Basit bir hayatın muhteşem hikayeleri

Görsel yazara aittir

Anıların yaşayan birer ruh olduğunu düşünüyorum çoğu zaman. Tanıdık bir koku, tadılan bir yemek, dinlenilen bir şarkı, geçilen bir sokak, sorulan bir soru vb. her şeyin nefes alan bir canlıdan ibaret olduğunu hissediyorum. Bu durum neye ne anlam yüklediğimizle de ilgilidir tabii ki. Yüklenilen manaların da bazen acı bazen tatlı bazen de ekşi tadı olabilse de bizler için saklanabileceğimiz serin gölgelerdir. Yazmayı da tıpkı buna benzetiyorum. Çünkü yazmak da hayata dair bıraktığımız en anlamlı hatıralardan biridir. Yorulup soluklandığımız kuytu köşelerdir. Nefesimizi kontrol ettiğimiz anlardır. İnsanı bazen insan anlamıyorken bir kalem ve bir defter her şeyi çözüyor. Bazen yazmanın şifa veren bir yanı varmış gibi de düşünüyorum. Hani hüznün seni boğuyor durumdadır ama kalemi eline alınca sanki her şey usul usul dökülüyormuş gibi hissediyorum. Düşünüyorum da acaba o adlarını bildiğimiz, çoğu zaman da kitaplarını başucumuzdan eksik etmediğimiz yazarlar ilk ne düşündü yazarken? Onlar da böyle insanların onları anlamadığını düşündüğü için mi kaleme ve kağıda sarıldı? Yoksa zamanında gönülleri kırıldığı için mi itildiler bu köşeye? Eğer tek bir tanesiyle bile konuşabilme fırsatım olsaydı, sorardım: "Bu yükü sen mi sırtlandın yoksa üzerine mi devredildi?" diye. O an cevap vermese bile ilk sustuklarından anlardım onu ardından gözlerinden anlardım ne demek istediğini. Ne de olsa gözler asla yalan söylemez. Hüznün de sevincin de hatta yalnızlığın bile sisini ilk gözlerde görür sonuçta insan. Ve belki de bu yüzden insan ilk bakışlarından yaşlanıyordur. Daha fazla bu yükü taşıyamam diyip infilak ediyordur. Tabii bunlar yazılarını okuyabildiğimiz, hayata yazarak anı bırakan insanlar. Ama ya hiç yazmayan, hiç anlatmayan insanlara ne demeli? Onlar hayata nasıl anılar bırakıyor acaba? Birilerinin de çıkıp onları anlatsa da anlatmasa da dinlemesini istiyor mudur diye düşünmeden edemedim. Geçenlerde de tıpkı bunun gibi adı konulmamış bir hikayeye denk geldim. O an oturup saatlerce o hikayenin başucunda bağdaş kurdum. Birinin bunca zaman sustuklarını dinlemek o kadar başka bir duyguymuş ki. Ve anlatılan hikaye ruhuma öyle bir işleyivermişti ki benim için sanki soğuk bir evi ısıtan soba gibiydi. Şimdi düşünüyorum da kuytu köşelerde böyle aydınlığa çıkmayı bekleyen acaba kaç hikaye daha var? Kaç kişi daha bir sokak lambasının etrafında veya bir yıldızın parlaklığı altında veya ince bir mumun gövdesinden çıkan o ışığın altında susup içine atarak yaşıyor?

Nazlı OKUMUŞ