YKS Sıralamam Yüzünden Çölhisar

Gölhisar’a ilk geldiğimde fark ettiğim şey sessizlik değildi. Sessizlik zaten her yerde vardı. Asıl mesele, bu sessizliğin kimseyi rahatsız etmemesiydi. Herkes bu suskunlukla bir sözleşme imzalamıştı. Ben imzalamamıştım. Zorla dahil oldum. Ev tek kişilikti ama tek kişilik bir hayat değildi, fazlasıyla kalabalıktı. Düşüncelerim, yarım kalmış hayallerim, İzmir’den buraya taşıyamadığım sesler… Hepsi evin içinde dolaşıyordu. Akşamları salonun ve yatak odasının içindeki mutfakta duran tek sandalyeme oturup, karşıma hep geçmişim oturamıyor ayakta beni izliyordu. Konuşmuyordu. Bakıyordu sadece. Kasaba böyle bir yer. Konuşmaz ama bakar. Sürekli bakar.

2018’di. Üniversiteye yeni başlamıştım. Bilgisayar okuyordum ama bilgisayarlar bile burada benimle konuşmuyordu. İnternet yavaştı, hayat daha yavaş. Zaman genişliyor, saatler uzuyordu. İnsan kendi içine sığamıyordu. Gölhisar’da zaman seni ileri taşımaz, üstüne çöker. Bir battaniye gibi. Yok yok battaniye değil eski tip ağır yün yorgan. Soğuk değil ama ağır. Evde kombi vardı ve fazla ısıtıyordu, haddinden fazla. Sanki o da bu şehre alışmış, “fazla çabalama”yı öğrenmişti. Duvarlar inceydi, komşuların hayatlarını çok net duyuyordum ama varlıklarını hissetmiyordum. Bu daha kötüydü. Görmediğin ama bildiğin bir kalabalık. Yalnızlığım tek başına olmak değildi; kalabalığın beni fark etmemesiydi.

Gölhisar’da günler birbirinin kopyasıydı. Sabah uyan, pencereye bak, aynı sokak, aynı bakkal, aynı köpek. Ki köpek benden daha özgürdü. En azından gidecek bir yönü vardı. Benim yönüm hep içeri doğruydu. İçime. Ve içim şişti. İzmir’den gelmiştim. Orada sesler vardı. Orada ben uyusam da şehir uyumuyordu. Burada yankı vardı. Yankı insanı deli eder. Kendi sesini duya duya yaşamak kolay iş değil. Bir süre sonra insan kendi kendine bile inanmayı bırakıyor. “Ben bunu gerçekten mi istiyorum?” sorusu, tek kişilik hücremde daha yüksek sesle soruluyor. Cevaplar ısrarla gelmiyordu.

Her akşam yürüyüşe çıkıyordum. Aslında kaçıyordum. Ama nereye ki? Gölhisar’da kaçacak yer yok. Her yol dönüp dolaşıp aynı meydana çıkar. Hayat da öyleydi. Okul, ev, üç harfli market, tekrar ev. Arada bir çay, kahve. Arada bir üç-beş arkadaşla boş muhabbet. Herkes bir şeyleri erteliyordu ama neyi ertelediğini kimse bilmiyordu. Yalnızlığım burada dramatik değildi. Sinematik bile değildi. NBC filmi gibi uzun bakışlar, anlamlı cümleler yoktu. Sıradandı. Daha can acıtıcıydı. Kimse seni anlamıyordu çünkü kimse beni merak etmiyordu. Merak olmayınca empati de olmuyordu. Sadece alışkanlık vardı.

Sadece zihin seslerini bastırmak için bazen müzik açıyordum ki artık alışkanlık oldu. Arabesk değil. Rock da değil. Yolda kalmış şarkılar. Yola çıkmış ama varamamış şarkılar. Sol şeritte giden ama kimseye yetişemeyen bir ruh hali. Şarkılar bana bir şey anlatmıyordu, ben onlara tutunuyordum. Çünkü başka tutunacak şey yoktu. Evdeki masam küçüktü. Bilgisayarım sığmıyordu. Defterlerim kenardan taşıyordu. Hayatım da öyleydi. Taşıyordu ama dökülmüyordu. Dökülse belki rahatlayacaktım. Kasaba insanı dökülmez. İçine atar. Ben de attım. Attıkça ağırlaştım.

2020’ye gelindiğinde Çin’in Wuhan kentinde başlayan ve kısa sürede dünyayı etkisine alan Covid-19 ile pandemi geldi. 30 büyükşehir ve Zonguldak ile başladı ve sonra herkes evlere kapandı. Ben zaten kapalıydım ki. Sadece artık bunun bir adı vardı. Okulu yarıda bırakmaya karar verdiğim gün büyük bir dram yaşanmadı. Kimse ağlamadı. Kimse şaşırmadı. Kasaba artık taşralaştı ve taşra kararları sessiz karşılar. Sanki zaten olacakmış gibi.

Evi (odayı) boşalttım. Duvarlara son kez baktım. Bana bir şey öğretmemişlerdi ama benden çok şey almışlardı. Gölhisar’dan giderken arkamdan kimse bakmadı. Ama ben baktım. Çünkü böyle yerler insanı bırakmazmış. Sen onları bıraksan bile. Geldim göründüm çevrende belli belirsiz hepsi bu.