Şanlıurfa’dan 42 Kocaeli’ne hayallerinin peşinde…

Ülkemizin yazılımcı potansiyelini küresel rekabet gücüne çevirecek yeni nesil kodlama okulu 42'nin Kocaeli kampüsü, 339 bilgisayar kapasitesi ve 1155 metrekare alanıyla 42 Kocaeli öğrencilerine ülkemizin en büyük tematik teknoparkı olan Bilişim Vadisi’nde olmanın avantajını sunuyor.

Türkiye’nin farklı kentlerinden yazılım öğrenmek isteyen yüzlerce öğrenciye ev sahipliği yapan 42 Yazılımcı Okulları’nın Kocaeli kampüsündeki öğrencilerden biri de, 42'ye Şanlıurfa’dan katılan Fatime Kaya. Öğretmen bir anne ve esnaf bir babanın dört çocuğunun en büyüğü olan Fatime, 19 yaşında. Yazılım ve robotik alanında kariyer yapmayı erken yaşlardan beri planlayan Fatime, 42'nin sadece kendisine değil, aile bireylerine de farklı bakış açıları kattığını söylüyor…

Karabük Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği hazırlık sınıfında burslu okuyan Fatime Kaya, kariyer öyküsünü yazılım sektöründe yazmaya daha ilkokul yıllarında karar vermiş. Kadın yazılımcı sayısının dünyada olduğu gibi ülkemizde de henüz istenilen seviyede olmadığı bir ortamda bu alana gönül vermiş az sayıda yazılımcı adayından biri olan Fatime, kodlamaya ilgisinin nasıl başladığını şöyle anlatıyor:

‘’ Yazılım ve robotik konularına ilgim aslında ilkokul çağlarında başladı. Bunu bana aşılayan kişi ise ilkokul öğretmenimdir. Bize hep Türkiye’yi yönetecek yeni nesil sizsiniz diyerek motivasyon aşılardı. Aklıma o yaşlardan beri bilim insanı olmayı koymuştum. Ancak doktor veya akademisyen değil de robotlarla uğraşan bir bilim insanı olmaktı hayalim.Tabii o dönemde Urfa’da bu alanda destekleyici bir ortam bulmak çok zordu. Aile tarafından da yönlendirme olmamıştı. Yıllar ilerlerken amacımdan hiç vazgeçmedim. Lisede fizik hocamın yönlendirmesi ile robotik kodlama ve STEM eğitimi aldım. Bu eğitim sonrasında istediğim alanın yapay zeka olduğunu fark ettim ve bilgisayar mühendisliği okumaya yöneldim. Üniversitede burslu olarak Karabük Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği İngilizce bölümüne yatay geçiş yaptım.

O dönemde 42 okullarına başvuruların başladığını görünce hemen 42'ye bir mail attım. Ancak beni kabul edeceklerine emin değildim. Bir kaç ay bekledim, başvuruların bitmesine sadece 1 gün kalmıştı. Anneme 42'den bahsetmiştim. Yeniden başvuru süreci gündeme gelince anneme tekrar danıştım. 42'ye mi katılmalıydım yoksa üniversite eğitimime mi devam etmeliydim, doğrusu kararsızdım. Annem bana mutlaka 42'yi denemem gerektiğini söyledi ve beni motive etti. Annemin cesaretlendirmesi olmasa sanırım şu an burada olamazdım.

Genellikle mühendislik alanını seçeceğimi söylediğimde insanlar şaşkınlıkla karşılıyor, bu alanı erkeklerin seçtiğini veya kadınların mühendisliğe uygun olmadığını ima ediyorlardı. Tüm bu engelleri de aştım. Bu süreçte en büyük destekçim annem oldu’’.

Yazılım sektöründe cinsiyet eşitliğini kurmamız gerek

Güncel bir araştırmaya göre Türkiye’de yazılım sektöründe çalışanların yüzde 88.2'si erkeklerden oluşurken kadınların oranı ise yalnızca yüzde 11.8. Rapor aynı zamanda dünyanın geri kalanında da oranın benzer seviyede olduğunu vurguluyor. Sizce kadınlar yazılım sektöründe neden geriden geliyor?

Fatime Kaya- Maalesef kadınlara dair böyle önyargılar var toplumda. Bilişim alanındaki erkek egemenliği bence kadınları olumsuz yönde etkiliyor. Daha en başından bu sektörün erkeklere ait olduğu gibi bir kabul var çünkü. Bu çok üzücü bir durum ve kendi adıma bunu kırmak için elimden ne gelirse yapıyorum. Kadın arkadaşlarımı teşvik etmeye çalışıyorum. Çünkü ben de bu baskıyı hissetmiş biriyim. Buraya yani 42'ye geldiğimde durumun hiç de öyle olmadığını bizzat gördüm. Zira 42 okullarındaki kadın öğrenci oranının, 42'nin dünya genelindeki kampüslerine göre, Türkiye’de daha yüksek olması sevindirici.

