On Dokuzuncu Gün: Kara Sevda

Daniel demiştim… İyi çocuk, daha yirmisinde… Gürcistan’ın adını söyleyemediğim dağ köylerinden birinde yetişmiş. Anlatıldığına göre, bizde “kara sevda” denilen bir hastalığa tutulmuş köyünde. Bir kızı sevmiş, kızın ailesi engel olmuş aşklarına. Oğlan kafayı sıyırmış anlayacağın. Kızı okuması için Tiflis’e göndermişler.

Dilinde devamlı bir Tiflis türküsü ve sevdiğinin adı var. Yüzünde az rastlanır bir saflık, bakışlarında masumiyet ve temizlik…

Devamlı firar ettiği için buradaki mevcudiyetinin daha çok uzun zaman süreceği konuşuluyor diğerleri arasında. Burada ödül ve ceza gibi insanı hizaya getirici bir takım yöntemler var. Firarın cezası da sözde tedavinin uzun sürmesi oluyor. Yine de, sanki hep burada kalmak ister gibi bir tavrı var sezdiğim.

Okuması yazması yok ama öğrenmeye çok hevesli. Bahsettiğim üstat (hoca) tayfasından bir kısmı yardımcı olmaya çalışıyor.

Bu öğretme seanslarından birinde soruyorum:

“Daniel, sevdiğin var mı?”

“Var abi,” diyor. “Yakında onu görmeye gideceğim.”

“Nasıl olacak? Nereye gideceksin Daniel?” diyorum.

“Batum’a ineceğim. Oradan Tiflis’e trenler var abi,” diyor. “Dört saat sürüyor. Çok değil.” (Uzaklara bakıyor.)

“Daniel?” diyorum.

Dalıyor…