BİR GÜN

Sabah ışıkları odamın içine yavaş yavaş dolmaya başlıyor, gözlerimi açıyorum ve dünya hemen içeri dolmasın diye birkaç saniye kıpırdamıyorum. Tavan orada, ben buradayım gözlerim kamaşıyor, bazen rüyalarımda kalmanın huzuru var bazen geçmişin izleri sinsice yokluyorlar. Aramızdaki mesafe güvenli tavanla. Nefes alıyorum; bir elimi kalbime koyup ritmini hissetmek güzel bir his diğer elimle aşağı karnımında içime dolan havayı tartıyorum bazen. Gün henüz benden bir şey istememişken, ben de ondan hiçbir şey istemiyorum, düşüncelerimle anda kalıp şükretmek.. İçimdeki sessizlik kırılgan ama umutlu biliyorum. En ufak bir düşünceyle dağılabilecek kadar ince. Yine de tutmaya çalışıyorum. Çünkü gün dediğin şey, çoğu zaman bu ilk anda şekilleniyor. Ayağa nasıl kalktığınla, kendine ne söylediğinle. Bugün kendime yumuşak davranmak istiyorum. Sert cümleler kurmadan, kendimi hizaya sokmadan. Yavaşça kalkarken yatağımın ucundan ayağım yumuşak halıma değerken ayaklarıma bakarken onlara şükranlarımı sunuyorum asla pişman olma der gibi.. Yumuşaklık iyi geliyor sanki pencereye yaklaşıyorum güneşin sıcaklığı tenimde saçlarıma utanarak değiyor kahverengi saçlarımı turunculaştıyor ışığı. Işık içeri giriyor ama cesur değil; temkinli. Sanki o da benim gibi, biraz daha beklemek istiyor. Yavaş adımlarımla banyoya doğru ilerlerken dağılmış saçlarıma bakıyorum soğuk suyu yüzüme vurarken aynadaki yansımam çok şey ifade ediyor aslında biliyorum yüzümü yıkarken arınmak gibi hislerim cesur bayana bakıyorum. Annem suya anlat demişti bir keresinde anlatmak suya yetmeyecek gibi geliyor..ama yine de melek kalpli annem demişsse vardır bir bildiği deyip anlattıyorum. Her şeyin anlamlı olması gerekmiyor. Her sabah bir umut taşımak zorunda değilim. Bazen sadece uyanmış olmak yeterli. Bazen hayatta kalmak, şiirin kendisi oluyor. Gün başlıyor. . Hava hala tam uyanmamışken, sokaklar sessizken, içimdeki ağırlık da benimle birlikte yavaşlasın istiyorum. Denize gitmek belki dalgaları izlemek istiyorum…Denize akıt anlat diyen bir iç sesimle uyandım güne aklımdaki tek şey bu… Ayaklarım beni kıyıya götürsün, ben düşünmemeye çalışayım. Evden çıkarken bir iki lokma bir şeyler atıştıyorum annemin tuzlu kurabiyeleri nefistir. Montumu giyip ayakkabı bağcıklarımı bağlıyorum, üşümemek için bir şal yeterli sanki çantamda bir kaç okuduğum kitabım ve ben çıkıyoruz evden. Evimden uzaklaşırken arada odamın penceresine bakarım bazen pencere önündeki çiçek terimi severim.. Hava soğuk ama yüzüme değen güneş benim yanımda sanki. Bir kafese konan papatyalara bakıyorum hüzünlendiriyor biraz ama papatya ya bu nasılsa en yabani yerde açan cesur çiçek narin ama cesur.. Yürürken Denizi uzaktan göründüğümde içimde bir şey yer değiştiriyor, sanki uzun süredir aradığım bir yere sonunda varmışım gibi. Kıyıya oturup dalgaları izliyorum bir türk kahvesi sipariş ediyorum bol köpüklü en sevdiğim , dalgalar bir ileri bir geri hareket ederken sanki doğa ananın müzikalini seyreden bir seyirci gibi hissediyorum içimden alkış tutuyorum. Her dalga geliyor, kıyıya değiyor ve geri çekiliyor. Acele etmiyor, kendini açıklamaya çalışmıyor. Bu sadelik bana iyi geliyor. Hayatın bu kadar karmaşık olmak zorunda olmadığını hatırlatıyor. Bazen sadece olmak yeterli. Konuşmadan, çözmeden, düzeltmeden. Denizle birlikte nefes alıyorum. İçime çektiğim hava tuzlu, serin ve gerçek. Düşüncelerim hala var ama artık beni boğmuyorlar. Hepsi suyun üstünde yüzen küçük parçalar gibi; fark ediyorum ama tutunmuyorum. Bugün kendime yüklenmeyeceğim. Geçmişi zorla geride bırakmaya çalışmayacağım, geleceği de şimdiden taşımayacağım. Gün buradan başlasın istiyorum. Dalgaların ritminden, suyun sabrından. Kimseye güçlü görünmek zorunda olmadığım, kendime bile bir rol biçmediğim bu an yeter. Deniz bana hiçbir şey vaat etmiyor ama huzur veriyor. Şimdilik bu bana yetiyor.