Dünyanın Üzerinde Oturan Fil

Dünyanın Üzerinde Oturan Fil

5 Kasım ’25 Dolunayı Üzerine Bir Denge Masalı

Bazı sabahlar,

kendimi dünyanın tam üstüne çökmüş bir fil gibi hissediyorum.

Ağırlığım var,,, ama anlamım yok gibi.

Dengeyi bozmadan oturmaya çalışıyorum;

çünkü bir adım fazla bastığımda,

bir ülke depresyona girebilir…

Bir kahve az içsem mi, gezegenin ekseni kayacakmış gibi.

Gökyüzü de farkında sanki.

Ay bu gece tam dolu,,,

5 Kasım’ın sessiz bir parıltısı var, filin sırtına vurup “hadi biraz daha dayan” der gibi.

Dünya dönüyor ama o hâlâ aynı ipte,

ayın üstünde, sessiz bir sabırla duruyor.

Belki de hepimiz öyleyiz,

düşmeden düşünmeye çalışan canlılar.

Modern çağın garip bir yan etkisi mi bu,,,

herkes minimalizm peşinde,,,

ama kimsenin zihni minimal değil.

Düşünceler tıka basa dolu,

boş bardaklar kadar çok.

“Az ama öz” diyoruz,

ama hem az, hem öz

hem de viral olsun istiyoruz.

Telefonlarımızda evreni taşıyoruz,

ama kendimize yer kalmamış.

Sosyal medya bir tür röntgenci cenneti,,,

herkes izleniyor, kimse dinlenmiyor.

Her paylaşım bir çığlık,

her hikaye “ben buradayım!” diye bağırıyor,,, ama yankı hep aynı yere düşüyor,

algoritmanın soğuk kucağına.

Yine de komik bu halimiz, değil mi?

İnsanlık olarak depresyonla dans ediyor,

varoluş krizini estetik filtrelerle süslüyoruz.

“Kendini sev,” diyorlar,,,

tabii ki önce ışığın güzel geldiği açıdan.

Ama belki de mesele

dünyanın üzerinde oturmak değil,

dünyanın biraz içinden geçebilmekte.

Kahveni dökmeden,

kendini kaybetmeden,

birilerine değmeden…

Belki de fil olmanın güzelliği bu,,,

hem güçlü,

hem kırılgan,

hem dev,

hem zarif olabilmekte.

Ve belki de bu gece,

dolunayın tam ortasında,,,

fil nihayet hafifliyordur.

Çünkü bazen,

dünyanın yükü bile

ışıkla dengelenir,,,, kim bilir.

🎩 Esra Kuru 🪶