Sen Yarına Erişemezsin!

SEVGİLİ DOST, dün gitti; hiç dönmeyecek. Yarın gelmedi; hiç gelmeyecek. ‘Dün’ diye bildiğini dün ‘bugün’ diye yaşadın. ‘Yarın’ diye bildiğin ise yarın ‘bugün’ diye yaşayacaksın. Ne ‘dün’e yeniden başlayabilirsin ne ‘yarın’a erişebilirsin. Ömrün sadece ‘bugün’. Bugün doğdun, bugün dünyaya gözlerini açtın, bugün öleceksin. Ne ‘dün’ün için sızlan ne ‘yarın’ın için boş hayaller kur. Gel, ‘bugün’ün hakkını ver. Hemen burada. Hemen şimdi!

“Yarın” geldiğinde o da bir ‘bugün’ olacak ve sen hiçbir zaman “yarın”ın eteğinden tutamayacaksın.

Bugün ne menzile erişebileceğiz ne de maksudumuz elimizde olacak. Bugün sadece yolumuz var. Şimdi biz yol ehliyiz ve yolcuyuz. Bugün nereye doğru yürüyoruz; sen onu söyle.

Varacağımız yer yarının hesabıdır. Değil mi ki maksudumuz ilerilerde, bugün niyet günüdür. Bugün çaba günüdür, maksudumuzu elde etme günü değil. Şimdi sebeplere tevessül ânıdır, sonuçlar sonra verilir.

“Yarın” geldiğinde o da bir ‘bugün’ olacak ve sen hiçbir zaman “yarın”ın eteğinden tutamayacaksın. O halde kendi rengini erişemeyeceğin yarınlarda değil, bugünde ara. Burada, hemen şimdi, neysen o’sun sen. Kendini yarınların arkasına attığın hedeflere, menzillere, maksudlara erişip erişmemeye göre tanımlamaya kalkma. Değil mi ki menzil yarınların arkasındadır, yarına erişemeyen sen oraya erişip erişmemekten sorumlu değilsin. Bugünün ehlisin, yol adamısın ve doğru menzile doğru yoldan yürümekle mükellefsin.

“Yarın” geldiğinde o da bir ‘bugün’ olacak ve sen hiçbir zaman “yarın”ın eteğinden tutamayacaksın. O halde kendi rengini erişemeyeceğin yarınlarda değil, bugünde ara. Burada, hemen şimdi, neysen o’sun sen. Değil mi ki menzil yarınların arkasındadır, yarına erişemeyen sen oraya erişip erişmemekten sorumlu değilsin. Bugünün ehlisin, yol adamısın ve doğru menzile doğru yoldan yürümekle mükellefsin.

Biz ki zamanın çocuğuyuz. Elimizde sadece bugün, hatta bu an vardır. Bu an’da da sadece vesileler, sebepler, yollar vardır. Sonuçların saklı olduğu yarınlara kendi başımıza erişemeyiz ki onlarla sınanalım. Yaşadığımız an sadece şimdiki an; önceki anların ölüsüyüz, sonraki anlara henüz doğmadık. Yaşama sınavını şimdiki anda elimize verilen vesilelerle, sebeplerle ve yollarla veriyoruz. Onlarda saklı sonuçlara, maksudlara ve menzillere erişmek elimizde değil.

Hatırlarsan, bir keresinde sana bir peygamber sözünden haber vermiştim: “Hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya, yarın ölecekmiş gibi ahirete çalış” diyor Resûl-u Ekrem (a.s.m.). Anladığım kadarıyla, nübüvvet dilinde bugün, sebepleri, yarın ise sonuçları elde etmeyi ya da maksudumuza erişmeyi temsil ediyor. Evet, sen ve ben, sebeplere başvurada ya da hedefimize yürümede failiz; yaşıyoruz. Yani ‘hiç ölmeyecekmiş gibi’yiz. Sonuçları elde etmede, maksadımıza erişmede ise ‘yarın ölecekmiş gibi’yiz, yani aciziz. Sebeplere başvurmak, bir başka deyişle, sonuç için niyet etmek ya da maksudumuza erişmek için çaba göstermek demektir.

İşte bizim yapıp edeceğimiz, yaşadığımız ten an olan ‘şimdi’de, elimizdeki araçlarla, hiç ölmeyecekmiş gibi çabalamak ve niyet etmekten ibarettir. Sonucu vermek, maksuda erişmek bizim işimiz değil, her şeye Kadir Olan’ın vazifesidir. Yarının içinde saklı hedeflere erişmekte ölü gibiyiz. Öyleyse kendi rengimizi ve kıymetimizi hiç doğmamışı/ölüsü olduğumuz yarınlarda değil, yaşadığımız bugünün içinde, yani hiç ölmeyecekmiş gibi olduğumuz yerde, yani niyetimizde ve çabamızda aramalıyız.

Unutma ki, sen de bir yolcusun. Hep yolcu kalacaksın ve yolcu olarak öleceksin. Her yolcu gibi menzile erişmeden yolda öleceksin. Bütün ömrünü yarına erişemeden bugünün vesileleri ile birlikte geçireceksin. Ve öldüğünde elinde ne sonuçlar ne maksudların olacak, sadece niyetin, duan ve çaban kalacak. Ve sen niyetine ve duana göre ölecek ve dirileceksin. Ebedî rengini ve kıymetini bugünden, bu anın niyetinden alacaksın.

Öyleyse, bugünün içinden sonsuzlaştırılmaya değer bir niyetle, hiç ölmeyecek bir duruşla geç. Nasılsa bugün son günün. Nasılsa yarın gelmeden öleceksin.

Öyleyse, bugünün içinden sonsuzlaştırılmaya değer bir niyetle, hiç ölmeyecek bir duruşla geç. Nasılsa bugün son günün. Nasılsa yarın gelmeden öleceksin.

Sen ve ben bugün içre yürüyoruz dostum. Sen ve ben ebediyet içre yürüyoruz. Adımlarımızı yarın ölecekmişiz gibi dikkatle ve özenle atmalıyız; hiç ölmeyeceğimiz maksada doğru ümit içinde yürümeliyiz.