Doğduğu yaz sabahı, herkes başka bir şey hatırlarken, onun belleğinde sadece bir yükün zincir sesi kaldı.

İlk Bağ

90’ların ortasında, doğunun tozlu bir kentinde, kavurucu bir Haziran sabahı dünyaya geldi. Kimine göre çileklerin en kırmızı olduğu zaman; kimine göreyse nefes almanın imkânsızlaştığı, kasvetli bir mevsimdi. Ama o günü herkes başka türlü hatırladı.

Dedesi yıllar sonra hâlâ şöyle derdi: “Sabah içime garip bir ferahlık dolmuştu. Hava sıcak ama kalbim serindi.”

Ama annesi… Onun hafızasında o gün, huzur değil ağırlıkla yer etti.

Doğumu bir kutlama değil, bitmeyen bir hesaplaşma gibiydi. Onu doğuran kadın, hikâyeyi hiçbir zaman bir masal gibi anlatmadı. Daha çok, istemediği bir bedende büyüyen, her geçen gün onu yatağa daha da bağlayan bir yükten söz eder gibi konuştu hep.

Varoluşu, bir sevinç değil; bir zorunluluğun, bir gecikmiş kararın sonucu gibi görüldü. Sevgiyle değil, mecburiyetle gelmişti dünyaya.

Babası ise… hiçbir zaman orada olmamış gibiydi. Ne doğumda, ne öncesinde, ne de sonrasında. Varlığı sadece belgelerde geçiyordu; sesi hafızalarda bile yoktu. Onu ilk kez altı, bilemedin yedi aylıkken görmüş. Gecikmiş bir karşılaşma. Eksik bir bağ.

O çocuk, daha konuşmayı öğrenmeden anlamaya çalıştı: “Neden varım?” “Eğer istenmemişsem, bu ne anlama gelir?”

Annesinin gözlerinde zaman zaman suçluluk, bazen öfke; ama en çok da tükenmişlik gördü.

Doğduğu yaz sabahı, herkes başka bir şey hatırlarken — çileklerin kokusu, çınarların gölgesi, iç ferahlığı — onun belleğinde sadece bir yükün zincir sesi kaldı.

Ve içinden hiç çıkmayan o eksiklik hissi.

Hiç başlamamış bir bağın, hiç tamamlanmamış bir nefesin, içe doğru yankılanan öfkesiydi onun hikâyesi.