Seven sevdiğinin sevdiğini sevmez mi hiç.

Seven sevdiğinin sevdiğini sevmez mi hiç.

Bu yazı hakkında defalarca düşünmüşümdür. Yorumuna ek daha geniş bir çerçeveden bakınca, seven kişinin sevdiği kişi hakkında fedakarlık yapması, kendini değiştirmesi, değiştirmese bile uyum sağlamaya çalışması ne kadar doğru ya da gerçekten en basitinden seven sevdiğinin sevdiğini sevmeli mi gerçekten?

Bir çok düşünce kişinin kendi olması gerektiği, bir ilişki için kendinden bir parçanı değiştirmenin yanlış olduğunu, kişinin kendi olması gerektiğini savunur ki ben de bu düşünceyi savunan düşününürlerden biriydim. Ancak artık kendimle aynı fikirde olmadığımı görüyorum.

‘Biri için değişmemelisin’ kalıplarının artık bencilce olduğunu düşünüyorum. Ki bu bu kalıpları doğuran her cümle ‘Ben böyle bir insanım’ ‘Beni seven böyle sevsin’ ben ben ben şeklinde adı üstünde bir ben-cillikle başlar.

Hiç bir ilişkinin bu temeller üzerine kurulabileceğini düşünmüyorum tam tersi karşı tarafı kendi hayatınızın merkezine koyunca, karşı tarafın düşüncelerini kendi düşüncelerinizinden daha önemli olduğunu anlamaya başladığınız anda gerçek aşka erildiğini düşünüyorum. Bu noktada da bir çok insanla zıt fikirlere düşebilirim ‘bir insana vazgeçilmez olduğunu hissettirsen ilk vazgeçeği insan sen olursun’ ‘bir insana asla senden önemli olduğunu hissettirmemelisin’ gibi cümleler duyuyoruz son dercede katılıyorum da ancak bu tarz cümleler kendi zihnimizde ‘gerçek aşk’ diyebileceğimiz bir kişi ile aynı cümlelerde geçiyorsa zaten o kişide gerçek aşkı bulamayız. Gerekirse karşı tarafa onu kendimizden çok düşündüğümüzü hissettirmeliyiz. Sevgi eylem gerektirir arkadaşlar ve bunu hissiyatı iki taraf karşılıklı olarak yaşarsa işte o iki kişi birbiri için doğru kişi olur yani kısaca seven sevdiğinin sevdiğini sevmelidir. Bunu sevdiğine hisstettirmelidir. Hatta ve hatta bunu beraber yaşamalılardır.