Af Diledim

Okurken dinleyebileceğiniz, yazarken dinlediğim şarkı. Belki kalplerimiz aynı yerden kırılmıştır diye.

Eskiden çok konuşur, çok ağlar, ağız dolusu da gülerdim. Artık bunların hepsinin bana yabancı olması ne kadar acı.

Biliyorum, ben hiç aldatılmadım ama kalbime uğrayan herkes benden sonra kime gideceklerini biliyordu. Sizce de bu aldatılmak değil midir? Bazen sorguluyorum kendimi.

“Kalp nedir?’’, “Sevgi nedir?’’, “Aşk nedir?’’, “İhanet nedir?’’

Ben hiçbirini bilmeyen ama hepsini de tadanım aslında. Ben çok korkuyorum aynadakinden, bakıyor bana öyle, ağlıyor sadece. Korkuyorum. Eskiden aynada gördüğümün güldüğünü hatırlıyorum. Gülümsüyorum. Bak diyorum kendi kendime, eskiden gülüyordun. ‘’Neden duvar gibisin?’’ diyorum kendime. Korkuyorum.

Çocuk parkına gitmek istiyorum, “Neden park?” diye sorma. Ben çocuk kalmak istiyorum. Ben incinmemiş eski halime dönmek istiyorum.

Ben ne yaptım kendime? Ben nasıl bir hezeyan bıraktım böyle? “Kendine şefkat göstermeyen başkasına hiç gösteremez.” derdi dedem..

Dede, yukarılardan bir yerden görüyorsan eğer; ben unuttum. Kendime şefkat göstermeyi unuttum. Ben hep insanlara şefkat gösterdim dede. Onlar bana vurdu, beni dağıttı, beni parçaladı. Ben parçalandım dede, cam kırıklarım batıyor kalbimin her tarafına.

Benim canımı kırdılar. Ben canımdan kırıldım.

Uzun bir yola çıkartıyorum kendimi, şafak vakti. Şafak vaktinin güzelliğine hep hayran kaldım.

Dünya’nın şafağı, güneşin doğmasıdır, zevklidir. Yeni gün başlangıcıdır.

Benim şafağım, öldüğüm her vakittir.

Bana ölmenin hep bedenin ölmesinden kaynaklandığını düşünürdüm. Ben sonradan öğrendim ruh da ölürmüş. En zoru da bedenin yaşarken ölmesiymiş ruhunun. Acımasız bir duvara dönüşmekmiş. Aynadaki gördüğünden her damla göz yaşın için yalvara yalvara özür dilemekmiş.

Bir kitapta okumuştum, bir park varmış, bir çocuk parkı. Orada çocuklar yere düşse bile incinmezlermiş. Okuduğum gece bunun hayaliyle uyudum. Hatırlıyorum.

Ben bir gün bir çocuktum, incindim. Sonra hiçbir zaman aynı olamadım. Ben kendi çocukluğumu bile incittim. Ben aynada gördüğümü de incittim.

Kabahatli ben miyim bilmem ama sona gelirken sadece bir tavsiye.

Aynada gördüğünüzü her zaman sevin.

Ben buna geç kaldım,

Aynada gördüğünüze her zaman gülümseyin.

Ben buna geç kaldım.

Ben kendime hep geç kaldım.

Geç kalmayın. Kaldıysanız bile belki de geç değildir? Aynadakiyle barışın.

Ben buna da geç kaldım. :)

Kendine yetişmek için geç kalmışlara,

Aynada gördüğünün gülümsemesine hasret kalanlara.

130821- İzmir.