Ζωή και απώλεια.

Ζωή και απώλεια.

Η ζωή είναι μικρή. Το ξέρω, και το μισώ. Το μισώ με κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου. Το απεχθάνομαι, γιατί σαν άνθρωποι, δεν νομίζω ότι μπορούμε να κατανοήσουμε την αληθινή μικρότητα της ύπαρξής μας μέσα στο απέραντο σύμπαν, όχι τουλάχιστον, μέχρι να χάσουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Μέχρι να γνωριστούμε με την λέξη "θάνατος".

Μόνο τότε, κι ίσως ούτε τότε πλήρως, αρχίζουμε να αγγίζουμε το μέγεθος της απώλειας, να συνειδητοποιούμε πόσο εύθραυστη και μικρή είναι η ζωή ενος ανθρώπου. Δεν χρειάζεται να χαθεί κανείς στα νιάτα του για να πονέσεις. Ακόμα κι αν φύγει στην ηλικία των εκατό, η ερώτηση θα μείνει να αιωρείται, βαριά σαν πέτρα στην ψυχή: «Γιατί; Γιατί αυτός;». Πάντα αναπάντητη, ίσως δεν υπάρχει καν απαντήση. Οι συγκυρίες; Ή μήπως ήταν θέλημα Θεού; Μπούρδες.

Και τότε καταρρέεις. Όχι απαραίτητα από το ίδιο το γεγονός του θανάτου, αλλά από την αργή, επώδυνη κατανόηση πως τίποτα δεν κρατά για πάντα. Και μετά —ακόμα κι όταν νομίζεις πως το αποδέχτηκες, πως επιτέλους το ξεπερασες— θα ρωτήσεις ξανά: «Γιατί;». Γιατί αυτός ο κόσμος είναι τόσο σκληρός με όσους αγαπάμε; Με την ζωή, που είναι τόσο τρυφερή αλλά ταυτόχρονα και σκληρή;

Θα καταριέσαι τη ζωή. Θα τη φωνάζεις άδικη, παράλογη, σκληρή. Κι όσο κι αν εξοικειωθεί κανείς με τον θάνατο, όσο κι αν τον έχει αντικρίσει, δεν πιστεύω πως η θλίψη που γεννιέται με τον χαμό ενας ανθρώπου ελαφραίνει ποτέ.