Kalbim Su Gibidir Fakat Taşın İçinden Akmaktadır

En ulaşılabilir olduğum anlarda dahi kırk katman vardır bana doğru. Fakat su akmaya hep devam eder ve canlıdır. Çünkü onu hem korudum hem korumadım. İki zamanda da dayanıklı hale geldi. Taştan çok suyun özelliklerini akışını, yumuşaklığını, duygusallığını, dokunuşunu hissetmeye başladım. Hızlanıp hırçınlaştığında da sakinlediğinde de onu kabul ettim. Teslimiyeti anlamamı sağladı onu dinlemek. Bunu planlayarak yapamazdım, kalp kendine taşın içinden yeni yollar açtı.

Çoğu şeyin yüzysel olduğu dünyada ben de yüzeysel olmaya zorlandım. Sonra derinliğimi fark eden, derinliğini fark ettiğim başka bir suya rastladım. Başka bir zamanda birbirine karışacak fırsatı bulamayıp doğru noktada birbirine akan iki su. Teslimiyetin ve açık kalpli olmanın sonucuydu bu, kendiliğinden olması gerekiyordu.

Hiçbir şey boşuna olmaz. Zaten mesele de yalnızca su değil. Ateşiyle, soluğuyla, sessizliğiyle ait hissedilen ve sahip olunan bir bağın meselesidir bu. Taşsa da uyum içinde akıp gider, yolunu bulur.