Para sa’yo,

Para sa’yo,

Alam kong matagal na mula nang huli tayong nagkausap, pero hanggang ngayon, paulit-ulit kong binabalikan ang alaala ng dati. Para bang isang kanta na hindi ko kayang kalimutan, kahit alam kong parte na ng nakaraan. May kirot pa rin na naiwan—siguro kasi, kahit papaano, may bahagi ng puso ko na hindi kailanman naghangad na bumitaw.

Minsan, gusto kong balikan ang dati, ‘yung mga panahong simple pa ang lahat at sabay tayong tumatawa. Alam ko sa puso ko na may mga dahilan kung bakit natin piniling maghiwalay, at siguro tama ang mga iyon. Pero minsan, hindi ko maiwasang magtanong, “Paano kaya kung…?”

May mga araw na gusto kitang tawagan, marinig lang ang boses mo, o malaman kung may natitira pa sa ating dalawa. Pero pinipigilan ko ang sarili ko kasi alam kong iba na ang sitwasyon ngayon. Siguro hindi rin patas na umasa sa isang bagay na hindi na pwedeng balikan, pero nandito pa rin ako, sinusubukang masanay sa mga “sana” at “ano kaya kung.”

Sana, masaya ka na ngayon at natagpuan mo na ang kaligayahan na hinanap natin noon. Siguro darating ang araw na balikan natin ang lahat ng alaala nang walang sakit—puro pasasalamat na lang sa mga sandaling pinagsamahan natin. Hanggang sa panahong iyon, tandaan mong dadalhin ko pa rin ang mga alaala natin, kahit saan man tayo dalhin ng tadhana.

Ingat ka palagi, Tine