Sevgi Hak Edilen Bir Şey mi Yoksa Verilen Bir Şey mi?

Eğer sevgi kazanılması gereken bir şeyse, o zaman kendimiz olarak sevilmek ne anlama geliyor?

Photo by Logan Voss on Unsplash

Medium üyesi değilseniz bu linkten ücretsiz olarak okuyabilirsiniz.

Geçen hafta **Blooming Hearts Blogger Awards’ı **paylaştığımdan beri sevgi üzerinde daha da çok düşünmeye başladım. Yarışmaya katılan, paylaşan ve benimle fikirlerini paylaşan herkese ayrıca teşekkür ederim.

Aslında başka insanların sevgiyle ilgili fikirlerini dinlemeyi ve okumayı her zaman seviyorum ama özellikle yazarların sevgi hakkında yazdıklarını okumaktan ayrı bir keyif alıyorum.

Çünkü sevginin ne kadar katmanlı, ne kadar değişken ve bazen ne kadar karmaşık bir şey olduğunu farklı şekillerde anlatabiliyorlar. Bunun da uzun süredir yazma halinden geldiğine inanıyorum, bir konu hakkında ne kadar çok yazarsak onun içine o kadar fazla girebildiğimizi düşünüyorum.

Photo by Glenn Carstens-Peters on Unsplash

Yazmak da biraz böyle bir şey aslında. Yazdıkça hem kendini hem de başkalarını daha iyi görmeye ve anlamaya başlıyorsun.

Yazmaya başladıkça olayları değil hisleri görebilmeye başlıyorsun. Ortaokulda tuttuğum günlükleri düşünüyorum da onların içinde hislerden çok yaşanan olaylar vardı.

Sonra zamanla yazmaya devam ettikçe fark ettim ki aslında bazı konulara tekrar tekrar dönüyorum. Bilinçli yapmıyorum belki ama bazı olaylar bende farklı etkilere yol açıyor.

Bu da bende kapı aralamaya başlıyor ve sadece ne yaşadığımı değil, ne hissettiğimi de anlamaya başlıyorum.

Bir duygunun başka bir duygudan nasıl ayrıldığını, her duygunun bedenimde farklı bir karşılığı olduğunu fark ediyorum.

Yazmak başlangıçta dışarıya doğru yapılan bir şey gibi görünürken zamanla içeriye doğru yapılan bir şeye dönüşüyor.

Photo by Tine Ivanič on Unsplash

Nerede okudum hatırlamıyorum, hatırlarsam buraya eklerim, büyümenin yukarı ve dışarı doğru değil, içeri doğru olduğu söyleniyordu.

Bunu ilk duyduğumda anlamakta zorlanmıştım, çünkü benim için gelişmek hep daha fazlasını yapmak, daha fazla üretmek, daha ileri gitmek demekti.

Kendi içime dönmenin sorunlarımın çözümü olduğunu düşünmüyordum ve bundan ne anlamam gerektiğini de bilmiyordum.

Ancak okudukça ve okuduklarımın hayatımdaki yankılarını görmeye başladıkla bunun ne demek olduğunu biraz daha anlamaya başladım.

Photo by Iván Díaz on Unsplash

Belki de bu yüzden son günlerde kendime tekrar hak etmek kavramıyla ilgili sorular soruyorum. Çünkü hak etmek de dışarı doğru değil içeri doğru bir şey.

Zaten biz insan olduğumuz için, var olduğumuz için zaten birçok şeyi hak ediyoruz. Ama nedense hak etmeyi bir oyun gibi görüyoruz. Sanki bir şeyleri hak etmek için sürekli daha fazlasını yapmamız, daha iyi olmamız, kendimizi kanıtlamamız gerekiyormuş gibi davranıyoruz.

Peki neden durduğumuzda, kendimiz olduğumuzda da bir şeyleri hak ettiğimizi düşünmüyoruz?

