Je wilde iets opbouwen. De overheid gaf je een formulier.

Waarom we de Rotterdamse ondernemer niet moeten verstikken in bureaucratie, maar weer de ruimte moeten geven om te doen waar ze goed in zijn: de stad maken.

Door Faouzi Achbar

Je had een droom. Je wilde iets opbouwen. De overheid gaf je een formulier.

Je wilde een fysieke zaak openen in de wijk. Eerst zes verschillende vergunningen aanvragen. Je zaak liep goed en je wilde eindelijk je eerste personeelslid aannemen. Eerst twaalf complexe regelingen doornemen. Je zag kansen en je wilde groeien. Eerst eindeloos wachten op een stempel van de gemeente.

En dan vragen we ons in het stadhuis en in Den Haag oprecht af waarom zoveel gedreven ondernemers er vroegtijdig de brui aan geven.

De ruggengraat van onze wijken

Nederland is in de kern altijd een land van ondernemers geweest. Van mensen met lef. Van aanpakken, mouwen opstropen en, op z’n Rotterdams: gewoon doen.

Kijk naar de stad om je heen. Het is de marktkoopman op de Binnenrotte, die door weer en wind zijn kraam opbouwt. Het is de ambachtelijke bakker om de hoek, die al dertig jaar lang elke nacht om vier uur opstaat om de buurt van vers brood te voorzien. Het is de jonge, ambitieuze vrouw op Zuid die vanuit haar woonkamer, met een laptop op de keukentafel, een compleet nieuw bedrijf uit de grond stampt.

Zij zijn geen wandelende pinautomaten of abstracte economische eenheden. Zij zijn de absolute ruggengraat van onze wijken. Zij sponsoren de lokale voetbalclub, zij kennen de eenzame oudere die elke dag een praatje komt maken, en zij brengen leven in de straat.

De sluipmoordenaar genaamd bureaucratie

Maar in plaats van ze de wind in de rug te geven, maken we het ze vanuit de overheid structureel en steeds een beetje moeilijker. De bureaucratie is een sluipmoordenaar voor passie.

Elke extra regel kost tijd. Elk extra formulier kost kostbare energie. Elke extra wachttijd kost motivatie.

“Elke extra regel kost tijd. Elk extra formulier kost energie. Elke extra wachttijd kost motivatie.”

En op een gegeven moment bereikt zelfs de meest geharde ondernemer een breekpunt. Het moment waarop ze uit het raam staren en denken: laat maar. Dan stop ik ermee. Dan vertrek ik naar een andere gemeente. Dan begin ik er simpelweg niet eens aan.

De prijs van een droom die stopt

We mogen de impact van dat breekpunt nooit onderschatten.

Elke ondernemer die noodgedwongen stopt, is een baan minder in de wijk voor een jongere die een kans nodig heeft. Het is een leeg, donker pand meer in een winkelstraat die al worstelt met de leefbaarheid. Het is een droom minder in onze stad.

Dat is een verlies dat we ons sociaal én economisch simpelweg niet kunnen permitteren.

Van drempel naar deurbel

Daarom moeten we de relatie tussen de overheid en de ondernemer fundamenteel omdraaien. De gemeente moet geen drempel meer zijn, maar een springplank.

We moeten kritisch snoeien: minder regels waar het kan. We moeten de stroperigheid doorbreken: veel sneller schakelen bij het verlenen van vergunningen. We moeten een cultuurverandering teweegbrengen: ambtenaren die actief meedenken in plaats van standaard tegenwerken met een vinkjeslijst in de hand.

We moeten onze ondernemers eindelijk weer behandelen als de gelijkwaardige partners die ze zijn, en niet bij voorbaat als potentiële probleemgevallen of fraudeurs.

Ondernemen vraagt lef. Die lef verdient onze onvoorwaardelijke steun. Geen straf in de vorm van papierwerk.

Rotterdam is opgebouwd uit de as door generaties mensen die niet braaf gingen zitten wachten op toestemming in drievoud. Het werd opgebouwd door mensen die het gewoon deden.

Die onmiskenbare Rotterdamse energie moeten we koesteren, aanwakkeren en de ruimte geven. Niet smoren in regels.

Rotterdam maak je niet alleen. Rotterdam maken we samen.

Faouzi Achbar is Wethouder Welzijn, Samenleven, Sport en Digitale Inclusie in Rotterdam, en lijsttrekker voor DENK Rotterdam voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. Hij staat voor een stad waarin de overheid náást de inwoner en de lokale ondernemer staat, met minder regels en meer vertrouwen.