Kodlamaya girmek isteyen kadın arkadaşlarıma şunu söylemek isterim; kesinlikle korkmasınlar, çekinmesinler. Gerçekten yazılımcı olmayı istiyorlarsa hiç tereddüt etmesinler. Buradaki arkadaşlar benim Urfa’dan geldiğimi duyunca şaşırıyorlar. Aslında fiziki uzaklık bir engel değil. Ben kafama koydum ve istediğimi yaptım. Hemcinslerimden beklentim, bu alana yönelenler varsa asla vazgeçmesinler, önyargıları kırmaya devam etsinler.

Ailenizin desteği sizin için büyük bir şans olmuş, herkes bu kadar şanslı olamayabiliyor…

Fatime Kaya- Evet, en büyük şansım annemin arkamda durmasıydı. Ama bazı aileler destekleyici olmayabilir. Yine de bu da engel olmamalı. Eğer bu alanı gerçekten istiyorsa, nasıl bir yol izlemesi gerektiğini bilen bir insanın önünde yollar mutlaka açılıyor. Bilişim tarihine baktığımızda aslında bu sektörde çok sayıda kadın olduğunu görüyoruz. Hatta mühendislik alanında kadınlar daha başarılı oldukları için daha çok iş verilirmiş kadınlara. Şu anda ise erkek mesleği olarak bakılıyor. Bugün geldiğimiz noktada bu önyargılar nasıl oluştu, neden yerleşti bence bunu düşünmemiz ve tartışmamız gerekiyor.

42 Kocaeli öğrencilerinin en önemli bir avantajı da Bilişim Vadisi’nde yani Türkiye’nin Silikon Vadisi’nde olmak. Bu avantajı nasıl değerlendiriyorsunuz?

Fatime Kaya- Bilişim Vadisi’nde olmak çok güzel. Bizim kampüs içinde oluşturduğumuz çeşitli öğrenci toplulukları var, bunlardan biri de Girişimcilik Topluluğu. Vadi’de bir Kuluçka Merkezi de bulunuyor. Girişim fikirleri olan insanlar bu merkeze rahatlıkla başvurabiliyor. Hatta ikinci havuzdan bir arkadaşımız Kuluçka Merkezi’ne bir girişim fikriyle başvurdu ve kabul alarak ofis açtı. Bu çok motive edici bir örnek oldu hepimiz için.

Gelecek için ne gibi planlarınız var?

Yapay zeka alanına yönelmek istiyorum ama makine öğrenmesi ve derin öğrenme alanları arasında kararsızım. Aynı zamanda siber güvenlik de ilgimi çekiyor. Şu an çok öngöremesem de öncelikle söz ettiğim iki alanda derinleşmek istiyorum.

42 hepimize farklı hedefler kazandırdı

Öğrencilerin çoğu 42'nin hayatlarında dönüştürücü bir etkisi olduğunu söylüyor. Sizce burada olmak nasıl bir deneyim?

Fatime Kaya- Lisedeyken aklımda çok farklı bir üniversite ortamı vardı ama üniversiteye başlayınca açıkçası biraz hayal kırıklığına uğradım. İşin doğrusu 42'ye geldiğimde hayal kırıklığına uğramamak için beklentilerimi düşük tuttum. Ancak burada öğretmensiz bir eğitim almanın, akran öğrenmesi ya da birbirinden öğrenme metodunun ne kadar doğru bir metot olduğunu gördüm. Arkadaşınızın anlattığı ile bir öğretmenin anlattığı aynı olmuyor. Arkadaşınızdan daha fazla öğrenebiliyorsunuz.

Buraya ilk geldiğimde,havuz eğitimi sürecinde, çok sosyal biri olmadığım için başlarda zorlandım. Ancak zamanla, herkesin birbirine yardım etmeye çalıştığını gördüm. Bir şeyler öğrenmek istiyorsanız mutlaka birilerine danışmak zorundasınız. En güzel yanı, okula devamlılık zorunluluğu yok. Sabah veya akşam gelebiliyorsunuz, son derece esnek bir sistem sunuluyor.

Bizler Kocaeli’nin ilk öğrencileriyiz. Buradaki ortam sadece yazılım ve kodlama öğrenmekle sınırlı değil. Ben kendi adıma en önemli değişimin çekingenlik kabuğundan çıkmak olduğunu düşünüyorum. Başkalarıyla iletişim kurma anlamında çok büyük ilerleme kaydettim. Ayrıca acaba bir konuyu bilmediğim için kınanır mıyım ya da ayıplanır mıyım gibi bir endişem kalmadı. Çünkü hepimiz buraya öğrenmeye geldik.

Az önce de söylediğim gibi, biz iki kız iki erkek dört kardeşiz. Kardeşlerimden biri 7., diğeri 8. sınıfa gidiyor. Sadece ben değil onlar da bu süreçte çok değişti aslında. Gerek pandemi etkisiyle gerekse benim yazılım okulunda öğrenci olmam nedeniyle kardeşlerimin de mesleklere bakış açısı değişti. Biri küçükken asker olmak istediğini söylerdi, şimdi ise ‘hacker asker olacağım’ diyor. Diğeri Adalet Bakanı olmak isterken şimdi ‘yazılım bilen Adalet Bakanı’ olmaktan bahsediyor.

Kısacası 42 ailece bizi değiştirdi, hepimize farklı hedefler kazandırdı :)