Bu soru beni sevgi üzerine düşünmeye götürüyor. Sevgi gerçekten hak edilen bir şey mi, yoksa olduğumuz gibi sevilebilir miyiz?

Çünkü olmak, izin vermek ve zorlamak birbirinden çok farklı şeyler. Ama bazen bir şeyleri hak etmediğimize o kadar inanıyoruz ki sürekli daha fazlasını yapmaya çalıştığımız bir döngünün içine giriyoruz. Bir noktadan sonra da neyi neden yaptığımızı dahi unutabiliyoruz.

Bu yüzden bazen şunu soruyorum: Niye hak etmeyelim ki?

Hak etmenin tek bir yolu mu var? Başkalarının hak edip bizim hak etmediğimizi düşündüğümüz şeyler gerçekten bizimle mi ilgili, yoksa onlara bakış şeklimizle mi?

Bunlar kolay cevapları olan sorular değil.

Herkes için cevabı sabit olan şeyler de değil ama bildiğim bir şey varsa o da şu: İnsan olduğumuz için birçok şeyi hak ediyoruz.

Hak etmek aslında kazanılması gereken bir şey olmayabilir. Kim bize bunun tersini öğretti bilmiyorum. Neden buna bu kadar inandık onu da bilmiyorum.

Ama bir şeyleri hak etmeye çalışmanın ne kadar yorucu olduğunu biliyorum. Çünkü sürekli bir ikilemin içinde kalıyorsun. Bu doğru mu, şu mu olmalı, yoksa böyle mi davranmalıyım diye düşünüyorsun. Ne yaparsan yap yeterli değilmiş gibi geliyor.

Bu durum bana değer kavramını da hatırlatıyor. Birçoğumuz zaten olduğumuz gibi değerliyiz. Daha değerli olmak için bir şey yapmamız gerekmiyor. Çünkü insan, insan olduğu için değerli zaten.

O yüzden değerli olup olmamak yerine neden değersiz hissettiğimizi sorgulamanın bizi cevaplara ulaştıracağını düşünüyorum.

Photo by Stephen Harlan on Unsplash

Ama bunu sorgulamak da kolay değil.

Çünkü bazen bir fikre çok derinden inanmış oluyoruz ve o fikir sanki bizim kimliğimiz haline geliyor. İçten içe değersiz olduğumuza, sevgiyi ya da değeri kazanmak zorunda olduğumuza karar verdiğimiz için bunun aksini kabul etmeyi bırak bunu düşünmek bile zorlaşıyor.

Aslında düşünmenin ve sorgulamanın hayatımız için faydalı olduğunu düşünüyorum. Ama her şeyi sorgulamanın da bir bedeli var.

Her şeyi kendimizle ilişkilendirmek, her şeyin bizimle ilgili olduğunu düşünmek, sürekli eksik olanı aramak insanı yoruyor. Hatta bu çoğu zaman bizi bir yere de götürmüyor, aksiyon almamızın önüne geçiyor, kendimizi daha eksik hissetmemize neden oluyor.

Bu yüzden bazen sorunların çözümü olduğunu düşündüğümüz şeylerin aslında sorunun bir parçası olabileceğini düşünüyorum.

Kendimizi daha iyi anlamaya çalışırken kendimizi daha çok yargılamaya başlayabiliyoruz. Hayatı daha anlamlı hale getirmeye çalışırken onu daha karmaşık bir hale getirebiliyoruz.

O yüzden bu yazıyı okuyorsanız size demek istediğim şey zaten olduğunuz gibi birçok şeyi hak ettiğiniz, eğer hala bir şeyleri hak etmek için daha fazla çaba göstermeye çalışıyorsanız bir durup hak etmek kavramı üzerinde düşünmenizi istiyorum.

[embed]Peki Ya Yeterli Olmak Özel Olmakla Alakalı Değilse? Hepimiz birilerinin hayatında özel olmak istiyoruz, peki ya aradığımız şey aslında bu değilse?mediumturkiye.com