“KPSS: Aynı Masada Oturup Farklı Hayatlar Yaşamak”

Herkesin Aynı Sınava Girdiği, Kimsenin Aynı Yerden Başlamadığı Yer KPSS çoğu zaman bir sınav gibi anlatılıyor. Konular, soru sayıları, puan türleri… Ama sınava girenler bilir ki KPSS aslında bir günden ibaret değil. Aylarca süren bir hâl. Bir süre sonra konu neydi, kaç soru çıktıdan çok; “Bugün de çalışabildim mi?” sorusu kalıyor geriye. KPSS’ye giren herkes aynı kitapları açıyor gibi görünür. Ama kimisi bunu bir umut olarak yapıyor, kimisi mecburiyetten, kimisi de “başka yol yok” dediği için. Aynı sınav salonunda: İşten çıkıp gelen biri de var Evde sessiz bir oda bulamayan da Defalarca girip hâlâ vazgeçmeyen de Bu yüzden KPSS adil mi sorusu kadar, aynı mı sorusu da eksik kalıyor. Çoğu kişi KPSS’nin bilgiyi ölçüp ölçmediğini tartışıyor. Oysa sınavın en çok ölçtüğü şey belki de şudur: dayanıklılık. Aynı konuyu üçüncü kez çalışmak, bir denemede kötü yapıp ertesi gün tekrar masaya oturmak, sonucun ne olacağını bilmeden devam etmek… Bunlar kitapta yazmaz ama süreçte öğrenilir. KPSS’nin en zor tarafı belirsizliktir. Kaç puanın neye yeteceği, bir senenin boşa gidip gitmeyeceği, “acaba bu sene mi?” sorusu… Aday, farkında olmadan belirsizlikle yaşamayı öğrenir. Belki de sınavın en gerçek dersi budur. Sonuç günü geldiğinde ekrana bir sayı düşer. Bazıları için o sayı bir kapı olur, bazıları içinse sadece yeni bir soru işareti. Ama KPSS’nin etkisi çoğu zaman o sayıyla bitmez. Çalışma alışkanlığı, kendini tanıma, sınırlarını görme hâli sınavdan sonra da kalır. KPSS hakkında konuşurken genelde puanlar konuşulur. Ama bu sınav, aynı anda binlerce kişinin aynı masaya oturup her birinin kendi sessiz mücadelesini verdiği bir süreçtir. Belki de bu yüzden KPSS, sadece bir sınav değildir.