#4 Waarom ik (bijna) geen alcohol meer drink

Een verhaal over gedragsverandering.

Sinds anderhalf jaar drink ik bijna geen alcohol meer. Dat bevalt mij ontzettend goed. Ik heb het gevoel dat ik meer doe en meer kán dan toen ik dat nog wel regelmatig deed.

Het voelt nog steeds wel raar om te zeggen dat ik eigenlijk geen alcohol meer drink. Ik voel me namelijk niet als iemand-die-niet-drinkt, een soort persona non grata in de grote mensenwereld, of in ieder geval in de kroeg en op terrasjes. Nog steeds heb ik het idee dat ik dezelfde persoon ben als een jaar geleden. Of drie jaar geleden. Dat is makkelijk praten natuurlijk, want ik ben nog steeds dezelfde man. En toch ben ik een totaal ander persoon geworden.

Dry January

Ongeveer anderhalf jaar geleden, na een uit de hand gelopen nieuwjaarsfeest, besloot ik mee te doen aan Dry January. Met een episch nieuwjaarsfeest achter de rug had ik twee dagen lang een zware kater. Het leek wel alsof er een mini-oorlog had plaatsgevonden in mijn hersenpan. Toen het stof eenmaal was gaan liggen en de rook opgetrokken bedacht ik: ‘Van nu af aan gaan we het anders doen.’ Ik wilde mezelf er van overtuigen dat ik alcohol écht niet nodig had om een leuke tijd te hebben. Ik wilde echter nooit van mijn leven hoeven zeggen dat ik geen alcohol nódig heb om mij te vermaken. Want die uitspraak vind ik om te kotsen. De mensen die dat zeggen hebben óf een alcoholverslaving óf nooit gedronken en willen het geen van beide toegeven.

Dry January was een toptijd! Ik had ineens gratis een extra dag in de week erbij gekregen. De zondag. Ooit van gehoord? Dat is de dag na je stapavond die je normaal altijd huilend op de bank doorbrengt. Die dag is geweldig. Mijn god, er is van alles en nog wat te doen en die dag doet zijn naam eer aan. De zon lijkt altijd te schijnen op zondag.

Wat ik vaak ging doen op zondag was de stad in. Om koffie te drinken of te lunchen met een vriend. Eén van mijn beste vrienden had in die tijd een zoontje van één jaar oud en met hen twee ben ik veel opgetrokken op die zondagen. Ik vertelde hem richting het eind van die maand ook dat ik meer energie had dan ik daarvoor had. Gek he? Dat alcohol je zo kan slopen.

Veel mensen nemen nog wel eens een zogenaamd ‘slaapmutsje’ voor ze naar bed gaan. Dit lijkt zijn werking goed te doen aangezien je door de verdovende werking van alcohol sneller inslaapt. Het probleem is echter dat je vanwege de alcohol onrustiger en minder diep slaapt dan normaal. Ook is er de kans dat je eerder wakker wordt dan je anders zou doen. Alcohol maakt meer nachtrust kapot dan je lief is. Dus zo gek was het niet dat ik meer energie had dan daarvoor.

Dry May

Toen de coronagolf in ons koude kikkerlandje aankwam leek het mij een goed moment om te stoppen met roken. Ik had het er al een tijd over dat ik wilde stoppen, maar het lukte me tot die tijd niet om me ertoe te zetten (gek, die verslaving). Wél was ik een paar jaar eerder overgestapt van sigaretten naar Crack. Nee, sorry, naar de e-sigaret (de vape, de damper, de stoomfabriek, hoe je het maar wil noemen). In het begin beviel mij dit enorm goed. Ik merkte dat ik na een lange dag werken de trappen van het station op kon rennen. Die energie had ik daarvoor nooit gehad. Ik geloofde bijna dat dit hét wondermiddel was dat mij zowel zou kunnen laten roken als enigzins gezond kon laten leven. Maar die gedachte moest ik na een tijdje wel laten varen. Toen ik in mei een nachtlang moeite had met ademen en niet in slaap kon vallen, kwam ik in een negatieve gedachtespiraal terecht:

“Wat nou als ik corona heb? Ik kan niet écht op mijn 27ste sterven! Als ik zo door blijf leven word ik nooit oud! Ik wil gezond leven! Ik wil ooit kleinkinderen krijgen en ze zien opgroeien. Waarom moet ik perse nú sterven?!”

Toen deze gedachten en een eindeloos aantal variaties hierop na vier uur allemaal de revue waren gepasseerd deed ik iets wat ik eerder voor onmogelijk had gehouden. Ik besloot te stoppen met roken. Ik stapte uit bed, liep mijn woonkamer in, pakte mijn vape en alle spullen die ermee van doen hadden en gooide ze in de prullenbak. Daarna ben ik in bed gaan liggen en als een roosje in slaap gevallen.

