Photo by Sonnie Hiles on Unsplash

Yogaya Başlamak ve Yolda Edindiğim Bazı Notlar

Pandemi zamanı çok yoğun bir şekilde evde vakit geçirirken sadece yoga yaptım. Yani bu aralıklar 4 5 saati buluyordu. Güzel özenli yemekler yapılıyor, tabi evde. Evde olmak oldukça keyifliydi, bir yandan da. İnsanın kendine vakit ayırması o kadar kıymetliymiş ki. Telaşsız, bir yere yetişme derdi olmadan ne büyük lüksmüş aslında. Ama ilk başlarda bir tedirginlik yaşadım. Dünya nereye gidiyor, nasıl olacak, işimi kaybedersem gibi bir sürü kaygı ve panik. Yogayla bedenimi hareket ettiriyor olmamla, bu kaygılar azaldı. Neşeli bir şekilde, günü keyifli geçirebiliyordum.

İş Yaşamımla Beraber Kendime Acımasızca Davranmışım

Ama gel zaman git zaman işe başladık. Ama o kadar alışmışım ki pratik yapmaya, yoga yapmak için eve gitmeye can atıyordum. İş yerimde fiziken yorulsam da ısrarla bütün yorgunluğuma rağmen akşamları pratiğimi yapmaya devam ettim. Hiç vazgeçmeden. Ama durup sakince nefeslerimle kalabilirdim. Biraz durmaya ihtiyacım vardı. Özümle karşılaşmaya, ama buna hazır değilmişim belki de. O zamanlar bunun için çaba harcasaydım bugünkü ben bambaşka olabilirdi. Ben sadece bedenime iyi gelen ağır pratiklere kendimi feda etmişim.

Bu sürede eğitimler de almak istedim aslında sadece kendi irademi kullanmam gerekiyormuş, bunun için de. Bir şekilde alamadım, o zamanlar tabi , ama bunun için pişmanım. Bu durumdan da çıkarımım sevdiğin, sana iyi geldiğine emin olduğun şeye tutunman, tutkuyla peşinden gitmen. Kimsenin fikrini sormadan, zaten bu anlamda herkese danışırsan aklın karışır, en iyi yolu kendin belirleyebilirsin. Herkes kendi açısından cevap verir, sana en iyi geleni ancak sen bilebilirsin.

Pişmanlık Güzel Şey Doğru Kullanırsan

Hayatta bir pişmanlığı olmayan çok az kişi vardır, diye düşünüyorum ve umuyorum. Pişmanlıklar geçmişle yüzleşmek yerine bir sonraki adımları daha net atmak için hedeflerini belirleyen ana bir unsur olmalı. Yoga ilk zamanlarda ilginç, bazen sinir bozucu, bazen yetersizlik hissi yaratır. Yani bende o şekilde ilerledi. Belirli hareketler, belirli bir esneklik ister. Bunları yapamıyor olmak, pratiği eksik, hatalı yapıyormuş hissi veriyordu. Bunun yanında ben bunu yapamıyorum gibi yetersizlik hissi de. Ancak iyi bir araştırma, iyi bir öğretmendi belki de gerekli olan.

Zamanla birçok pozu yapabiliyor olmak, ama hakkını vermeden kendimi zorlayarak yapmam. Böyle bir süreçten de geçmek gerekiyormuş. Ama sonunda iyi hissetme payı her şeye değerdi. İyi hissettiğim için günün sonunda olumsuzluklara takılı kalmadan devam edebildim. Elbette birde başarma arzusu, o spesifik ve zor pozları yapabiliyor olmak. Egom devreye girmişti. Atletizm de gülle ve ciritciydim. 1500 m koşusu için son dakika benim katılmam gerekti. Sonuncu olmuştum:) Burada öğretmenimin beni gerekli kondisyona hazırlamaması en büyük neden. Burada o koşuya katılmış olmam için katılıyor olmam. Başarısızlık hissii, geriye kalan.

Yoga da farklı spor dalları gibi hatta hayattaki her şey için emek isteyen, çalışırsan meyvesini yiyeceğin bir felsefe. Bilimsel olarak faydalarının da kanıtlı olması zaten birçok insanın bu yolu seçmesinde katkı payı var. E birde bilgi çağında yaşarken insanların biraz huzuru yakalamak istemesi. Bu pozları yapabiliyorsan aslında birçok şeyi de başarabileceğini anlıyorsun. Emek verirsen, doğru ve disiplinle çalışınca başaramayacağımız bir şeyin olmadığını keşfetmem yogayla oldu, evet.

Yaşam Ne Demekti?

Çünkü, okul başarısı ve kariyer başarısının empoze edilmesiyle büyütüldük. Birde en ufak bir olumsuzlukla karşılaşınca söylenme durumu bilinç altıma çocukluktan işlemiş, işlemiş.. Okuyup adam olmak dışında, başka hedef gösteren nadir diyebilirim. Yaşamın olağan zorlukları için gereken irade için bir ders, bir hedef, yaşam nasıl yaşanır? yaşamak nedir? Bunları hepimiz kitaplardan ya da yaşamın içine karışarak öğrendik belki de .Yoga bana bu anlamda belli bir irade sağladı. Ancak sadece yoganın dışında yapılacak çok şeyin de var olduğunu. Nefesin gücü, nefesle çalışmak hatta bunlar için online eğitimlere katılmak. Bunların mucizesinden bahsedebilmek için de biraz zamana ihtiyacım var sanırım.

Yaşamda sadece belli bir hedefe kitlenir, büyük bir çoğunluk. Çok ama çok klişe olan ve herkesin dediğini duyduğunuza emin olduğum kıymetli sözlerden bazıları var. Bunlar, ev, araba, tatil, çocuk ve onların okulları bu döngünün için de koca hayatlar var olup bu yaşamı bu şekilde bitiriyor. Yaşamın amacı bu mu? Fiziki bir işe gitmeyeli 5 sene oldu. Bu konuda o kadar dirayetli çıktım ki. Olabilecekleri ön gördüğüm bir alanda neden mutsuzluğun kollarına kendimi bırakayım ki. Yoga bana yaşamdan daha da nasıl keyif alabileceğimi yeni şeyler denemem için bana heyecan veren, cesaret veren bir yol oldu. Yeni şeyler öğrenmenin tutkusunun hiç bitmemesi ve buna enerjimizin de olması gerekir. Sizin için yaşamak nedir? Siz ne derdiniz?