Durmak

Gunluk tutmak ne kadar zormus.

Disimda olan bitenleri madde madde not aldigim, onca uygulamanin, notun arasinda bogulmusum. Benim disimdaki seyleri kontrol etmeye ve yönlendirmeye yeltendigim onca yazinin bir harfi bile, icimden gelmemis.

Icimde olup bitenlerin yetimligi, babamin yetimliginden miras bana.

Hic babasinin yetimligiyle dunyaya gelmis biri ile tanismadim. Bari kendimle tanissaydim, onunla da denk gelemedim. Hep de merak ederim, aksi nasil bir duygu diye. Kendinden emin babalar, cocuklariyla balik tutmaya gider mi? Yakup gibi babasiyla guresmis de yenmis erkeklerin biyiklari, sintoizmin catisidir belki.

Aslinda babamin epey postu biyiklari. Ben erkek olmaya yakin, artik oyuncak arabalarimin metal olmaya basladigi yaslarimdaydim herhalde, kesilmek zorunda kaldi. Hafizam beni yaniltmiyorsa, babamin biyiklari kangren olmustu.

Sonra ben, ben hep korudum babami, sanirim en cok kendi korkularindan. Kendimi kenara itip, cerahatin ustune kabuk baglamis yaralara pansuman icin, ta suradan buraya kostum, sonra oraya kostum, hep kostum, durmadim.

Cunku insan, ancak yendikten sonra durur ve sanirim ben daha savasmadim.

Ben, durmanin bir özguven istedigini, daha bugun anladim.