ANILARIMIZIN İÇİNDEKİ BİZLER

ANILARIMIZIN İÇİNDEKİ BİZLER

Her gün farkında olsak da olmasak da sayısız hayat parçacığı topluyoruz. Yaşanmışlıkların kırıntıları, yarım kalmış cümleler, göz ucuyla kaçırılmış bakışlar, bir anlığına içimize düşüp sonra sessizce yerini bulan anlam zerreleri… Hepsi günün içinde usulca bize karışıyor. Zamanla içimizde biriken bu parçalar, bizimle yaşayan bir hafızaya dönüşüyor. Hayatımızı inşa eden, şekillendiren, büyütüp çoğaltan; bazen yoran ama çoğu zaman zenginleştirip derinleştiren şeyler oluyorlar…

Bu birikim çoğu zaman kendiliğinden oluşuyor. Özel bir gayretle “ bu gün şunu biriktireyim” demiyoruz. Hayat akıyor, biz akışın içindeyken bazı şeyler üzerimize siniyor. Bir söz, bir susuş, bir vedanın ağırlığı ya da bir karşılaşmanın hafifliği… Hepsi hayatımızda izler bırakıyor. Üstelik bu durum kimseyi ayırt etmiyor. Herkes payını alıyor hayattan; hiçbir insan bu döngünün dışında kalmıyor.

Ama yine de adil olmayan bir şey var gibi görünüyor. Kimisinin nasibi daha az, kimisinin daha çok. Kimisine yüzeyde kalan şeyler düşerken, kimisine daha derin, daha incelikli anlamlar… Bu fark çoğu zaman hayatın sunduklarından değil de bizim hayata ne kadar açık olduğumuzdan kaynaklanıyor. Neye ne kadar kabiliyet taşıdığımız, neye ilgi ve dikkat gösterdiğimiz, hangi sorunların üstüne düştüğümüz belirliyor bu dağılımı.

Aslında mesele, içimizin istikametini nereye çevirdiğimizle ilgili. Hayata sadece görünen tarafından mı bakıyoruz, yoksa görünmeyeninde izini mi sürüyoruz ? Başımıza gelenleri hızlıca tüketip geçiyor muyuz, yoksa durup onlara anlam mı yüklemeye çalışıyoruz ? İnsan bazen aynı günü yaşar ama aynı şeyi biriktirmez. Çünkü birikim, yaşananlardan çok, yaşanana nasıl baktığımızla ilgilidir…

Bir insanın insanlıkta aldığı mesafeyi belirleyen şey de tam olarak burada saklıdır. Hayatının eni ve boyu, başına gelenlerin çokluyla değil; onlardan çıkardığı anlamla ölçülür. Derinleşmeye cesaret eden, içini beslemeyi bilen, yönünü kalbine ve vicdanini çeviren insan; farkında olmadan daha geniş bir hayata sahip olur. Çünkü bazı insanlar çok şey yaşar ama az şey biriktirir, bazılarıysa az yaşar gibi görünür ama iç dünyasında koca bir ömür taşır.

Belki de mesele, hayattan ne aldığımız değil; aldıklarımızla ne yaptığımızdır. İçimizde büyüttüklerimizdir bizi biz yapan. Ve insan, ancak içini derinleştirdiği kadar insan olur.