Şikayet Etmeyi Günlük Spor Haline Getirmek

Şikayet Etmeyi Günlük Spor Haline Getirmek

Bazen Türkiye’de en büyük problemlerimizden birinin sürekli şikayet etmek olduğunu düşünüyorum. Sanki toplumsal olarak şikayet etmek günlük yaptığımız bir spor gibi.

Photo by Vitaly Gariev on Unsplash

Ekonomiden, siyasetten, trafikten, iş hayatından, insan ilişkilerinden, çevremizden, sistemden… Şikayet edecek konu hiç bitmiyor. Ve elbette bazı şeyler gerçekten zor, adaletsiz veya yorucu olabilir. Sorunları görmek, eleştirmek ve konuşmak aslında sağlıklı bir toplumun parçasıdır.

Ama bence asıl problem şu noktada başlıyor: Şikayet, çözüm üretmenin yerine geçmeye başladığında.

Bazen saatlerce aynı konuyu konuşuyoruz, aynı öfkeyi paylaşıyoruz, aynı şeylerden yakınıyoruz ama sonunda hiçbir şey değişmiyor. Çünkü şikayet etmek bize kısa süreli bir rahatlama veriyor. “Ben bunun farkındayım” hissi yaratıyor ama fark etmek ile harekete geçmek arasında büyük bir fark var.

Belki de yıllardır öğrendiğimiz bir refleks bu: Bir şey yanlışsa önce dışarıyı suçlamak, sonra beklemek. Oysa bireysel olarak yapabileceğimiz küçük şeyler bile var. Daha bilinçli tüketmek, kendimizi geliştirmek, sınır koymak, hakkımızı aramak, üretmek, öğrenmek, çevremizi değiştirmek…

Pasiflik bazen hiçbir şey yapmamak değildir. Bazen sürekli konuşup hiçbir adım atmamak da bir çeşit pasifliktir.

Bir toplumun enerjisi sadece neye karşı olduğu ile değil, neyi inşa ettiği ile de ölçülür. Sürekli kızgın olmak değişim yaratmıyor. Kızgınlığı bir hareket enerjisine çevirmek gerekiyor.

Belki de kendimize sormamız gereken soru şu:

“Bu konuda neden şikayet ediyorum?” değil,

“Bu konuda benim yapabileceğim en küçük şey ne?”

Çünkü eleştirmek kolaydır. Asıl zor olan sorumluluk almaktır.

Ve belki de ihtiyacımız olan şey daha az şikayet eden, daha çok düşünen, üreten ve harekete geçen bir kültürdür.