Vicdan Zehirlenmesi

Vicdan Zehirlenmesi

Bazı insanlar her gün acıyla uyanıyor.

Bazı insanlar her gün acıya uyanıyor.

Ve biz, her gün daha fazlasını görüp, daha az hissediyoruz.

Duygularımızı kaybetmedik belki, ama onlara ne zaman izin vereceğimizi seçmeyi öğrendik.

Her yerde çağrılar:

“Bunu gördükten sonra nasıl sessiz kalırsın?”

“Bunu paylaşıp geçemezsin.”

“Senin de sorumluluğun var.”

Ama bazen sorumluluğun fazlası, insanı taşınamaz hale getiriyor.

Her gün bir felaketin ağırlığını sırtına yüklenen biri, bir süre sonra hiçbirine eğilemiyor.

Ve en kötüsü şu:

Vicdan, aşırı kullanıldığında köreliyor.

Belki de bazı vicdanlar, fazla çalışmaktan iflas etti.

Belki de bu yüzden, gerçekten hak eden acılara bile gözümüzü kırpmadan bakar olduk.

Bizden sürekli bir şey isteniyor:

Üzül.

Kahrol.

Hissizleşme.

Unutma.

Ama insan zihni, her gün onlarca acıya maruz kalacak şekilde tasarlanmadı.

Savaşlar, yoksulluklar, afetler, kayıplar, mağduriyetler…

Hepsi üst üste geldikçe, bir süre sonra hiçbirine yaklaşamıyoruz.

Çünkü her birini eşit derecede içimize alırsak, parçalanırız.

Bu yüzden beyin bir savunma geliştiriyor: duyarsızlık.

Ve garip olan şu;

Ona “duyarsız” dediğimiz insanlar, bazen en çok maruz kalanlar.

Bir çocuk açlıktan ölürken, başka biri akşam ne yiyeceğini düşünüyor.

Birileri evsiz kalırken, biz koltuktan kalkmadan haberleri geçiyoruz.

Bunun adı vicdansızlık mı?

Yoksa “çok fazla vicdanın” artık hiçbir işe yaramaması mı?

Vicdan ağırlaştıkça, insan hafif kalmak için bakmamayı seçiyor.

Ve belki de en büyük kopuş, hissetmekten değil, hissetmeye zorlanmaktan geliyor.

⸻

Bilmiyorum.

Belki de sorun, insanlara sürekli “vicdanlı ol” demekte değil.

Belki sorun, bunu her gün, her saat, her dakika yapmalarını istemekte.

Vicdan, bir refleks değil.

Bazen durmalı, nefes almalı, kendini onarmalı.

Çünkü bir noktadan sonra, insanlar artık üzülmüyor.

Sadece üzülmüş gibi yapıyor.

Ve bu da yetmiyor.

İşte o zaman, gerçek acılar sessiz kalıyor.

Ben artık bazı şeyleri hissetmediğimde kendimi kötü hissediyorum. Ama bazen düşünüyorum, belki bu da bir savunma şeklidir. Peki ya siz? Siz hâlâ hissedebiliyor musunuz?