Ritmi Düşen Hayat

Bahar gelince içimde bir şey değişiyor.

Ama öyle “her şeyi bırakıp yeni bir hayata başlıyorum” gibi değil. Daha çok, aynı hayatın içinde ritmi düşürmek gibi. Çalışıyoruz, koşturuyoruz, yetişiyoruz… ama biraz daha yavaş.

Ve garip bir şekilde, her şey daha güzel hissettiriyor.

Kışın hayat hep hızlıydı. Yapılacaklar listesi, yetişilecek işler, kapalı alanlar, erken biten günler… Her şey biraz sıkışık, biraz dar.

Şimdi ise gün uzuyor. Ve sanki hayat da onunla birlikte genişliyor.

Artık iş çıkışları bambaşka.

“Eve gidip dinleneyim” yerine “biraz yürüyelim mi?” oluyor.

Bir kahve biraya dönüyor, bir bira birkaç saate.

Plansız buluşmalar çoğalıyor. “Bugün ne yapsak?” sorusu bile heyecanlı.

İnsanlarla daha çok görüşmek istiyorum.

Sadece oturmak bile yetiyor bazen. Ama yine de seçenek çok:

Bir sergiye gidebiliriz. Bir parkta oturabiliriz. Hiçbir şey yapmayıp sadece konuşabiliriz.

Önemli olan yapmak değil, birlikte olmak gibi.

Ve içimde sürekli bir özlem var.

Yeşile. Maviye.

Deniz görme isteği. Ayağını çimenlere basma hissi. Güneşte biraz fazla kalıp hafif yanma hali.

Sanki bedenim de mevsimi hatırlıyor.

Yavaşlamak burada tembellik gibi hissettirmiyor.

Aksine, daha dolu.

Daha çok şey yapıyorsun ama acele etmeden. Daha çok insan görüyorsun ama yorulmadan. Daha çok an yaşıyorsun ama tüketmeden.

Belki de mesele durmak değil.

Ritmi değiştirmek.

Her şeyi biraz daha sindirerek yaşamak. Aralara küçük keyifler sıkıştırmak. Günleri uzatmak.

Bahar bana şunu düşündürüyor:

Hayatı tamamen değiştirmene gerek yok.

Sadece biraz yavaşlat.

Gerisi zaten kendiliğinden güzelleşiyor.