Omdat ik in een opwelling gestopt was met roken dacht ik dat ik het er nog wel eens moeilijk mee zou kunnen krijgen. Dus besloot ik weer een maand te stoppen met drinken. Het stoppen met drinken beviel mij deze keer erg goed en ging mij ook makkelijk af. Dat het me makkelijk afging kwam door drie dingen: ik had het eerder gedaan, het beviel mij goed en de kroegen waren gesloten. Deze cocktail van omstandigheden maakte het makkelijk voor mij om tijdens het stoppen met roken ook meteen te stoppen met drinken. Ik had het er eerlijk gezegd ook moeilijker mee om niet te roken, dan om niet te drinken. Het aantal keren dat ik, die eerste twee weken na het stoppen, per dag ben gaan wandelen (dat deed ik elke keer als ik zin had om te roken) kan ik niet op één hand tellen. Zo kwam ik in ieder geval wel aan mijn 10.000 stappen per dag.

Een jaar ‘zonder’ alcohol

Nu ik ongeveer een jaar verder ben en deze blogs schrijf heb ik bijna een jaar ‘zonder’ alcohol geleefd. Dit was natuurlijk niet het moeilijkste jaar om te stoppen met het drinken van alcohol aangezien de festivals, horeca en feestjes nu niet open zijn of doorgaan. Maar het valt me op dat ik toch nog wel gekke gezichten getrokken krijg als ik zeg dat ik geen biertje hoef.

Eén van de vragen die ik wel eens krijg is: ‘Kun je niet gewoon één biertje drinken?’ Dat lijkt een terechte vraag want wat kan één biertje nou voor kwaad? Als je gewend bent regelmatig wat alcoholhoudends te drinken dan heeft een borrel niet zo’n groot effect op je. Maar ik drink zelden, dus als ik een biertje drink dan merk ik dat vrijwel meteen. Als ik er drie op heb ben ik gewoon al aangeschoten. Dat is dan ook meteen het probleem, ik wil niet één biertje drinken omdat ik daar meteen een droge mond van krijg. Waarom zou ik iets doen waar ik vrijwel direct negatieve gevolgen van ervaar? Misschien is het niet de gezondste of beste gedachte, maar als ik drink wil ik ook door kunnen drinken. En niet een drankje voor de gezelligheid (bah) doen. Daarom kies ik ervoor om voornamelijk niet te drinken en een enkele keer wel wat meer.

Soms vraag ik mij af of iedereen rond deze leeftijd (ik ben 28) iets vergelijkbaars meemaakt. Toen ik mijn moeder vertelde dat ik gestopt was met roken (ik had tien jaar gerookt) was haar reactie niet verbaasd of verrast. Ze zei: ‘Oohja, ja ik stopte ook toen ik zo oud was als jij.’ Dit deed mij denken dat het misschien wel bij de leeftijd hoort, het pakken van controle en de volgende stap zetten in het leven.

Niet zo lang geleden hoorde ik een klinisch psycholoog vertellen dat je er rond je 27ste voor kiest om ofwel volwassen te worden of jong te willen blijven. Dat zou ook een reden zijn waarom bijzondere en bekende muzikanten niet zelden rond hun 27ste doodgaan. De bekendste groep vormt natuurlijk de beroemde 27 club, maar er zijn tal van beroemdheden die tussen de 25 en 30 zijn gestorven. Daarom denk ik dat veel mensen dit gevoel en deze stap wel zullen herkennen. Als dat zo is hoor ik dat graag!

Volledige controle

Star Wars

Wat ik nu ook merk is dat ik meer controle heb gekregen over mijn emoties en mijn eigen gedrag. Dat eerste had ik al wel redelijk, maar die uitspattingen die ik af en toe had op een stapavond overkomen mij niet meer. Dus ik heb wat dat betreft ook niets meer om me zorgen over te maken. En wat betreft controle over mijn eigen gedrag: ik merk dat ik volledige controle heb over wat ik ben, doe en denk. Dit geeft mij een gevoel van macht.

Dat gevoel is zó veel fijner om te ervaren dan dat euforische gevoel dat je kan krijgen tijdens een stapavond. En het mooie ervan is dat je er geen kater van krijgt. Controle over mijn eigen leven pakken is iets wat ik al jarenlang ambieerde.

Wat ik ook weet is dat dit verhaal in één lijn staat met andere veranderingen die ik in de loop der jaren heb doorgemaakt. Dat zijn er wel wat. Maar daarover meer in een volgend blog.

Voor nu bedankt voor het lezen!