George, ang totoong kalapastangan ay ang hindi mo pagpili sa sarili mo. At mas higit na kalapastangan ang pagbalik mo

Dear women who were once George, may you become Jo March: not the woman who keeps returning to what broke her, but the woman who always chooses herself, knows exactly what she wants, and refuses to shrink for a love that cannot hold her fully.

The Hows of Us (2018)

George, makinig ka.

Hindi lahat ng pagbabalik ay pagmamahal. Minsan, ang pagbabalik ay paglimot sa lahat ng gabing umiyak ka nang tahimik, sa lahat ng panahong kinailangan mong buhatin ang sarili mo dahil walang kamay na sumalo, at sa lahat ng pagkakataong kinumbinsi mo ang sarili mong kaya mo pa, kahit matagal ka nang nauubos.

May mga taong lumaki sa paniniwalang ang tunay na pagmamahal ay pagtitiis. Na kapag mahal mo, maghihintay ka. Kapag mahal mo, palalampasin mo. Kapag mahal mo, pipiliin mo siya kahit paulit-ulit ka nang hindi pinipili.

Pero George, kailan naging banal ang paglimot sa sarili?

Kailan naging katapatan ang pananatili sa isang lugar na unti-unti kang ginagawang estranghero sa sarili mong buhay?

Ang totoong kalapastangan ay hindi ang pag-alis. Ang totoong kalapastangan ay ang pananatili sa taong hindi marunong makita kung gaano ka kahalaga.

Dear women who were once George, may you become Jo March. Hindi ang babaeng ipagpapalit ang pangarap para magkasya sa mundo ng isang tao.

Maging Jo March ka.

Iyong babaeng may apoy sa dibdib. Iyong babaeng alam na ang buhay niya ay hindi lamang umiikot sa kung sino ang nagmahal sa kanya, sino ang umalis, at sino ang babalik. Iyong babaeng kahit nasasaktan, marunong tumayo sa gitna ng sariling pangarap. Iyong babaeng hindi perpekto, pero may tapang. Iyong babaeng marunong magmahal, pero hindi nakakalimot mabuhay.

George, hindi mo kailangang gawing destiny ang isang love story na halos ikinawala mo sa sarili mo. Hindi mo kailangang bumalik para patunayang tunay ang pagmamahal mo. Minsan, ang pinakamatapang na paraan ng pagmamahal ay ang hindi na pagbabalik.

Hindi dahil galit ka. Hindi dahil wala ka nang pakialam. Hindi dahil madali kang sumuko. Kundi dahil sa wakas, naintindihan mo na ang pagmamahal ay hindi dapat palaging ikaw ang nasasaktan para lang manatiling buo.

May mga taong babalik kapag maayos ka na. Kapag tahimik ka na. Kapag hindi ka na nagmamakaawa. Kapag nagsisimula ka nang ngumiti nang hindi sila kasama sa dahilan.

At doon ka dapat maging maingat.

Dahil hindi lahat ng bumabalik ay nagbago. Minsan, bumabalik lang sila dahil nawala ang babaeng dati nilang nasasaktan nang walang kapalit. Minsan, bumabalik lang sila dahil nami-miss nila ang version mo na laging available, laging nagpapatawad, laging handang kalimutan ang sarili para sa kanila.

Pero George, hindi ka na dapat bumalik sa dating ikaw.

Hindi ka na dapat bumalik sa taong kailangang mawala ka muna bago maalala ang halaga mo.

Piliin mo ang sarili mo dahil matagal mo na siyang iniiwan.

Piliin mo ang sarili mo dahil may buhay ka pang bubuuin na hindi nakasandal sa pagbabalik ng isang tao.

Piliin mo ang sarili mo dahil hindi kalapastangan ang umalis sa maling pag-ibig. Ang kalapastangan ay ang hayaan mong maging puntod ang isang relasyon para sa babaeng dapat sana ay namumulaklak pa.

Kaya maging Jo March ka.

Magsulat ka. Mangarap ka. Lumakad ka palayo kung kailangan. Umiyak ka, pero huwag kang tumira sa lungkot. Mahalin mo siya kung hindi mo pa kaya ang hindi, pero huwag mo nang ialay ang buong buhay mo sa taong hindi marunong humawak ng puso mo nang may ingat.

Dahil hindi ka isinilang para maging babaeng paulit-ulit na bumabalik sa lugar na sumugat sa kanya.

Isinilang ka para maging babaeng kahit muntik nang makalimot sa sarili, natutong bumangon muli.

At sa mundong laging nagtuturo sa babae na magtiis para matawag na mapagmahal, ang pagpili mo sa sarili mo ang pinakamatapang, pinakatahimik, at pinakabanal mong paghihimagsik.