Wind van voren

Jarenlang kom ik met de trein langs Akkrum. Langs het spoor staat ook al die jaren al een windmolen met de naam Desiree erop. Echter mist de laatste E eigenlijk al vanaf ik het me heugen kan. Na al die jaren heb ik de boer bij wie de windmolen in de tuin staat opgezocht om te vragen waarom hij de E niet terug plaats. Met een geïrriteerd Fries accent murmelde hij iets van: “dêr stiet gjin Desiree, mar desire, dat is Engels.”