Küpesiz bir gelin gibi sade, beyaz orkide

Belki bana iyi gelir dediğim şeyler dahi hissizliği canlandırmıyor. Ne zaman canlandığımı bulmaya çalışıyorum; öfke beni canlandırıyor son senelerdir.. umut ile baktığım gökyüzü ve gün batımları hüznü, direnişi ve yalnızlığı hatırlatıyor. Odamın penceresi çok uzun ve parlak gün batımlarına şahit olmuştur. Ben her birinde aynı heyecanla koşardım evin girişinden odalara doğru açılan L koridorda. Koridor L’ye kıvrılmışken henüz bir ‘I’ harfi iken kapısı olmayan kare odamın içini, kırmızı başlıklı yatağımı, kırmızı kitaplığımı görürdüm. Son aylarında odaya orkide çiçeği koymuştum parlak ve beyaz sonra orkide narin parlak beyaz koltuğunu kaybetti. Sormak münasip olmaz şimdi ne oldu da kaybettin, parça parça saçılmış mıydı da toplayamadın sen onu. Bunları hatırlatmayacak ve onu her gün batımını karşılayan dolgun yeşil gövdeleri üstünde parlak, beyaz bir sürülerce yapraklarıyla anacağım. Her ikindi güneşi ile büyürdü orkide, duvara yansıyan gölgesi ile çoğalırdı ve büyürdü. D(g)ün karanlığa dönmeden oynardı bu illüzyonist gerçekliği. Benziyorduk birbirimize. Yalnızca tek farkımız onun sıkı sıkıya bağlandığı bir toprağı vardı.