Almak için önce vermek gerekir.

Photo by Alexei Scutari on Unsplash

Biz “bütün insanlık” göbek bağı zinciriyle Havvaya bağlıyız. Göbek bağımızın kopmasıyla, cennetten düştük. İkilikler (Binary) dünyasına geldik. Artık nefes almak ve nefes vermek vardı. Peki ilk hangisini yaptık? Nefesi aldık mı, nefesi verdik mi?

Akciğerimizden verdiğimiz ilk nefes havadan değil, sıvıdan oluşuyordu. Akciğerimizi korumak için varolan sıvıyı nefes olarak verdik. İlk nefesimizi verdikten sonra ilk nefesimizi aldık. Artık nefes alma ve verme döngümüz başlamıştı. İlk nefesimizi yani o sıvıyı veremeseydik, şuan yaşıyor olamazdık.

Yeni bir nefes almak için eski nefesi vermek gerekir. Hayatımıza yeni insanları çekmek için, eskileri bırakmak gerekir. Yeni alışkanlıklar için eski alışkanlıkları bırakmak gerekir. Ve en önemlisi ;

Sevilmek istiyorsak, ilk olarak sevgiyi vermemiz gerekir. Sevmemiz gerekir.

Vermek almanın bir formudur. Her bir alma veya verme işlemi, evrende entropi ve dengesizlik oluşturur. Ama evren dengesizliği kabul etmez ve verdiğin şeye benzer şeyi almanı sağlar. Elektronları düşün, bir atom elektron verip negatif yüklendiğinde, başka bir atom pozitif yüklenir. Ancak bu dengesizlik öylece kalmaz, elektron veren atom başka bir elektronu alacaktır. Elektron alan ise verecektir. Çünkü evren dengeye ulaşmak ister, daha doğrusu evren “bir” olmak ister. Tevhid (bilimsel adıyla singularity) evrenin geldiği yerdir ve geri döneceği yerdir. Evren akciğer gibi, genişler ve daralır. Ve şuan evren nefes alıyor. Bilim insanları buna büyük patlama diyor.

Nefes verdiğimizde, “acaba yenisini alabilecek miyiz?” diye şüphe etmeyiz Nasıl nefes vermekten korkmuyorsak, başkalarına bir şeyler vermekten de korkmamalıyız. Karşılık beklemek, evrenden, kendinden ve bu hakikatten şüphe etmektir. İnançlı biriysek bu Yaratandan da şüphe etmektir.

Okuduğunuz için teşekkür ederim. Umarım hayatınıza güzel bir şey bakış açısı katabilmişimdir…