#1 Yürürken Düşündüklerim | Uğultu Diyeti

Yürürken düşüncelerimi susturmak yerine dinlemeyi deniyorum. 🎧💨🏃🏻‍♀️‍➡️

Herkese selam! Yeni yıla girdik ama sanki tam giremedik gibi de. Üzerimizde sanki önceki yılların birikmişliği, atılamamış bir ölü toprağı var. Yeni yıl hedeflerimi yazarken bile isteksizdim. Yine de bu yorgunluğu atmanın yolunun yeni bir başlangıçtan geçtiğini biliyordum. Bu nedenle, son dönemlerde yapmayı çok istediğim o kararı aldım: Yürüyüşe ve koşuya başlıyorum.

Ödeme duvarına takılmadan okumak için buraya tıklayın.

Oldum olası yürümeyi ve doğada vakit geçirmeyi severim. Bu zamanlarda çoğunlukla çevremi gözlemlerim. İnsanlar varsa onların hayatlarına dışarıdan bir gözle misafir olur, insanlar yoksa doğayı dinlerim.

Doğanın meşguliyeti yoktur. Dinlemek isteyen bulursa anlatacağı şey çoktur. Onun anlattıklarını dinlemek beni de hep hoşnut etmiştir. Rüzgârla sallanan dallar ve yaprakların uğultusu, kuşların cıvıltısı, üstüne basınca çıtırdayan yapraklar, tene değen rüzgârın ürpertisi ya da kavurucu güneşin teni delip geçen ışıkları… Doğa kimi zaman sert konuşur seninle, kimi zaman yumuşacık sarıp sarmalar.

Doğayı dinlemek bana üzerine düşüneceğim çok konu verir. Ben de yürürken düşündüklerimi derleyip sizlere özel hazırlamak istedim. Bu serinin ilk konusu uğultuları susturmak üzerine olacak, keyifli okumalar!

Yürüyüş manzaram :)

Uğultu Diyeti

Zihnimi yoran şey düşünmek değil, düşünmemek için yarattığım uğultuymuş.

Düşünmekten yorulmuş zihnini dinlendirmek için sen de sıklıkla kulaklığı takıp müzik dinleyen ya da daha önce bin kere izlediğin dizi tekrarlarını açan biri misin? Öyleysen eğer yalnız değilsin ve neler hissettiğini çok iyi anlıyorum. İzlemek istemesem bile, düşüncelerden yorulmuş zihnimi çok iyi bildiğim bir uğultuyla meşgul ediyorum. Bu, en azından zihnimi stresten biraz uzaklaştırıp suyun üstünde kalmamı sağlıyor.

Tüm replikleri ezbere bildiğim o diziyi izlerken beynim adeta uyuşuyor, hiçbir şey düşünemiyorum. Kısa vadede masum görünen bu alışkanlık vazgeçilmez bir noktaya döndüğünde zarar verici bir duruma dönüşebiliyor. Bu alışkanlık, olumsuz düşüncelerle birlikte üretken düşünceleri de baskılıyor. Bir süre sonra, kendi düşüncelerini oluşturamayan, herhangi bir konuda bir argüman sunamayan biri haline dönüşüyor insan. Üretken düşünceler baskılandıkça baskılanıyor ve zamanla yok olup gidiyor.

Kendi yürüyüşlerimde, alışkanlık haline getirdiğim düşünce baskılama halime bir son vermek istedim. Kurallarım basitti; kulaklığımı aşırı ihtiyacım olmadıkça takmayacak, birileriyle telefonda konuşmayacak, kendimle baş başa kalarak düşüncelerimi dinleyecektim. Amacım, ciğerlerime temiz havayı çekerken, bilinçli bir gözden kendimi dinlemek, olumsuz duygularımla baş etme becerilerimi geliştirmek ve üretken düşünceler elde etmekti.

Örneğin, köşedeki amcanın sattığı portakalların ne kadar güzel göründüğünün farkında olup olmadığını düşünecek, o turuncu rengin içimi ısıttığını fark edeceğim. Torununu parka götüren dedeyi görüp, hayatının sonbaharındaki bu adamın, yolun başındaki o minikle vakit geçirmekten ne kadar keyif aldığını merak edeceğim. Bu soğuk havada toprağın altında saklanan hayvanları merak edecek ve canlıların doğanın döngüsüne nasıl uyum sağladığını düşünüp şaşıracağım. Kış gününün yalancı güneşine kanıp erkenden çiçek açmış badem ağaçlarına sevinecek, küresel ısınmaya adapte olamayacak canlılar için üzüleceğim. Kısacası, yapay uğultuyu kıstığımda; çevremde görecek, hissedecek ve düşünecek ne çok şey olduğunu yeniden hatırlayacağım.

Kaynak

Yeni yıl hedeflerimle birlikte hayata geçirdiğim yürüyüş rutinimde ilk hedefim sürekliliği sağlamak, ikinci hedefim ise yapay uğultuları kısıp doğanın sesini açmak oldu. Zihnimi bir nevi “uğultu diyetine” sokuyorum denebilir. Bu sayede, daha önceleri binbir emekle beynimde oluşturduğum nöronal bağlantıları korurken, plastisite sayesinde zihnimin yeni yollar, yeni bağlantılar keşfetmesine de alan açacağım.

Bu noktada akıllara, “Kendimizi toksik bir üretkenlik mecburiyetine mi sokuyoruz?” sorusu gelebilir. Fakat bu soruya vereceğim yanıt oldukça net. İnsan beyni, doğası gereği sürekli işler vaziyettedir. Beyin elastik bir yapıdadır, yeni bilgiler verdikçe yeni bağlantılar kurar ve çalışmaya, kıvrımlanmaya ve üretmeye devam eder. Normal olan budur. Asıl zarar verici olan etmen sürekli kulağın içinde vızır vızır bir sesin beynin normal çalışma şeklini sekteye uğratmasıdır. Bu nedenle bu senenin ilk çeyreği için kendime koyduğum hedef uğultu diyetine girmek oldu. Bu da “Yürürken Düşündüklerim” serisinin ilk konusu için de ilham olmuş oldu.

Bu seride yazacağım yeni konular için çok heyecanlıyım. Şimdilik ne yazacağımı ben de bilmiyorum, yürüyüş pratiklerimde çevremden aldığım ilhamla yeni konular gelecek.

Bu seri hakkında ne düşünüyorsun? Sen de yürürken bir düşünce makinesine dönüşüyor musun? Düşüncelerini merak ediyorum, yorumlarda buluşalım. ✍🦜

Sevgiyle kal!