

Bu, eminim ki Allah’ın ona verdiği bir mükâfattı. Onca yıllık iyi niyetinin, doğru yaşantısının, veren el olmasının öteki dünyadaki mükâfatı… Allah’ım rahmetiyle muamele eylesin ona ve muhterem eşlerine…

İnancımız ve temennimiz, O’nun yetiştirdiği gençlerin, çok geçmeden O’nun yerini doldurması. Önemli bir değeri kaybettik, kıymetini bilemedik ama onun yerine onlarcası gelecek İnşaallah…

23 Nisan 2017, Adana

Aykut GÜL