รีวิวหนังสือ 52 เฮิรตซ์…คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

ในมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ มีวาฬตัวหนึ่งที่ร้องด้วยคลื่นความถี่ 52 เฮิรตซ์ ซึ่งสูงกว่าวาฬทั่วไป ทำให้ไม่มีวาฬตัวไหนได้ยินเสียงของมัน มันจึงต้องว่ายวนเวียนอยู่อย่างโดดเดี่ยว นี่คือนิยายที่หยิบยกตำนานของ “วาฬที่เหงาที่สุดในโลก” มาเป็นสัญลักษณ์แทนมนุษย์ผู้แบกรับบาดแผลทางใจ

Photo by Pachpicha PS

เรื่องย่อ เรื่องราวเริ่มต้นที่ “คิโกะ” หญิงสาวผู้มีแผลเป็นจากครอบครัวและความรัก ตัดสินใจทิ้งอดีตอันขมขื่นมาอาศัยอยู่บ้านเก่าริมทะเลในเมืองโออิตะ เธอหวังจะขังตัวเองไว้กับความเงียบงัน แต่โชคชะตากลับพาเธอมาพบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกเรียกว่า “มูชิ” (แมลง) เด็กชายผู้ไม่ยอมพูดจากับใคร เนื้อตัวเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้าย คิโกะมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาคู่นั้น แววตาของคนที่กรีดร้องอย่างสุดเสียง แต่ไม่มีใครได้ยิน

สไตล์การเล่าเรื่อง ผู้เขียนใช้ภาษาที่ละเมียดละไมแต่บาดลึกมากค่ะ สไตล์การเล่าเรื่องจึงไม่ได้โหมกระหน่ำด้วยดราม่าฟูมฟาย แต่ค่อย ๆ ไหลรินเหมือนสายฝนที่ตกพรำ ๆ จนน้ำท่วมขังในหัวใจผู้อ่าน

มีการตัดสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบัน โดยผู้เขียนจะค่อย ๆ เผยปมในอดีตของคิโกะ ทีละน้อย สลับกับเหตุการณ์ปัจจุบันที่เธอพยายามช่วยเด็กชายมูชิ การเล่าเรื่องแบบนี้ทำให้เราเข้าใจที่มาของ “ความเงียบ” ว่าทำไมคนบางคนถึงเลือกที่จะปิดปากและขังตัวเองไว้

ใช้สัญลักษณ์ อย่าง “วาฬ 52 เฮิรตซ์” ไม่ได้เป็นแค่ชื่อเรื่อง แต่เป็นแกนหลักที่ร้อยเรียงตัวละครเข้าด้วยกัน ทั้งคิโกะ เด็กชาย และเพื่อนสนิทในอดีตของเธอ (อันซัง) ทุกคนล้วนเป็นวาฬที่ส่งคลื่นเสียงเฉพาะตัว รอคอยใครสักคนที่มีเครื่องรับสัญญาณเดียวกัน

ใช้การบรรยายบรรยากาศของเรื่อง เป็นกลิ่นอายของของเมืองริมทะเลที่หม่นหมอง แต่กลับมีความอบอุ่นประหลาดซ่อนอยู่ ผู้เขียนเก่งมากในการบรรยายความเหงาให้กลายเป็นภาพที่จับต้องได้ ไม่ว่าจะเป็นเสียงลม เสียงคลื่น หรือความเงียบในบ้านไม้เก่า ๆ

ความรู้สึกหลังอ่าน ความรู้สึกแวบแรกที่เข้ามา คือ จุกอยู่ในอก ค่ะ แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเบาสบายใจแบบแปลก ๆ มันเป็นความย้อนแย้งที่งดงาม หนังสือเล่มนี้ทำให้เราตระหนักว่า

ความเหงาที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การอยู่คนเดียว แต่เป็นการอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับไม่มีใคร “ได้ยิน” ตัวตนที่แท้จริงของเราเลย

ด้วยความที่เนื้อเรื่องเป็นเรื่องของการทารุณกรรมและตัวตนทางเพศ จึงถูกนำเสนออย่างตรงไปตรงมาและเจ็บปวด เราจะรู้สึกโกรธแค้นแทนตัวละครที่ถูกสังคมและครอบครัวทำร้าย แต่ในขณะเดียวกัน เราก็ได้รับพลังใจจากการเห็นคิโกะลุกขึ้นสู้ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อปกป้องเด็กชายที่มีคลื่นเสียงเดียวกับเธอ

การจะได้ยินเสียงของใครสักคน เราอาจไม่ต้องใช้หู แต่ต้องใช้ “ใจ” ในการฟัง

นั่นเป็นประโยคที่นุกชอบมาก ๆ เลยค่ะ เพราะ hear แตกต่างจาก listen และ บางครั้งการที่มีเพียงแค่ “คนเดียว” บนโลกที่เข้าใจเรา ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ชีวิตนี้มีความหมายและน่าอยู่ต่อไป

หนังสือเล่มนี้เหมาะกับใคร เหมาะสำหรับคนที่รู้สึกแปลกแยก ถ้ายิ่งคุณเคยรู้สึกว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีใครเข้าใจ แปลกแยกทั้งกับครอบครัวและสังคม หรือคนที่กำลังเยียวยาบาดแผลในใจ กอดเก็บความเจ็บปวดในอดีตไว้แน่น ไม่กล้าปล่อยวาง หนังสือเล่มนี้จะเป็นเพื่อนที่คอยนั่ง ข้าง ๆ และบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ ที่เจ็บปวด คุณไม่ได้ว่ายน้ำอย่างโดดเดี่ยว” รวมถึงใครที่ชอบอ่านหนังสือแนวอบอุ่นหัวใจ เน้นความสัมพันธ์มนุษย์ อารมณ์ที่ละเอียดอ่อน และมีตอนจบที่ทิ้งตะกอนให้ได้ตกผลึกความคิด

ปกหลังเขียนว่า

“ในช่วงเวลาที่เหงาเจียนตายและโดดเดี่ยวเกินทน ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าข้างนอกนั่นจะต้องมีใครสักคนที่รู้สึกเหมือนกัน แค่คิดว่าเสียงแห่งความเปล่าเปลี่ยวนี้จะส่งถึงใครบางคน ก็ปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำได้มากมาย”

หนังสือเล่มนี้ยืนยันกับเราว่า ต่อให้เสียงของคุณจะเบาแค่ไหน หรือเป็นคลื่นความถี่ที่แปลกประหลาดเพียงใด สักวันหนึ่งจะต้องมีคนหาคุณจนเจอ ขอแค่เพียงอย่าเพิ่งหยุดส่งเสียงนั้นออกไปค่ะ

52 เฮิรตซ์…คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน By มาจิดะ โซโนะโกะ 230 หน้า 265 บาท