ఆత్మసాక్షి

Image created by author using AI

ఒక రోజు నిశ్శబ్దం నా ముందుకు వచ్చి నిలిచింది. అది శబ్దం చేయలేదు, కానీ నా లోపల గర్జించింది.

“నీవెవరు?” అని అడిగింది.

నేను నా పేరును చెప్పాను, నా విజయాలను చెప్పాను, నా పాత్రలను చెప్పాను— కానీ అది మళ్లీ నవ్వింది.

“ఇవి నీ మీద వేసుకున్న వస్త్రాలు, నీవెవరు లోపల?” అని మెల్లగా ప్రశ్నించింది.

ఆ ప్రశ్న నా గుండె గర్భగుడిలో మార్మోగింది. అక్కడ భయాలు మూలలో కూర్చున్నాయి, ఆశలు కిటికీ వైపు చూస్తున్నాయి, జ్ఞాపకాలు గోడలపై నీడలై వేలాడుతున్నాయి.

నేను కళ్లను మూసుకున్నాను. బయటి ప్రపంచం మసకబారింది. లోపలి ప్రపంచం వెలిగింది.

అక్కడ ఒక దీపం ఉంది— అది ఎవరూ వెలిగించలేదు, అది ఎప్పట్నుంచో వెలిగుతూనే ఉంది. నేను దాని వైపు చూడలేదు అంతే.

కాలం నన్ను ఎప్పుడూ తరిమింది కాదు, నేనే దాన్ని వెంటాడాను. గమ్యం కోసం పరిగెత్తుతూ ప్రయాణాన్ని మరిచిపోయాను.

ఇప్పుడు తెలిసింది— ప్రతి అడుగు ఒక గమ్యం, ప్రతి శ్వాస ఒక వరం.

చీకటి వచ్చిందంటే వెలుగు పోయిందని కాదు, వెలుగు విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది అంతే. నాలోని సందేహాలు నా గురువులే అయ్యాయి.

విజయం శిఖరంపై నిలిచినా ఒక ప్రశ్న వెంటాడింది— “ఇది సరిపోతుందా?” ఓటమి లోయలో పడినా ఒక స్వరం పలికింది— “ఇదీ గడిచిపోతుంది.”

అప్పుడు అర్థమైంది— శిఖరం, లోయ రెండూ బయటి దృశ్యాలు. నిజమైన ఎత్తు అంతర్ముఖంలో కొలుస్తారు.

నన్ను నేను అంగీకరించిన రోజు లోకం మీద కోపం తగ్గింది. నన్ను నేను క్షమించిన రోజు గతం మీద బాధ తగ్గింది.

నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు ఖాళీ కాదు— అది ఒక ఆలయం. నా ఊపిరి మంత్రం, నా హృదయం ధ్యానం.

నేను వెతికిన దేవుడు దూరంలో లేడు, నా అవగాహనలో ఉన్నాడు.

ఇప్పుడు నేను పరుగులు తీయను— ప్రవహిస్తాను. పోల్చుకోను— అనుభవిస్తాను. గెలవాలని కాదు— తెలుసుకోవాలని కోరుకుంటాను.

ఎందుకంటే చివరికి జీవితం ఒక యుద్ధం కాదు, ఒక యాత్ర. గెలుపు ఒక ఫలితం కాదు, ఒక అవగాహన.

నిశ్శబ్దం మళ్లీ నన్ను అడిగింది— “ఇప్పుడు నీవెవరు?”

ఈసారి నేను నవ్వాను… “నేను మారుతున్న ప్రయాణం. నేను వెతికే ప్రశ్న. నేనే సమాధానం.”

— శ్రీసి (శ్రీధర్ సిల్వర్)