Corona, Gece, Yalnızlık

11 Ocak 2022

Saat 22:30

Üşüyorum. Dişlerimin titremesinden, üstümde bir sürü örtü olmasına rağmen donmamdan uyuyamıyorum. Sağıma dönüyorum, soluma dönüyorum, tavana bakıyorum ve bekliyorum. Nefes alamamaya başlıyorum. Burnum ve ağzım işlevini yitirmişcesine bir nefes almaya çabalıyorum. Yerimden kalkıyorum. Kendime gelmeye çalışıyorum.

Tabi zamanla farkettim ki kendimde olmamayı daha çok dilerdim. Gecenin devamında hissettiğim yalnızlığa anlamlar yüklememek için.

Saat 01:30

Bir saate yakın uyumuşum. Buna sevinemiyorum çünkü uyanmamın sebebi geçmek bilmeyen kol ağrılarım. Her sabah başka problemlerimden dolayı ağrıyan kollarım bu sefer çok daha acı verici bir şekilde gösteriyorlar kendilerini. E bitmiyor gece. Hatta yeni başlamış.

Bi zaman sonra duygusal olarak zayıflamaya başlıyorum. Annem yok yanımda. Uzun zamandır onun eksikliğini bu kadar hissetmemiştim, bir kaç dakikada bir gözlerim doluyor.

Arasam? Uyuyordur.

Uyandırsam? Ne yapabilir ki uzaktan.

Sesini duysam? Belki ihtiyacım olan budur.

Ve telefonum düştü yatağımın arkasına. Artık istesem de ulaşamam.

Saat muhtemelen 03:00

Bir sürü kişi konuşuyor gibi benimle. Üşüyorum sonuna kadar. Ne gerçek ne değil ayırt edemiyorum. Gerçekten bedenimden çıkasım var. Hapis olmuş gibiyim bu baskının altında. Çaresizce dönüyorum yatakta. Sesler, görüntüler, üzerimdeki baskı… bitmek bilmiyorlar. Kafayı mı yedim diye düşünüyorum. Benimle aynı anda konuşan bir sürü insan var ve tanıyorum gibi de. Ama tanımıyorum. Kimler onlar?

Saat 05:00 civarı

Yüzümü yıkayayım diyorum. Kalmaya çalışıyorum ayağa. Başım o kadar dönüyor ki, iki adımımda bir ya yere çöküyorum ya da duvara yaslanıyorum. Güçsüzüm. Şimdiye kadar dışarda kendimi korumak adına çizdiğim güçlü olma çabam yerle bir olmuş. Ben güçsüzüm, ayakta bile duramıyorum. Dizilerdeki başroller gibiyim duvar dibinde otururken.

Öfke ve güçsüzlük kimi zaman öyle can yakar ki, insan bağıramaz bile demiş Albert Camus. Bende bağıramıyorum.

Duvardaki ve halıdaki desenler… eşlik ediyorlar güçsüzlüğüme.

Saatin farkında değilim artık

Psikolojik olarak altından kalkamıyorum düşüncelerimin. Bedenim de üstesinden gelemiyor hiçbir şeyin. Yorgunum.

Saat 10:30 civarı

Corona testi oldum. Pozitif.