Babama mektup;

Babama mektup;

Ben en yakın arkadaşımı kaybettim, aşkımı, seni kaybettim. Sonsuz mutluluğumu kaybettim soğuk bir kış günü. Sıcağa aşık bir adamı soğuk bir günde koydum buz gibi morga; kendi ellerimle defnettim buz gibi toprağın altına.

Senden sonra acı yarıştıranlarla savaştım; sevgisizlikle, kötü kalplilikle… Güzel bildiğim şeylerin kötülüğüyle savaştım. Kalbimi temiz tutmak için savaştım, tıpkı senden öğrendiğim gibi. Gurur duydum ardından duyduklarımla…

“Şimdi 5 yıl geçti. Yarası kanamaya devam ediyor be Saffetim. İlk defa sözünü tutamadın, ilk defa…”

Hayallerimiz öylece kaldı be babam… Ne hayaller kurardık, ne güzel… Ah be babam, ah be gözümün nuru… Sen seversin acele etmeyi. Hayatı yaşamakta da hep acele ettin. Ne yapalım be Saffetim, sen de böyleydin işte.

Rüyalarımda buluşmak için can attığım adam; evimin en güzel köşesinde, daima başucumdasın. Her geçen gün daha bir acı, daha büyük bir sızı.

Ben sensizim artık. Kalbimde büyük bir yarayla yaşama tutunmaya çalışan küçük bir kız çocuğuyum. Beni hep koru olur mu? Acı yarıştırıp acısıyla sınanmaya çalışanların, senin acınla kavrulan evladına olan uzaklığını gör.

Sana hep çok ihtiyacım var. 42 yaşımda terk ettin beni. Şimdi oradan koru…

Aşkının meyvesi kızın,