Kırmızı İp

Kırmızı İp

Kırmızı bir ipi örüyordu. Desenini göremiyordu gözlerim ama kırmızısı gözlerimi alıyordu. Ne yaptığını bilmeyi istemiyordum, orada olduğunu bilmem yetiyordu.

Yalnız başına kalmayı seviyordu. Ben uzaktan onu izliyordum ve O aniden büyük adımlarla gelip, bir anda köprücük kemiğimden öptü beni. Acı ve haz aynı anda olur mu? OLdu. Kalbim durdu O an ve yeniden atmasını istedim. Vücudumun en kolay kırılan, en son oluşan kemiğini öptü diyorum. Nereden bildi bunu? Sonra dilimden öptü. O AN Ay gülümsedi. AŞK dedi her zerrem, yandım, yandım, konuşamadım. Lal oldu dilim, yalnızdım ama kimsesiz değildim. Susmak nasıl bir şeymiş öğretti bana. Susmak ve yanmak eş anlamlıydı sanki lügatında. Her gün daha büyüdü hislerim, delicesine bir duyguydu bu tanımı yok, etkisi çok. Ah bir anlayabilsem diye çok düşündüm gecelerde, başım ellerim arasında köprü oldu. Anlamadım da anlatamadı da dilim, boşluğa sarıldı ellerim. Sevmek istedim sırtındaki derin yaraları onu da beceremedim.

O bir dağ idi, tırmanması zor etekleri binbir tehlike dolu. Yaşamak istiyorsam eğer doruklarını, gözümü kırpmadan teslim etmeliydim pır pır eden garip can kuşumu. Ki insanın canını veresi gelir o dağa, kalpteki o bağa, tüm yollar O’na çıkıyor O eşsiz manzaraya.

Yol hem puslu hem sisli ama hiç beklemediğim bir anda karşıma çıkacak, ben diz çökeceğim heybeti karşısında. Bent olmuş gözkapaklarımdan bırakacağım sel gibi gözyaşlarımı, ağlayacağım, ağlayacağım yalnızca O’na…

31.01.2018