Gölgelerin Dili: Karanlıkta Konuşan Benlik

Işık, ancak gölgen olduğu yerde anlam kazanır.

Görsel: Bana ait. sosyolojikses(thesociologicalvoice) / Orjinali benim kendime ait olan sayfamda https://www.instagram.com/begonvilphotograpy_?igsh=emgwcTZzemQwOXBw

Bir duvarda beliren gölge bazen yalnızca bir şekildir; bazen ise insanın kendine söyleyemediği gerçeklerin sesi.

Herkesin hayatında bir “gölge benlik” vardır. C. G. Jung’un söylediği gibi, bu gölge; reddettiklerimizi, bastırdıklarımızı, susturduklarımızı, yani “olmak istemediğimiz ama olduğumuz” tüm parçaları içerir.

Gölge, kötü değildir. Sadece görülmek ister.

Biz karanlıktan kaçtıkça büyür, ona döndükçe içimizdeki alan genişler.

Senin duvardaki dreamcatcher’ın gölgesi de tam bunu anlatıyor: Beden duvarda bir şekil bırakır; ruh ise gölgede kendi sesini.

Gölgeler bazen bizi korkutur. Çünkü içlerinde saklı olan yalnızca karanlık değil, aynı zamanda potansiyeldir. Anlatamadığımız öfke, gösteremediğimiz kırılganlık, itiraf edemediğimiz arzular… hepsi gölgede tutunur, biz hazır oldukça konuşmak için bekler.

Gölgeler, hayatı sabote eden karanlık değil; bizi kendimizle bütünleştiren kılavuzlardır.

Çünkü insan, ışığından değil, gölgesini kabul edebildiği ölçüde özgürleşir.

Ve belki de hayat, ışığa koşmak değil, ışıkla gölge arasında barış yapmaktır.