İp üstünde

ChatGPT ile oluşturulmuştur.

Karanlık bir oda.

Ne zaman biteceğini bilmediğim bir bekleyiş.

Sanki incecik bir ipte asılı kalmış gibiyim, hafifçe sallanıyorum olduğum yerde.

Her şey sessiz, ama bir yandan da gürültülü; içimde çırpınan bir su, dışarıdan gelen boğuk uğultular.

Bazen yukarıdan bir baskı hissediyorum; duvarın arkasında birileri beni tutmaya çalışıyor sanki.

Ama kapı açılmıyor. Açılmamalıymış. Henüz değil.

Kendi etrafımda dönemiyorum.

Günler birbirinin aynısı.

Zaman diye bir şey yok.

Sadece arada, duvarlardan gelen ince dokunuşlar, ritmini hiç aksatmayan bir davul gibi. Onunla birlikte sayıyorum geriye bu kasvetli bekleyişi.

Bir, iki, üç…

Nefesim hızlanıyor.

Suyun içindeki gölgeler çoğalıyor.

Kayıp gitmek istiyorum uzaklara. Bir şeylere daha fazla tutunmamak ama ne zaman denesem, sihirli bir el bana uzanıyor sanki.

Kulaklarımda ise bir dua: “Lütfen düşme olur mu?”

Yeterince besin yok, acı bir tat gezinip duruyor dudaklarımın kıyısında.

Zifiri karanlıkta kendime bir çıkış arıyorum.

“Bekle” diyor yine uzaklardan bir ses…

Hareketsizim.

Kımıldayamıyorum.

Sessizlik ağırlaşıyor.

Damlalar daha seyrek düşüyor, fakat her biri buz kırığı gibi.

İçimde titreme başlıyor.

Kalbim hâlâ atıyor.

Dört, beş, altı…

Su daha da bulanıklaşıyor.

“Bırakın beni...”

Suda yankılanıyor bir ses geri: “Sakın bırakma beni, sabırla bekliyorum seni.”

Tutunamıyorum.

Sırt üstündeyim.

Sekiz, dokuz, on…

İp iyice geriliyor, sanki koptu kopacak.

Kopmuyor.

Boğulacak gibi olurken...

On bir…

Bir ışık beliriyor.

Suyun içi ısınıyor. Bir boşluk açılıyor önümde.

Kulağımda bir ses çınlıyor: “Müjde! Tutundu!”

Artık zaman nedir biliyorum.

Doğru ânı bekliyorum.

Beklemek artık korkutmuyor.

Işık büyüyor.

İki bacaklı bir köprüden geçmek üzere,

Yola koyuluyorum.

Artık ip üstünde değilim.

Doğmak üzere — bir yerde — ince bir çizgideyim.