Başlangıç Ve Çocukluk

14.10.2024/PAZARTESİ/14:44

Bir şeylerin başlangıç hali her zaman çekici ve güzeldir. Coşku verir, umut en yüksek seviyedir, bitmek tükenmek bilmeyen bir enerji vardır. Kabına sığmaz o enerji ama beden kalıbına göre şekil alır. Doğmadan önce bir şeyler yükselir ve o enerji ile birlikte varlığı sürdürmeye başlar. Çocuk büyükçe, yükselenler ile öğrendikleri arasında bilinçli ya da bilinçsiz seçimler yapmaya başlar. Bu esnada, hayatta göz kırpar mucizeler göndererek.. Fark edemeyiz ya da fark ederiz ama kolumuzu kıtırdatmaya korkarız. Bir gün, kaçınılmaz o gün gelir. İki seçeneğimiz vardır ya düzelteğiz ya da kopmaya devam edceğiz. Başlangıçlarda çocukluk gibidir. En saf, en özgün, en özgür, en katıksız, en gerçek, en aşktır. Coşku ve tutku dayanılmazdır. Sonradan eklenen malzemeler, ya başlangıcı bulandır ya da debisini yükseltir. Ya da mucizeleri doğru yerlerine koymayı başarırsak, bir şeyleri değiştirebiliriz. Peki, başlangıçları olduğu gibi sürdürebilir miyiz? Başlangıçlar dönüşüm geçirir mi? Dönüşüm geçirirse nihai nokta ne olur? Dönüşüm geçirmezse ne olur? Eğer başlangıcı çocuk olarak kabul edersek, o çocuk büyümesi gerek. Pekî nasıl bir büyüme? Sadece fiziksel bir büyüme yeterli mi? Duygular, düşünceler, ruh büyümezse ne olur? Başlangıç, başlangıçta kalırsa ne olur? Hiç büyümeyen çocuk olarak kalır. Tutku, coşku, heyecan, enerji aynı kalır.30 yaşındayken 5 yaşında çocuk gibi davranmaya devam ederiz. Başlangıçlarda böyledir, içinde taşıdağı enerji, insanlara ironi ve komedi karışımı olarak yansır. Peki, başlangıçlar nasıl dönüşür? Onu gün yepyeni yiyeceklerle besleyerek.. Bu yiyecekler nelerdir? Yeni fikir, yeni düşünce, yeni duygu, hayal gücü, eylem.. Ve sonra, bir gün bakmışız ki muhteşem bir esere dönüşmüş.

Başlangıçlar, hayatımızda her zaman köklenmemiz için tohumlarımızı toprağımıza ekme zamanıdır. İster bambu ağacı olalım ister elma.. Mizacımıza, doğamıza göre o tohumu kendi hızımıza, zamanımıza göre yeşertip, bir gün esere dönüştürmemiz gerek.

İnsanın ağaçtan ne farkı var ki?!.. Sadece duygu ve düşüncelerimizi yönetmeyi bilmiyoruz. Sadece bu!.. Hepsi bu!.. Ama işte bu bizim beceriksizce, hayatta sağa sola savrulmamıza neden oluyor. O başlangıçtaki rotayı kaybediyoruz. Pusulayı kaybediyoruz. Aynı zamanda oldukça yol kat etmiş oluyoruz. Tekrar başlangıç noktasına dönmek mi?!..

Aha.. Bir Anka Kuşu gördüm sanki!..